Ελευθέριος Ανδρώνης
Να που ήρθε και η στιγμή για τον Αλέξη Τσίπρα να μεταβεί στο Άγιο Όρος για ιερό… rebranding της εικόνας του. Δώδεκα χρόνια είχε να πατήσει το πόδι του στο Περιβόλι της Παναγίας, αλλά ως γνωστόν το Άγιο Όρος εκλαμβάνεται ως πολιτικό «αναβαπτιστήριο» από όλους τους ψηφοθήρες.
Στον Οδυσσέα πήρε 10 χρόνια μέχρι να φτάσει στην πολυπόθητη Ιθάκη, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας χρειάστηκε μια 12ετία για την αντίστροφη πορεία. Από την «Ιθάκη» της πρωθυπουργίας και του αυτοβιογραφικού βιβλίου του, μαγεμένος εκ νέου από τις Σειρήνες της αρχομανίας, έκανε μια στάση στο νησί των λωτοφάγων για να φορτώσει εμπόρευμα επιλεκτικής αμνησίας και τέλος παρουσιάστηκε στη Σιμωνόπετρα για να κοντράρει από «δεξιά» τους μνηστήρες της εξουσίας. Μόνο που η άμωμη «Πηνελόπη» που λέγεται Ορθοδοξία, αξιώνει πολλά περισσότερα από μερικά «ιεροπρεπή» ενσταντανέ.
«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…
Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις.
Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης».
Αυτά έγραψε ο Αλέξης Τσίπρας ως απαύγασμα της εμπειρίας του στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, συνοδεύοντας την ανάρτησή του με στιλιζαρισμένες φωτογραφίες όπου συζητά με τον Ηγούμενο του Μοναστηριού. Νομίζω ότι χρειάζεται εξαιρετική προσπάθεια να «καταφέρεις» να φαίνεσαι τόσο αποκομμένος από το αληθινό πνεύμα του Αγίου Όρους, ενώ πασχίζεις να δείξεις το ακριβώς αντίθετο.
«Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις», γράφει ο πρώην πρωθυπουργός. «Επίσκεψη» πραγματοποιεί κανείς σε μουσεία, σε κομματικά γραφεία ή στο σπίτι του μπατζανάκη του. Το ταξίδι στο Άγιο Όρος είναι προσκύνημα ή έστω μια πηγαία αναζήτηση του Θεού.
Αν δεν είναι κάτι από αυτά, τότε είναι τουρισμός, κούφια περιέργεια ή επικοινωνιακό γυρολόι, στα πλαίσια θρησκευτικού marketing. Ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει στην τρίτη κατηγορία (και ολίγον στην πρώτη), όχι γιατί ένας δηλωμένος άθεος δεν δικαιούται να επισκεφθεί το Άγιο Όρος (ίσα – ίσα που «επιβάλλεται», μήπως φωτίσει ο Θεός το σκότος του), αλλά γιατί οι ίδιες οι αμετανόητες πράξεις του, μαρτυρούν «κυκλώπεια» υποκρισία. Ο Κύκλωπας τυφλώθηκε μεν από τον «Κανένα», αλλά ο αρχηγός του ΕΛΑΣ προσπαθεί να τυφλώσει το εκλογικό σώμα με ένα λιβανισμένο «τίποτα».
Σε αντίθεση με την εχθρότητα των ιδεολογικών χαρακωμάτων, η Ορθοδοξία δέχεται στοργικά τους πάντες και ουδείς έχει το δικαίωμα να εμποδίσει «άσωτο υιό» που επιστρέφει στον αιώνιο Πατέρα, διότι όλοι μας ανεξαιρέτως πέφτουμε στα «ξυλοκέρατα». Αλλά η επιστροφή προϋποθέτει μετάνοια, όχι αποστειρωμένες ατάκες που μοιάζουν να ραντίζουν την έννοια του Θεού με «προοδευτικό» Betadine.
«Ευλαβής» αντικέρ
Η περιήγηση στο Άγιο Όρος δεν είναι «ένα ταξίδι στην ιστορία». Είναι η πνευματική σπορά μια ψυχής στο Περιβόλι της Παναγίας, είναι η απέθαντη καρδιά του Βυζαντινού μεγαλείου, είναι ζωντανό βίωμα της παρουσίας των Αγίων, είναι μονοπάτια μυρωμένα από την ασκητική ευωδία, είναι τρούλοι που ενώνονται με τον υπέρλογο ουρανό, είναι στασίδια που κρυφοκοιτάζουν τον παράδεισο, είναι θαύματα που σαστίζουν κάθε χοϊκή σκέψη. Και είναι το αποτύπωμα από μυριάδες ψυχικά και σωματικά ερείπια του κόσμου, που κατέφυγαν στο Περιβόλι και αναγεννήθηκαν στο έλεος της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αν ο κ. Τσίπρας ήθελε ένα απλό «ταξίδι στην ιστορία», ας έβλεπε το Άγιο Όρος με γυαλιά εικονικής πραγματικότητας από το γραφείο του.
Η Αθωνική Πολιτεία δεν διαθέτει «πολιτιστικούς θησαυρούς». Δεν διαθέτει καν θρησκευτικούς ή χριστιανικούς θησαυρούς. Διαθέτει θησαυρίσματα αφιέρωσης στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια του Χριστού. Διαθέτει αναθήματα ομολογίας. Εργόχειρα φτιαγμένα από τόσες προσευχές – όσες και ανάσες. Πειστήρια ευφρόσυνων μαρτυρίων. Λείψανα αναστημένης βεβαιότητας. Αετοφωλιές που γίνονται ορμητήρια συγγνώμης.
