Το γραφείο του Τζόρνταν Μπαρντέλλα, και συγκεκριμένα ο σύμβουλός του, Σαρλ-Ανρί Γκαλουά, δεν φαίνεται να έχει καμία αμφιβολία.
Η Κάγια Κάλλας, η γκρινιάρα & αυθάδης «Υπουργός Εξωτερικών» της ΕΕ, είναι περιττή. Είναι άχρηστη, ή ακόμα χειρότερα, επιζήμια για τα συμφέροντα των Ευρωπαϊκών χωρών.
Επομένως, αυτό το «Υπουργείο» πρέπει να περιοριστεί σε αυτό που, από πάντα, θα έπρεπε να είναι. Ένα απλό γραφείο γραφειοκρατών χωρίς καμία ουσιαστική εξουσία λήψης αποφάσεων.
Δεν είναι μικρό πράγμα. Και, φυσικά, δεν αφορά μόνο την Κάλλας, την ανίδεη «Μικρή Τερέζα», η οποία, παρεμπιπτόντως, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στο να δυσφημιστεί πλήρως αυτό το Γραφείο Εξωτερικών, ή αν θέλετε, Υπουργείο, της ΕΕ.
Ο Μπαρντέλλα είναι ο δεύτερος στην ιεραρχία του Εθνικού Συναγερμού (Rassemblement National). Ο δεξί χέρι της Μαρίν Λε Πεν, η οποία πλησιάζει πολύ κοντά στην κατάκτηση του Μεγάρου των Ηλυσίων Πεδίων.
Και η δήλωση του συμβούλου του θα πρέπει να ερμηνευθεί ως μια πολύ συγκεκριμένη δήλωση της μελλοντικής, πιθανής Προεδρίας.
Η Μαρίν Λε Πεν σκοπεύει να προχωρήσει στη διάλυση της ΕΕ. Τουλάχιστον, της ΕΕ όπως μας επιβλήθηκε τις τελευταίες δύο δεκαετίες
Επαναφέροντάς την στο να είναι απλώς ένα διοικητικό «γραφείο», χωρίς εξουσία λήψης αποφάσεων.
Και δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη θέση στην Ευρώπη.
Στη Γερμανία, το πατριωτικό κόμμα AfD προχωρά αποφασιστικά προς την ίδια κατεύθυνση.
Η Άλις Βάιντελ μιλάει πολύ ξεκάθαρα. Η ΕΕ δεν πρέπει πλέον να έχει την αδικαιολόγητη και ουσιαστικά παράνομη εξουσία που έχει σφετεριστεί με την πάροδο του χρόνου.
Πρέπει να ξαναγίνει μια διοικητική υπηρεσία, στόχος της οποίας είναι η προώθηση της κυκλοφορίας και του εμπορίου μεταξύ διαφορετικών εθνών.
Έθνη που πρέπει να ανακτήσουν την εθνική κυριαρχία τους. Και να επιστρέψουν στην άσκηση της πολιτικής.
Αυτή η στάση, ή μάλλον αυτή η απόφαση, φαίνεται να εξαπλώνεται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με διαφορετικές αποχρώσεις, βεβαίως. Και όχι λίγες αντιφάσεις.
Πρόκειται, ωστόσο, για εθνικές αναταράξεις, που έχουν την προέλευσή τους στην αυξανόμενη δυσαρέσκεια των ευρωπαϊκών λαών. Που πλέον βρίσκονται σε εμφανή αντίθεση με τις κυβερνητικές τάξεις που είναι πλήρως υποταγμένες στις διεθνείς χρηματοοικονομικές δυνάμεις.
Παραλείπω να αναφερθώ στην Ανατολική Ευρώπη, όπου είναι πλέον προφανής η ρήξη των σχέσεων υποτέλειας προς την Επιτροπή της Ούρσουλας Φον ντερ Λάιεν.
Ακόμη και στην Ιταλία, παρά τη συνωμοτική, ύπουλη σιωπή των μεγάλων ΜΜ ενημέρωσης, έχει ξεσπάσει μια πραγματική εξέγερση. Η οποία ξεκίνησε στο Νότο από τους φορτηγατζήδες, αλλά τώρα, αν και με δυσκολία, εμπλέκει όλο και περισσότερες περιφέρειες. Και όλο και περισσότερες κλάδους & βιομηχανίες.
Μια πιθανή είσοδος του Λεπέν στο Μέγαρο των Ηλυσίων θα μπορούσε, επομένως, να αποτελέσει το σήμα για το «διαλύστε τις γραμμές!».
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα αφανή κέντρα οικονομικής εξουσίας κάνουν ό,τι μπορούν για να προσπαθήσουν να το αποτρέψουν.
Και θα κάνουν ακόμη περισσότερα τις επόμενες εβδομάδες.
Με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη που θα εξαπολύουν τα τσιράκια τους.
Προφανώς στο όνομα της τάχα μ’ δήθεν «δημοκρατίας».
