Αφιερωμένο σε όλους τους συνανθρώπους μας στην Κρήτη που έρχονται τόσο συχνά αντιμέτωποι με την αυτοκτονία συμπολιτών τους. Η γνώση είναι δύναμη και ελπίζω να ωφεληθούν από αυτήν.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Συζήτηση με το Θεό για το Θάνατο» του Νηλ Ντόναλντ Ουώλς.
Κεφάλαιο 10
Ν: Όταν μου είπες ότι εμείς είμαστε οι αίτιοι του ίδιου μας του θανάτου, το πρώτο πράγμα που μου
ήρθε στο νου ήταν ότι αν αυτό ισχύει, τότε κάθε θάνατος είναι, εξ ορισμού, αυτοκτονία…
Θ: Αυτό δεν είναι ακριβές.
Το γεγονός ότι όλοι είναι αίτιοι του τέλους της ζωής τους δεν σημαίνει ότι το επιλέγουν ηθελημένα, σε συνειδητό επίπεδο. Ούτε υπονοεί ότι το κάνουν για να ξεφύγουν από κάποια συγκεκριμένη κατάσταση.
Το να προκαλείς κάτι και να το επιλέγεις συνειδητά μπορεί να είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Ν: Πώς; Δεν το καταλαβαίνω.
Θ: Μπορεί να προκαλέσεις ένα ατύχημα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το επέλεξες συνειδητά.
Ν: Α, τώρα καταλαβαίνω τι εννοείς.
Θ: Επομένως ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Όλοι σας αποτελείτε το αίτιο όλων εκείνων που συμβαίνουν στη ζωή σας και σε αυτά συμπεριλαμβάνεται και ο θάνατός σας. Οι περισσότεροι όμως δεν το γνωρίζουν αυτό συνειδητά.
Ν: Ναι, αλλά αν κάποιος το γνωρίζει αυτό συνειδητά – και, εδώ που τα λέμε, τούτη η συζήτηση κάνει τους ανθρώπους να το γνωρίζουν συνειδητά – αυτό δεν σημαίνει ότι όταν πεθάνει, στην ουσία αυτοκτονεί; Θέλω να πω, κάτω από αυτό το πρίσμα, όλοι οι άνθρωποι είανι αίτιοι του τέλους της ζωής τους, έτσι δεν είναι; Ή μήπως κάτι χάνω εδώ;
Θ: Για να χαρακτηρίσεις ένα θάνατο ως αυτοκτονία, πρέπει να πληρούνται δύο προϋποθέσεις:
Πρέπει το άτομο να έχει επίγνωση αυτού που κάνει, δηλαδή να κάνει συνειδητή επιλογή να πεθάνει.
Πρέπει να πάρει αυτή την απόφαση για να ξεφύγει από τη ζωή του, αντί να την ολοκληρώσει.
Ένας από τους σκοπούς αυτής της συζήτησης είναι να σε βοηθήσω να κατανοήσεις ότι η ζωή μέσα στο σώμα είναι ένα δώρο ανείπωτων διαστάσεων.
Ο θάνατος είναι μια δυναμική στιγμή δημιουργίας αλλά προορίζεται να σε κάνει να ΠΑΣ ΠΡΟΣ κάτι και όχι να ΞΕΦΥΓΕΙΣ ΑΠΟ κάτι.
Ν: Η αυτοκτονία είναι τόσο πολύ συνδεδεμένη με τον πόνο, που δίσταζα να θίξω αυτό το θέμα. Ο πρώτος που νιώθει τον πόνο, φυσικά, είναι το ίδιο το άτομο που περνάει όλη αυτή τη θύελλα που τον οδηγεί στην απόφαση να τερματίσει τη ζωή του. Στη συνέχεια τον βιώνουν οι δικοί του και οι φίλοι του. Μπορεί να υπάρξει κάποιου είδους παρηγοριά σε όλο αυτό – για οποιονδήποτε;
Θ: Η παρηγοριά μπορεί να έρθει από τη γνώση ότι εκείνος που αυτοκτόνησε είναι καλά. Γιατί πράγματι είναι καλά. Ο Θεός τον αγαπά και δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Απλώς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε να κάνει. Αυτό είναι σημαντικό να το κατανοήσει οποιοσδήποτε σκέφτεται αυτό το ζήτημα.
Ν: Δηλαδή λες ότι εκείνοι που αυτοκτονούν δεν τιμωρούνται με κάποιον τρόπο;
Θ: Δεν υπάρχει καν η έννοια της «τιμωρίας» σε αυτό που αποκαλείτε «Μεταθανάτια Ζωή». Εκείνοι που μένουν πίσω είναι αυτοί που τιμωρούνται. Βιώνουν ένα τρομακτικό σοκ, από το οποίο κάποιοι δεν συνέρχονται ποτέ εντελώς. Όλοι τους βιώνουν μια τεράστια απώλεια. Πολλοί περνούν την υπόλοιπη ζωή τους κατηγορώντας τον εαυτό τους. Αναρωτιούνται τι λάθος έκαναν, βασανίζονται από τις σκέψεις για το τι θα μπορούσαν να είχαν πει ή να είχαν κάνει για να αλλάξουν τα πράγματα.
Το λυπηρό είναι ότι εκείνοι που βάζουν τέρμα στη ζωή τους νομίζουν ότι αυτοί θα αλλάξουν τα πράγματα, αλλά δεν τα αλλάζουν.
