Υπάρχει μια τρέλα που φαίνεται ότι έχει κυριεύσει τα ποντίκια. Μερικά είδη ποντικιών που ακολουθούν αφελώς και δουλικά, τον κλασικό Μαγικό Αυλητή.
Και βαδίζουν μαζί, χαρούμενα και ικανοποιημένα… κατευθείαν… και ακάθεκτα προς την Άβυσσο.
Είναι το ίδιο είδος συλλογικής παράνοιας που φαίνεται να έχει κυριεύει τις λεγόμενες «άρχουσες τάξεις» της Ευρώπης αυτή τη στιγμή.
Οι οποίες φαίνεται να αγνοούν, να μην ακούν, να μην καταλαβαίνουν τις πολλές προειδοποιήσεις που τους έρχονται στα αυτιά
Μηνύματα τα οποία προέρχονται, κυρίως, πάνω απ’ όλα, από τις διάφορες Ρωσικές πρεσβείες, που εξακολουθούν να είναι διάσπαρτες στη μικρή, ολοένα και μικρότερη και περιορισμένη γηραιά ήπειρό μας.
Μην αγγίξετε το Καλίνινγκραντ!
Πράγματι, για τη Μόσχα η βάση του Καλίνινγκραντ δεν είναι μόνο ένα βασικό σημείο υποστήριξης για τον Ρωσικό Στόλο της Βαλτικής.
Αποτελεί το δοκιμαστικό χαρτί που επιτρέπει την αξιολόγηση των σχέσεων της Ρωσίας με τον Δυτικό κόσμο.
Το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι και το ΝΑΤΟ οργανώνουν μεγάλες στρατιωτικές ασκήσεις σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων, περίπου 200, από το Καλίνινγκραντ, εκλαμβάνεται ως ξεκάθαρη απειλή, από την μεριά της Ρωσίας.
Και σε αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε και τον αποκλεισμό που εφαρμόζεται σε μια προσπάθεια απομόνωσης αυτής της περιοχής από την υπόλοιπη Ρωσία.
Είναι μια πολύ συγκεκριμένη & σκόπιμη στρατηγική.
Η οποία στοχεύει στον περιορισμό του Ρωσικού στόλου της Βαλτικής και στην κατάληψη του Καλίνινγκραντ. Ως αποζημίωση, ως αντιστάθμισμα – όπως δήλωσε ένας υψηλόβαθμος στρατιωτικός αξιωματούχος του ΝΑΤΟ – για την ήττα της Δύσης στην Ουκρανία.
Με λίγα λόγια, η Μόσχα μπορεί να έχει καταλάβει όλες τις διεξόδους-λιμάνια προς τη Μαύρη Θάλασσα, αλλά τώρα θα πρέπει να τις πληρώσει με την πρόσβαση της Ρωσίας στη Βαλτική θάλασσα.
Αυτή η παράλογη στρατηγική, ωστόσο, δεν λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι το Κρεμλίνο θεωρεί – και όχι άδικα – το Καλίνινγκραντ ζωτικής σημασίας διέξοδο για τα συμφέροντά του. Για την ίδια την επιβίωση του Ρωσικού κράτους.
Και για αυτό η Ρωσία είναι πρόθυμη να κάνει τα πάντα για να το υπερασπιστεί.
Τα πάντα. Ακόμη και έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. Ακόμη και πυρηνικό.
Αυτό το παραδέχτηκε ακόμη και εκείνη η τραγικοκωμική φιγούρα του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, Ρούττε. Είπε ότι είχε λάβει μια επιστολή από το Κρεμλίνο και ότι δεν μπορούσε να αποκαλύψει το περιεχόμενό της επειδή ήταν απόρρητο, αλλά ότι ναι, λοιπόν, αφορούσε λίγο πολύ το Καλίνινγκραντ και τις πιθανές αντιδράσεις της Μόσχας σε περίπτωση που αυτό περικυκλωνόταν…
Και το περιεχόμενο της διπλωματικής επιστολής, καθώς και ο τόνος της, δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς.
Επίσης, επειδή, όπως έλεγα, ορισμένες Ρωσικές πρεσβείες – αυτή στις Βρυξέλλες, αυτή στο Δουβλίνο… – έχουν ήδη λειτουργήσει ως ηχητικό όργανο.
Προειδοποιώντας τους Ευρωπαίους ότι η πολιορκία του Καλίνινγκραντ συνιστά ρητή κήρυξη του πολέμου στην Ρωσία. Στην οποία η Μόσχα είναι έτοιμη να απαντήσει με όλες τις δυνάμεις της, με όλα τα μέσα και τα όπλα που διαθέτει.
Όλα αυτά … ξεκάθαρα;
Όλα αυτά… κατανοητά;
Κι όμως, παρόλα αυτά, οι στρατιωτικοί διοικητές του ΝΑΤΟ φαίνεται να προχωρούν ακάθεκτα μπροστά. Παίζουν ρωσική ρουλέτα με την απομόνωση του Καλίνινγκραντ και την περικύκλωση του Ρωσικού στόλου.
Ναι παίζουν με την ψευδαίσθηση ότι, έτσι κι αλλιώς, οι Ρώσοι δεν πρόκειται να αντιδράσουν. Θα κάνουν και πάλι τις κότες. Δεν θα ξεκινήσουν μια ολοκληρωτική σύγκρουση.
Μοιάζουν ακριβώς με τα ποντίκια που, χαρούμενα και σε παράταξη, ακολουθούν τον Φλογέρα του Μαγικού Αυλητή. Κατευθυνόμενα προς την άβυσσο. Και μαζί τους παρασέρνουν και όλους εμάς.
Τους «δειλούς, τους μοιραίους κι άβουλους αντάμα, που προσμένουμε ακόμη, ίσως, κάποιο θάμα!»
