Οι αρχές μας διαβεβαιώνουν ότι είμαστε απολύτως ασφαλείς και ότι κανένας γιγαντιαίος διαστημικός βράχος δεν κατευθύνεται προς το μέρος μας. Αν αυτό είναι αληθινό, γιατί ένα σενάριο που αναπτύχθηκε για τη Διάσκεψη Πλανητικής Άμυνας του 2027 βασίζεται σε μια «υποθετική απειλή πρόσκρουσης» από έναν πολύ μεγάλο αστεροειδή; Και γιατί οι επιστήμονες στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore μελετούν πώς να καταστρέψουν έναν γιγαντιαίο αστεροειδή που κατευθύνεται προς τη Γη χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα; Αν δεν υπάρχει απειλή πουθενά στον ορίζοντα, δεν θα νομίζατε ότι αυτοί οι επιστήμονες θα είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν με τον χρόνο τους; Πάνω από όλα τα άλλα, η NASA ολοκλήρωσε πρόσφατα μια μυστική επιχείρηση γνωστή ως «OSIRIS-REx» στην οποία ένα διαστημόπλοιο επισκέφθηκε έναν αστεροειδή, απέσπασε ένα κομμάτι του και το επέστρεψε στη Γη. Ενώ το ευρύ κοινό ενημερώνεται ότι είμαστε ασφαλείς για δεκαετίες, ένα τεράστιο ποσό χρόνου, χρήματος και ενέργειας χύνεται στην προετοιμασία για μια πιθανή απειλή αστεροειδή. Ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε εμείς οι υπόλοιποι;
Είμαι πεπεισμένος ότι συμβαίνουν πολύ περισσότερα πίσω από τις σκηνές απ’ ό,τι μας λένε.
Ποτέ δεν λένε τίποτα που θα ανησυχήσει το ευρύ κοινό, αλλά ταυτόχρονα αντλούν τεράστιους πόρους σε «εξελιγμένες προσπάθειες πλανητικής άμυνας» που προορίζονται να προστατεύσουν τον πλανήτη μας «από δυνητικά επικίνδυνους αστεροειδείς»…
Θα ήμασταν προετοιμασμένοι αν ένα δυνητικά απειλητικό για τη ζωή αντικείμενο από το διάστημα βρισκόταν σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη; Και πόση ζημιά θα μπορούσε πραγματικά να προκαλέσει ένας εισερχόμενος αστεροειδής;
Τέτοια ερωτήματα παραμένουν στο επίκεντρο των ολοένα και πιο εξελιγμένων προσπαθειών πλανητικής άμυνας που στοχεύουν στην προστασία του πλανήτη μας από δυνητικά επικίνδυνους αστεροειδείς. Ωστόσο, ακόμη και αν οι αστρονόμοι μπορούν να εντοπίσουν ένα διαστημικό αντικείμενο που θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή, παραμένει ένας σημαντικός αριθμός αβεβαιοτήτων: Το μέγεθος, η σύνθεση, η δομή και οι πιθανές τοποθεσίες πρόσκρουσης του αντικειμένου πρέπει όλα να ληφθούν υπόψη, καθώς αυτοί οι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν δραματικά τι συμβαίνει μόλις ένας αστεροειδής εισέλθει στην ατμόσφαιρα της Γης.
Αν δεν υπάρχουν αντικείμενα κοντά στη Γη που αποτελούν απειλή, γιατί να ξοδεύουμε τόσα χρήματα γι’ αυτό;
Σίγουρα έχουμε πολλά άλλα πολύ πιεστικά ζητήματα που απαιτούν χρηματοδότηση τώρα.
Η NASA είτε σπαταλά τα χρήματά μας, είτε κάτι άλλο συμβαίνει.
Είναι ενδιαφέρον ότι η NASA συμμετέχει στη Διάσκεψη Πλανητικής Άμυνας του 2027. Βρίσκεται σε εξέλιξη μια άσκηση που προσομοιώνει πώς οι αρχές θα αντιδρούσαν σε ένα «αντικείμενο μεγέθους Tunguska» που κατευθύνεται προς τη Γη…
Επιπλέον, το Κέντρο Μελετών Αντικειμένων Κοντά στη Γη (CNEOS) της NASA συμμετέχει τακτικά σε ασκήσεις πλανητικής άμυνας που έχουν σχεδιαστεί για να δοκιμάσουν αυτές τις μεθόδους αξιολόγησης, με τρέχοντα σενάρια υπό ανάπτυξη για τη Διάσκεψη Πλανητικής Άμυνας του 2027 που παίρνουν αφορμή από ένα από τα πιο ανησυχητικά γεγονότα ατμοσφαιρικής έκρηξης στην ιστορία.
«Η τρέχουσα άσκηση που βρίσκεται σε εξέλιξη για τη Διάσκεψη Πλανητικής Άμυνας του 2027 βασίζεται σε μια υποθετική απειλή πρόσκρουσης από ένα αντικείμενο περίπου μεγέθους Tunguska», δήλωσε ο Wheeler στο The Debrief.
