77 αντιπροσωπείες διαφόρων Εθνών αποχώρησαν από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ όταν ο Μπίμπι Νετανιάχου ετοιμαζόταν να πάρει το λόγο, για να μιλήσει .
Εβδομήντα επτά… και προφανώς, δεν ήταν όλες μουσουλμανικές χώρες, αντίθετα, μάλιστα, δεδομένου ότι μεταξύ αυτών υπήρχαν η Βενεζουέλα, η Σλοβενία… για να αναφέρουμε δύο παραδείγματα.
Ο Νετανιάχου, ωστόσο, μίλησε, ούτως ή άλλως. Με περιφρονητικό & απαξιωτικό τόνο και μπροστά σε μια μισοάδεια αίθουσα.
Χωρίς να συνειδητοποιήσει, πιθανώς, ότι αυτό το πρωτοφανές «περιστατικό» σηματοδότησε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το τέλος του ΟΗΕ.
Τουλάχιστον του ΟΗΕ, όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.
Δηλαδή, μια Συνέλευση χωρών που ελέγχονται ουσιαστικά από τον οικοδεσπότη της, ο οποίος και τους φιλοξενεί. Έναν οικοδεσπότη, δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι εξάλλου πολύ προσεκτικός και εξαιρετικά παρεμβατικός. Ο οποίος δεν έχασε ποτέ την ευκαιρία να επιβάλει τη θέση του ως μέτοχος που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών.
Βεβαίως, και στο παρελθόν υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες η Γενική Συνέλευση έδειξε απροθυμία να υπακούσει στις επιθυμίες, ή μάλλον στις διαταγές, της Ουάσιγκτον.
Ωστόσο, αυτές ήταν πάντα αρκετά περιθωριακές περιπτώσεις που δεν επηρέαζαν την ουσία της πολιτικής των ΗΠΑ.
Εδώ, όμως, η κατάσταση είναι σαφώς πολύ διαφορετική. Ο Νετανιάχου είναι αυτός που καθόρισε την απόφαση της Αμερικής να εμπλακεί αποφασιστικά εναντίον του Ιράν. Αυτός που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό, και συνεχίζει να επηρεάζει, τις επιλογές και τις αποφάσεις της.
Φυσικά, η έντονη, θορυβώδης διαμαρτυρία των αντιπροσώπων του ΟΗΕ αφορούσε τη σφαγή που πραγματοποιήθηκε στη Γάζα. Και όχι τη συνεχιζόμενη πολεμική σύγκρουση με το Ιράν.
Ωστόσο, είναι μάταιο να κρυβόμαστε πίσω από ένα δάχτυλο μας. Και τα δύο αυτά θέματα είναι στενά συνδεδεμένα.
Το να καταδικάσουμε ρητά & κατηγορηματικά τη σφαγή των Παλαιστινίων και τον ισραηλινό «χασάπη» σημαίνει, επίσης, να στιγματίσουμε όσους επιτρέπουν και επιδοκιμάζουν αυτή τη σφαγή.
Δηλαδή την κυβέρνηση Τραμπ, η οποία έχει θέσει τη συμμαχία της με το Τελ Αβίβ πάνω απ’ όλα, θυσιάζοντας οποιαδήποτε εναπομένουσα αξιοπιστία.
Στην πραγματικότητα, αυτό σηματοδοτεί – ή, καλύτερα, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει – το τέλος του ΟΗΕ. Ή, τουλάχιστον, αυτού που ο ΟΗΕ μέχρι τώρα προσποιούνταν και ισχυριζόταν ότι ήταν.
Με τη βαρβαρότητα του Νετανιάχου και την αλαζονεία του, τα Ηνωμένα Έθνη εξαναγκάζονται να κοιτάξουν κατάματα τον εαυτό τους. Και να δουν, πάνω απ’ όλα, πώς η κυβέρνηση Τραμπ δεν προσποιείται πλέον καν ότι αυτά έχουν έναν ρόλο ουδέτερο.
Είναι το σημάδι του τέλους. Του τέλους, εξάλλου, μιας παρανόησης, μιας παρεξήγησης. Ενός ψεύδους που, από την εποχή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα, έχει παραπλανήσει τους ονειροπόλους και τους ουτοπιστές ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια Παγκόσμια Κυβέρνηση που θα μπορούσε να είναι υπεράνω των πραγματικών στρατιωτικών και οικονομικών δυνάμεων & συμφερόντων.
Είναι ένα βάναυσο ξύπνημα, σίγουρα. Το χλευαστικό χαμόγελο του Μπίμπι σηματοδοτεί το τέλος αυτής της φαντασίωσης.
Το άδειασμα της αίθουσα σηματοδοτεί την επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα της παγκόσμιας πολιτικής.