Το να βάλεις τέρμα στη ζωή σου για να ξεφύγεις από κάτι δεν σε κάνει να ξεφύγεις από τίποτε απολύτως. Όποιος σκέφτεται να τερματίσει τη ζωή του για να αποφύγει κάτι, πρέπει να γνωρίζει, το ξαναλέω, ότι σκέφτεται κάτι που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.
Είναι φυσικό να θέλεις να αποφύγεις κάτι οδυνηρό. Είναι μέρος του χορού της ανθρώπινης ύπαρξης. Όμως, σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή του χορού, κάποιος προσπαθεί να αποφύγει κάτι που η ψυχή ήρθε στο σώμα για να το βιώσει, όχι για να το αποφύγει.
Επειδή αυτό το άτομο κρίνει την εμπειρία ως οδυνηρή ή δύσκολη, αναζητά να περάσει στο κενό, εκεί που δεν υπάρχει τίποτε να αντιμετωπίσει και τίποτε να φοβηθεί. Αλλά κανείς δεν μπορεί να περάσει στο κενό, γιατί δεν υπάρχει τέτοιο κενό. Δεν υπάρχει κενό. Πουθενά στο σύμπαν δεν υπάρχει κενό.
Ούτε πουθενά αλλού. Δεν υπάρχει κανένας «τόπος που δεν υπάρχει τίποτε». Όπου και να πας, ο χώρος είναι γεμάτος από κάτι.
Ν: Με τι είναι γεμάτος ο χώρος;
Θ: Με τα ίδια σου τα δημιουργήματα. Θα έρθεις αντιμέτωπος με αυτά όπου κι αν πας. Δεν είναι δυνατόν να τα αποφύγεις – ούτε θα θέλεις κάτι τέτοιο, γιατί τα έχεις δημιουργήσει για να ανα-δημιουργήσεις τον εαυτό σου. Επομένως, δεν σε ωφελεί το να προσπαθήσεις να τα παραμερίσεις ή να τα παρακάμψεις.
Μ’ αυτά που πεθαίνεις, μ’ αυτά συνεχίζεις να ζεις.
Ν: Αυτή είναι μια πολύ δυναμική δήλωση.
Θ: Αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Στην άλλη μεριά του θανάτου θα συναντήσεις τον εαυτό σου και όλα αυτά που κουβαλάς μαζί σου, θα συνεχίσουν να είναι εκεί. Και τότε, αυτό που θα κάνεις θα είναι μεγάλη ειρωνεία: θα ξαναδώσεις στον εαυτό σου άλλη μια ζωή σε σωματικό επίπεδο, ώστε να
αντιμετωπίσει εκείνα που δεν αντιμετώπισες σ’ εκείνη που μόλις τελείωσε.
Ν: Δηλαδή θα επιστρέψω οπωσδήποτε σε μια νέα ζωή σε σωματικό επίπεδο; Δεν γίνεται να «τακτοποιήσω» τα πράγματα σε ένα μη σωματικό πεδίο, στην επικράτεια του πνεύματος;
Θ: Όχι, γιατί ο σκοπός της ζωής σε σωματικό επίπεδο είναι να σου παρέχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα μπορέσεις να βιώσεις ό,τι επέλεξες στην πνευματική επικράτεια, να βιώσεις. Κατά συνέπεια, εγκαταλείποντας τη ζωή σε σωματικό επίπεδο δεν ξεφεύγεις από τίποτα. Απλά θα βάλεις τον εαυτό σου να επιστρέψει ξανά σε ένα καινούργιο σώμα στη Γη, ξανά μέσα στην κατάσταση που προσπαθούσες να αποφύγεις… με τη διαφορά ότι τώρα θα ξεκινήσεις πάλι από την αρχή.
Αυτό δεν θα το αντιλαμβάνεσαι ως «τιμωρία» ή ως «προϋπόθεση» ή ως «φορτίο», γιατί θα το κάνεις με την ελεύθερη βούλησή σου, κατανοώντας ότι είναι μέρος της διαδικασίας της δημιουργίας του εαυτού σου, για την οποία υπάρχεις.
Ν: Επομένως καλύτερα να αντιμετωπίσω εδώ και τώρα αυτά που έχω να αντιμετωπίσω.
Θ: Πράγματι, αυτός είναι ο σκοπός της ζωής. Όταν χρησιμοποιείς τη ζωή με αυτόν τον τρόπο, τότε θα πεθάνεις όταν είσαι έτοιμος να χρησιμοποιήσεις το θάνατο ως εργαλείο με το οποίο θα δημιουργήσεις μια νέα, διαφορετική ζωή. Με την αυτοκτονία ο θάνατος χρησιμοποιείται ως απόδραση, αλλά αυτό δημιουργεί την ίδια ζωή ξανά και ξανά, με τις ίδιες προκλήσεις και εμπειρίες.
Ν: Ποτέ δεν το ξανάκουσα αυτό με τέτοιο τρόπο. Αυτό λέει πολλά.
Θ: Πράγματι. Επομένως, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το θάνατο ως εργαλείο με το οποίο είτε θα αποδράσεις είτε θα δημιουργήσεις. Το πρώτο είναι αδύνατον, το δεύτερο είναι εκπληκτικό.