Για όσους από εσάς δεν είναι εξοικειωμένοι, το 1908 το γεγονός Tunguska ισοπέδωσε περίπου 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη Σιβηρία…
Γεγονός Tunguska, τεράστια έκρηξη που εκτιμάται ότι συνέβη στις 7:14 π.μ. συν/πλην ενός λεπτού στις 30 Ιουνίου 1908, σε υψόμετρο 5-10 χλμ. ( 15.000-30.000 πόδια), ισοπεδώνοντας περίπου 2.000 τετραγωνικά χλμ. ( 500.000 στρέμματα) και απανθρακώνοντας περισσότερα από 100 τετραγωνικά χλμ. πευκοδάσους κοντά στον ποταμό Podkamennaya Tunguska στην κεντρική Σιβηρία ( 60°55′ Β 101°57′ Α), Ρωσία. Η ενέργεια της έκρηξης εκτιμάται ότι ήταν ισοδύναμη με την εκρηκτική ισχύ έως και 15 μεγατόνων TNT — χίλιες φορές πιο ισχυρή από την ατομική βόμβα που ρίχτηκε στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας στις 6 Αυγούστου 1945.
Γιατί να διεξαχθεί μια άσκηση αυτού του είδους αν δεν υπάρχει απολύτως καμία απειλή για ένα τέτοιο γεγονός για δεκαετίες;
Και γιατί η NASA έστειλε μόλις ένα μικρό διαστημόπλοιο να αρπάξει ένα κομμάτι ενός αστεροειδή γνωστού ως Bennu και να το φέρει πίσω στη Γη;…
Στις 30 Σεπτεμβρίου, η NASA ολοκλήρωσε επίσημα το OSIRIS-REx, την ιστορική πρώτη αποστολή των ΗΠΑ να αποσπάσει ένα παρθένο κομμάτι ενός αστεροειδή και να το παραδώσει με ασφάλεια πίσω στη Γη.
Το διαστημόπλοιο OSIRIS-REx, μεγέθους βαν, — του οποίου το όνομα είναι συντομογραφία των Origins, Spectral Interpretation, Resource Identification, Security-Regolith Explorer — επισκέφθηκε και δειγματοληψίασε τον Bennu, έναν αρχαίο διαστημικό βράχο που περιέχει παρθένα κατάλοιπα από την αυγή του ηλιακού μας συστήματος πριν από περισσότερα από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Μεταξύ αυτών των κοσμικών λειψάνων βρίσκονται πρώτες ύλες οργανικών δομικών στοιχείων, του είδους που μπορεί να έσπειρε τη ζωή στη Γη.
«Ήξερα ότι αυτή η μέρα ερχόταν εδώ και πολύ καιρό, αλλά είναι ακόμα δύσκολο να τη δω να φτάνει», δήλωσε ο Dante Lauretta, κύριος ερευνητής του OSIRIS-REx, με έδρα το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, σε ανάρτησή του στο LinkedIn. «Νιώθω τεράστια περηφάνια για ό,τι πετύχαμε μαζί, και πραγματική θλίψη που αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του.»
Αυτό ήταν σίγουρα ένα εντυπωσιακό επιστημονικό επίτευγμα.
Αλλά κόστισε επίσης πολλά χρήματα για να γίνει.
Γιατί να μην ξοδέψουμε όλα αυτά τα χρήματα με πιο παραγωγικούς τρόπους αν οι αστεροειδείς δεν αποτελούν απειλή για εμάς;
Και γιατί να μελετήσουμε πώς να καταστρέψουμε αστεροειδείς χρησιμοποιώντας πυρηνικά όπλα αν δεν υπάρχουν αστεροειδείς να καταστρέψουμε για το υπόλοιπο αυτού του αιώνα;
Μια σοκαριστική μελέτη που διεξήχθη πρόσφατα από επιστήμονες στο Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore σηκώνει πολλά φρύδια…
Μια νέα μελέτη από το Εθνικό Εργαστήριο Lawrence Livermore (LLNL) χρησιμοποίησε προηγμένες τρισδιάστατες προσομοιώσεις για να αξιολογήσει πόσο αποτελεσματικό θα ήταν ένα πυρηνικό όπλο για την καταστροφή ενός επικίνδυνου διαστημικού αντικειμένου όπως ένας μεγάλος αστεροειδής σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη.
Ναι, αυτό ακούγεται σίγουρα πολύ σαν μια ταινία του Bruce Willis που είδα κάποτε.
Αλλά σε εκείνη την περίπτωση, ένας διαστημικός βράχος ικανός να εξαφανίσει τον πολιτισμό κατευθυνόταν πραγματικά προς το μέρος μας.