Όποιος αντιλαμβάνεται το Άγιο Όρος ως πολιτιστικό θησαυρό, απλά (προσπαθεί να) εκπολιτίζει την αποκαθήλωση του Χριστού από την ιερή πολιτεία Του. Η οικουμενιστική αποϊεροποίηση, κάνει «μπαμ» σε πολιτικούς που μιλούν σαν κομπιασμένοι αντικέρ που παζαρεύουν ανεπιθύμητη πραμάτεια. Όπως και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε σχολιάσει τη μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, ως «προσβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό και θλιβερή υποχώρηση από τα ανθρωπιστικά και οικουμενικά ιδεώδη». Ούτε Σουηδός λομπίστας στο Νταβός δεν θα χρησιμοποιούσε τόσο «αντισηπτικό» στις αναφορές του για τα αιώνια ορόσημα της Ορθοδοξίας.
Το βαθύτερο νόημα της ανοησίας
Παρακάτω, ο κ. Τσίπρας μας πληροφορεί ότι βρήκε το «βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης». Τόσο βαθύ που χρειαζόταν φωτογράφος και καμιά εικοσαριά καρέ για να αχνοφανεί στην κάμερα. Αν χρειάζεσαι φωτογραφίες για να επικοινωνήσεις το νόημα της ύπαρξης, τότε απλά κάνεις ζουμ στην ανυπαρξία της τσίπας σου, γεμίζεις την εικόνα με πίξελ της εγωμανίας σου και η ειλικρίνεια αγνοείται από το κάδρο.
Αλήθεια, ποιο είναι το νόημα που ανακάλυψε στο Άγιο Όρος ο κ. Τσίπρας και γιατί δεν μας το ανακοινώνει μπας και το μάθουμε κι εμείς; Ντρέπεται να το πει ή μήπως σκοπεύει να το παραπέμψει και αυτό σε δημοψήφισμα; Ρωτάω διότι αυτά που έγραψε για το Περιβόλι της Παναγίας, το μόνο νόημα που βγάζουν είναι ότι δεν βγάζουν (κανένα συγκεκριμένο) νόημα.
Τα «φάλτσα» ενός αμετανόητου
Σε μία από τις φωτογραφίες ο πρώην πρωθυπουργός ρεμβάζει προς τη θάλασσα του Αιγαίου και συλλογίζομαι μήπως εκείνη τη στιγμή αναρωτιόταν αν το Αιγαίο απέκτησε τελικά σύνορα. Πάντως το ανυποχώρητο θράσος του για την προδοσία της Μακεδονίας, σίγουρα δεν γνωρίζει όρια και σύνορα. Και το Άγιο Όρος, ως κορυφαίο διάδημα της Μακεδονικής γης, δεν βαστάει τέτοια βλάσφημη αλαζονεία. Βεβήλωση για όλα τα τιμημένα καλογερικά ράσα του Άθωνα που βάφτηκαν με αίμα στον Κριμαϊκό Πόλεμο, στον Μακεδονικό Αγώνα και τους Βαλκανικούς πολέμους. Για να έρχεται σήμερα ο κ. Τσίπρας και να «αγαλλιάζει» στην ιερή γη που πρόδωσε!
«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη». Άφησα τελευταίο τον στίχο από τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου που επέλεξε ο πρώην πρωθυπουργός για λεζάντα της ανάρτησής του. Σκέφτομαι ότι ο Οδυσσέας είχε κατεβεί στον Άδη για να βρει τον μάντη Τειρεσία, αλλά και να μιλήσει με τις ψυχές νεκρών ηρώων. Ο αναθεωρημένος «Οδυσσέας» του τρίτου μνημονίου, μεταχειρίζεται τον Άδη επιχειρώντας το ακριβώς ανάποδο: να σφραγίσει τους ήρωες της Μακεδονίας πίσω από τις πύλες της λησμονιάς.
Χωρίς να έχει απολογηθεί για το παραμικρό για τη «θρησκευτική ουδετερότητα» στο σύνταγμα που επιχείρησε να περάσει, για τα σύμφωνα συμβίωσης που ήταν το πρώτο βήμα για τους γνωστούς «γάμους», για τη νομική αναγνώριση και τη «διόρθωση» της «ταυτότητας φύλου» από 15 ετών, για την καταστροφή του μαθήματος των Θρησκευτικών και για τον ατιμασμό του δημοψηφίσματος που αποτέλεσε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της χώρας. Πολιτικές που δεν ακούγονται, αλλά πηγάζουν κατευθείαν από τον Άδη.
Χριστοκτόνοι και εθνοκτόνοι πολιτικοί σαν τον κ. Τσίπρα «ψέλνουν» κενολογίες από το αξιακό τους τάρταρο και τα φάλτσα τους ακούγονται ως τα πέρατα του Ελληνισμού. Όταν θα προσεγγίσει τον Ορθόδοξο βίο σαν κάτι αφάνταστα ανώτερο από μια προεκλογική καρτ ποστάλ, τότε θα πάψει να βλέπει τις Μονές μας ως πολιτικά μπαλκόνια. Και τότε (ευχόμαστε ότι) θα κατανοήσει γιατί κάθε ύμνος και δέηση της Ορθοδοξίας, ακούγεται πραγματικά ως τον Άδη σε τέτοιο βαθμό που ο Αναστημένος Χριστός τον διέλυσε και τον κατήργησε διά παντός…
