Ζerο Hedge.7-1-21
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού
Ενώ όλος ο κόσμος κατηγορεί τον Τραμπ για ό, τι συνέβη χθες στο Καπιτώλιο, εδώ είναι μια ελαφρώς διαφορετική εκτίμηση από τον οικονομολόγο Philip Marey της Rabobank, ο οποίος τον περασμένο Ιούλιο προέβλεψε όλα τα γεγονότα της Τετάρτης σε ένα άρθρο του με τίτλο “Πολιτική Αναταραχή” , του οποίου εδώ είναι η συνέχεια σε παρατηρήσεις του :
Όπως σημειώσαμε το περασμένο καλοκαίρι στο άρθρο «Πολιτική Αναταραχή», σε μια πολωμένη κοινωνία η εμπιστοσύνη στους θεσμούς είναι ευάλωτη. Εξηγήσαμε πώς η πόλωση στις ΗΠΑ είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται επί δεκαετίες.. Ανεξάρτητα από το ποιος είχε κερδίσει τις εκλογές, οι αναταραχές στην πολιτική και την κοινωνία των ΗΠΑ δεν ήταν πιθανό να τερματιστούν. Διαμαρτυρία, ταραχές, εξέγερση, ανταρσία, πραξικόπημα, … όλοι αυτοί οι όροι έχουν αναφερθεί στην τηλεόραση. Η ολοένα αυξανόμενη πόλωση της πολιτικής και της κοινωνίας των ΗΠΑ έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που αποτελεί σοβαρή απειλή για τη σταθερότητα της χώρας.
Προσθέτοντας κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτή τη δυσοίωνη άποψη, θα επιστρέψουμε στο συμπέρασμα του άρθρου του Ιουλίου, που προέβλεψε ότι αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ – και πραγματικά παντού – είναι “Μόνο η αρχή”
Το ερώτημα είναι πού, από εδώ, πηγαίνουν οι ΗΠΑ; Εάν επανεκλεγόταν ο πρόεδρος Τραμπ, θα κυβερνούσε άλλα τέσσερα χρόνια, αλλά αυτή τη φορά χωρίς περιορισμούς που θα επιβάλλονταν από ανησυχίες για την επανεκλογή του. Όταν ο Μπάϊντεν καταλάβει τον Λευκό Οίκο, οι ομοσπονδιακές πολιτικές θα στραφούν ξανά προς τα αριστερά .Αλλά θα οδηγήσει αυτό σε ανανέωση της εμπιστοσύνης στα θεσμικά όργανα; Ίσως για κάποιους στα αριστερά, αλλά τι γίνεται με τους άλλους; Σε μια βαθειά διχασμένη χώρα, υπάρχει λίγο κοινό έδαφος. Εν τω μεταξύ, εάν ο δεξιός λαϊκισμός αποβληθεί από τον Λευκό Οίκο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται να εξαφανιστεί. Απλώς θα αναδιοργανωθεί. Ας ελπίσουμε μόνο στην πολιτική αρένα. Θα μπορούσαμε όμως επίσης να δούμε μιαν άλλη ώθηση, στον βίαιο δεξιό εξτρεμισμό. Στην πραγματικότητα, οι δεξιές επιθέσεις και συνωμοσίες ευθύνονται για την πλειονότητα των τρομοκρατικών επεισοδίων στις ΗΠΑ από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τα τελευταία έξι χρόνια, αυτό έχει αυξηθεί σημαντικά . Έτσι, ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει τις εκλογές, οι αναταραχές στην πολιτική και την κοινωνία των ΗΠΑ δεν είναι πιθανό να τελειώσουν. Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε τώρα μπορεί να είναι μόνο η αρχή.
Τελικά, για όλους αυτούς που κατηγορούν τον Τραμπ για την δυσλειτουργία των ΗΠΑ, η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ είναι και ήταν πάντοτε μόνο το σύμπτωμα μιας διχασμένης κοινωνίας, διχασμένης ανάμεσα σε έναν ελάχιστο αριθμό εχόντων και πρωτοφανή αριθμό μη εχόντων . Η υποκείμενη αιτία είναι άλλη, όπως εξήγησε επίσης ο Marey στο εκπληκτικό δεύτερο άρθρο του τον περασμένο Αύγουστο, με τίτλο “Το λάθος είδος συμμετρίας
Τι έχει πραγματικά σημασία:
Χρειάστηκαν έξι χρόνια στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα για να περιγράψει τη συμμετρία του στόχου για τον πληθωρισμό στην ανακοίνωση για τους μακροπρόθεσμους στόχους. Αν και δεν είναι εντελώς άσχετο, είναι το λάθος είδος συμμετρίας για να συγκεντρώσει τις προσπάθειες. Ενώ η προσπάθεια της Ομοσπονδιακής Τράπεζας για να καταστήσει τον στόχο του πληθωρισμού «πιο» συμμετρικό μπορεί να ωφελήσει τους μισθούς του μέσου Αμερικανού κάπου πέρα από το 2022, δεν αντιμετωπίζει πραγματικά το βαθύτερο πρόβλημα με το ρόλο που διαδραματίζει η Τράπεζα στην αμερικανική οικονομία.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι πολιτικές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας έχουν γίνει μέρος του προβλήματος, αντί της λύσης. Τουλάχιστον αυτό θα πρέπει να είναι ένα θέμα για συζήτηση στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανοικτής Αγοράς (FOMC), αντί να μιλάμε επί ένα ολόκληρο έτος για το αν θα χρησιμοποιήσει ένα μέσο όρο ή όχι.
Το πολύ βαθύτερο πρόβλημα για την οικονομία των ΗΠΑ είναι ο ασύμμετρος αντίκτυπος των πολιτικών της Ομοσπονδιακής Τράπεζας στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Οι νομισματικές και κανονιστικές πολιτικές της έχουν συμβάλει σε μια μορφή καπιταλισμού όπου οι ανταμοιβές πηγαίνουν στο 1% και οι συνέπειες βαρύνουν το 99% του πληθυσμού. Η τρέχουσα αντίδραση κρίσης έχει καταστήσει οδυνηρά φανερό και πάλι ότι οι πολιτικές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας ωφελούν τα άτομα υψηλού εισοδήματος και τις μεγάλες εταιρείες, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις και τα άτομα χαμηλού εισοδήματος δέχονται το βάρος. Ενώ η Τράπεζα (των ΗΠΑ) θέλει να βλέπει τον εαυτό της ως μέρος της λύσης στα οικονομικά προβλήματα της Αμερικής, θα έπρεπε να αναρωτηθεί αν δεν είναι επίσης μέρος αυτών των προβλημάτων.
Θα έπρεπε… Αλλά γιατί να το κάνει, όταν υπάρχει ένας πολύ πιο βολικός αποδιοπομπαίος τράγος να κατηγορηθεί για όλα τα δεινά της Αμερικής;