Γιατί οι επιστήμονές μας τρέχουν τόσες πολλές προσομοιώσεις αν δεν αντιμετωπίζουμε απολύτως καμία απειλή;…
Για τη νέα τους εργασία, η ομάδα έτρεξε προσομοιώσεις για να εξερευνήσει πώς ένας αστεροειδής θα μπορούσε να επηρεαστεί από μια πυρηνική έκρηξη κάπου κοντά στην επιφάνειά του, με στόχο τη γρήγορη θέρμανση και εξάτμιση του υλικού μέσα του.
Ξεκίνησαν με περισσότερες από 1.500 μονοδιάστατες προσομοιώσεις για να δοκιμάσουν την προσέγγιση πριν τρέξουν τρεις πλήρως τρισδιάστατες προσομοιώσεις που μοντελοποιούν τα αποτελέσματα μιας πυρηνικής έκρηξης σε έναν αστεροειδή περίπου 160 μέτρων ( 525 πόδια), μεταβάλλοντας παράγοντες όπως την απόσταση στον αστεροειδή όταν συνέβαινε η πυροδότηση και τις παραδοχές για το πόσο εύκολα θα υπέστη ζημιά από μια τέτοια έκρηξη.
«Αυτές οι προσομοιώσεις μας δίνουν μια πολύ πιο λεπτομερή εικόνα του πώς ένας αστεροειδής μπορεί να αντιδράσει σε μια πυρηνική απόπειρα μετριασμού», δήλωσε ο Isaiah Santistevan, που ηγήθηκε της μελέτης, σε δήλωση. «Το να μπορούμε να μοντελοποιήσουμε τη ζημιά, το κάταγμα και την κίνηση του υλικού σε τρεις διαστάσεις είναι ένα σημαντικό βήμα προς τη βελτίωση της ικανότητάς μας να αξιολογούμε τις επιλογές πλανητικής άμυνας.»
Περισσότεροι πόροι αφιερώνονται στην «πλανητική άμυνα» από ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας.
Γίνεται αυτό για κάποιο λόγο, ή είναι απλώς μια κολοσσιαία κακοδιαχείριση των δημόσιων πόρων;
Όσοι από εσάς παρακολουθείτε τη δουλειά μου για μεγάλο χρονικό διάστημα ξέρετε ήδη τι πιστεύω.
Πιστεύω ότι υπάρχουν πολύ σοβαρές απειλές εκεί έξω που δεν συζητιούνται δημόσια.
Είναι πάντα πολιτική να κρατάς το ευρύ κοινό όσο πιο ήρεμο γίνεται όταν αντιμετωπίζουμε μια πολύ σοβαρή απειλή.
Αυτό σημαίνει να μην λες στο ευρύ κοινό την αλήθεια.
Φυσικά όλοι θα έπρεπε να μπορούν να δουν ότι η συγκεκριμένη γειτονιά του σύμπαντος είναι ασυνήθιστα πολυάσχολη τελευταία.
Ρώτησα την Google γι’ αυτό, και αυτή είναι η απάντηση που πήρα…
Ναι, τα δεδομένα από την Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία και το USA Today επιβεβαιώνουν μια ασυνήθιστη και σημαντική αύξηση σε γεγονότα μεγάλων fireball κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου του 2026, ειδικά τον Μάρτιο
Αυτή την εβδομάδα, παρακολουθούμε την κορύφωση της βροχής μετεωριτών Ωριωνίδων…
Η βροχή μετεωριτών Ωριωνίδων φτάνει στην κορύφωσή της απόψε, Τετάρτη 21 Οκτωβρίου, και συνεχίζεται νωρίς το πρωί της Πέμπτης. Η βροχή αποτελείται από συντρίμμια που άφησε πίσω ο κομήτης Halley, τα οποία καίγονται καθώς εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης.
Κάτω από σκοτεινές, ιδανικές συνθήκες, οι Ωριωνίδες μπορούν να παράγουν περίπου 10 έως 20 μετέωρα ανά ώρα. Αλλά ένα φωτεινό φεγγάρι σε φάση αύξουσας αμφικύρτου θα κρύψει μερικές από τις πιο αμυδρές γραμμές. Η NASA λέει ότι το φεγγάρι αναμένεται να δύσει γύρω στις 3 π.μ. τοπική ώρα, δίνοντας στους παρατηρητές του ουρανού ένα πιο σκοτεινό παράθυρο πριν από την ανατολή του ηλίου.
Τα fireball στον ουρανό που θαυμάζουν οι άνθρωποι τώρα δεν αποτελούν απειλή.
Αλλά υπάρχουν γιγαντιαίοι διαστημικοί βράχοι που διαγράφονται στο βάθος.
Μια από αυτές τις μέρες, η τύχη μας θα τελειώσει και ένας από αυτούς θα μας χτυπήσει.
Όταν φτάσει εκείνη η μέρα, όλα θα αλλάξουν και εκατομμύρια θα πεθάνουν ξαφνικά.
