Τέτοιες μέρες ακούμε τόσες εκκλήσεις βοήθειας για κακοπαθούντες ανθρώπους. Συνήθως συνοδεύονται από έναν τραπεζικό λογαριασμό. Η δική μου έκκληση δεν έχει τραπεζικό λογαριασμό.
Ο Μιχαλάκης, ο “αδελφούλης” μου (πνευματικά, όχι κατά γένος) είναι μια ψυχούλα, που πάντα νοιαζόταν για τον συνάνθρωπο. Δεν ήταν τα χρήματα η πρώτη του προτεραιότητα αλλά το νοιάξιμο του συνανθρώπου. Γι αυτό και τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Τώρα έχει οξύ πρόβλημα και γι αυτό θα σας παρακαλέσω να κάνετε όλοι μία ευχούλα γι αυτόν. Δεν συζήτησα για χρήματα, που κι αυτά θα βοηθούσαν, αλλά για κάτι ανώτερο να ωφεληθούν όλοι, και σεις κι εκείνος : “ελεήστε με μια σταγόνα από το αίμα της καρδιάς σας“, όπως έλεγε ο Όσιος Παϊσιος. Χριστούγεννα είναι και θα “εκβιάσουμε” τον Χριστό με την αγάπη προς τον πλησίον.
Μην ξεχνάτε αυτό που είπε πάλι ο Όσιος Παϊσιος : “αφού θα στείλετε μια ευχή προς τον Ουρανό, θυμηθείτε κι άλλους”. Υπάρχουν πολλοί κακοπαθούντες σαν τον αδελφούλη μου, πάει που πάει η ευχή, βάλτε κι άλλους μέσα. Θυμηθείτε είναι Χριστούγεννα και ο Χριστούλης θα κατέβει για την ενότητα όλων («ίνα ώσιν εν»). Τα έχουμε κάνει εντελώς μούσκεμα (λίαν επιεικά, θα έγραφα άλλο χειρότερο), ευκαιρία είναι να δείξουμε μία αλλαγή να μας ελεήσει όλους.
Με τις ευχές μου για Καλά Χριστούγεννα προς όλους όσους αντιλαμβάνονται τα Χριστούγεννα (στους λοιπούς Καλή Φώτιση), σας παραθέτω μία συγκινητική χριστουγενιάτικη ιστορία :
Συγκινητική Χριστουγενιάτικη ιστορία – Ταχυδρόμος
Μία μέρα ένας ταχυδρόμος χτύπησε την πόρτα ενός σπιτιού. Μία παιδική φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα να λέει:
– Αμέσως, παρακαλώ περιμένετε λίγο! Μετά από λίγα λεπτά ο ταχυδρόμος άρχισε να χτυπά ξανά την πόρτα. Η φωνή ενός μικρού κοριτσιού ακούστηκε πίσω από την πόρτα:
– Αν βιάζεστε, αφήστε τα γράμματα στο χαλάκι.
Ο ταχυδρόμος απάντησε:
– Έχετε μια επιστολή που απαιτεί την υπογραφή σας. Θα περιμένω. Ήδη θυμωμένος, ο ταχυδρόμος νόμιζε ότι θα του έλεγε κάτι. Πέρασε λίγη ώρα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Όλος του ο θυμός έσβησε αμέσως. Ένα κοριτσάκι με καροτσάκι, χωρίς πόδια, αλλά με γουρλωμένα μάτια, τον παρακολουθούσε. Ο ταχυδρόμος της έδωσε το γράμμα και της ζήτησε να υπογράψει. Μετά από αυτό έφυγε. Το κοριτσάκι χαμογέλασε και είπε:
– Σας ευχαριστούμε για την υπομονή σας. Καλή μέρα.
Μετά από ένα μήνα ο ταχυδρόμος συνέχισε να παραδίδει την αλληλογραφία. Κάθε φορά χτυπούσε την πόρτα και περίμενε υπομονετικά να φτάσει το κοριτσάκι και μετά έφευγε. Άρχισε να του κάνει περισσότερες ερωτήσεις: “Πώς σε λένε; Σου αρέσει αυτό που κάνεις; Έχεις παιδιά; Πόσα γράμματα πρέπει να παραδώσεις σήμερα;”
Σταδιακά ο ταχυδρόμος άρχισε να απαντά και να του χαμογελά.
Τη ρώτησε για τα πόδια της, αλλά εκείνη δεν θύμωσε και του απάντησε χαμογελώντας:
– Δεν μπορώ να περπατήσω γιατί γεννήθηκα χωρίς αυτά, ο μπαμπάς λέει πάντα ότι η καρδιά μου είναι τόσο μεγάλη που έχει τα δικά της πόδια. Κάθε μήνα βάζω χρήματα σε αυτόν τον κουμπαρά και όταν γεμίσει ο μπαμπάς θα μου αγοράσει προσθετικά πόδια και θα μπορώ να περπατήσω κι εγώ.
Έγιναν καλοί φίλοι. Όταν ήρθε το φθινόπωρο οι βροχές γίνονταν όλο και πιο συχνές και σε μια καταρρακτώδη βροχόπτωση, ο ταχυδρόμος περίμενε βρεγμένος έξω από την πόρτα. Όταν έφυγε, το κοριτσάκι κατάλαβε ότι τα παπούτσια του ήταν σάπια. Την επόμενη μέρα τον είδε με το ίδιο ζευγάρι παπούτσια.
Μετά από μια εβδομάδα το ίδιο.
Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ο ταχυδρόμος αποφάσισε να μην πάει με άδεια χέρια και αγόρασε ένα κουτί καραμέλες, χτύπησε την πόρτα, το κοριτσάκι του άνοιξε και έλαβε το κουτί με τα ζαχαρωτά μαζί με το γράμμα. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη. Γύρισε και στο τραπέζι πίσω της ήταν ένα μεγάλο κουτί και μερικά κομμάτια πορσελάνης. Ζήτησε από τον ταχυδρόμο να πάρει το κουτί στο σπίτι του.
– Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο.
– Νόμιζα ότι ήμασταν φίλοι, αν δεν δεχτείς, θα στεναχωρηθώ πολύ τα Χριστούγεννα.
Στο άκουσμα αυτό ο ταχυδρόμος πήρε το δώρο και έφυγε, αφού το ευχαρίστησε και του ευχήθηκε.
Όταν άνοιξε το κουτί, μέσα ήταν ένα καινούργιο ζευγάρι πανάκριβες μπότες και ένα σημείωμα: “Για τον καλό μου φίλο! Τώρα θα μπορείς να περπατάς με στεγνά πόδια”.
Τα μάτια του ταχυδρόμου άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα και συνειδητοποίησε ότι τα θραύσματα δίπλα στο κουτί ήταν από τον κουμπαρά και ότι το κοριτσάκι είχε ξοδέψει όλα τα χρήματά της σε αυτό το ζευγάρι μπότες.
Την επόμενη μέρα πήγε στο αφεντικό του και του είπε:
– Κύριε, αλλάξτε μου διαδρομή. Αυτό το παιδί εγκατέλειψε το όνειρό του να περπατήσει για να βάλει παπούτσια στα υγιή μου πόδια και δεν μπορώ να τα δώσω πίσω όσο κι αν το θέλω.
Όταν το αφεντικό άκουσε για αυτή τη σπουδαία χειρονομία από ένα παιδί, οργάνωσε έναν έρανο.
Την ημέρα των Χριστουγέννων ο ταχυδρόμος χτύπησε την πόρτα, η πόρτα άνοιξε γρήγορα αυτή τη φορά, ο πατέρας βγήκε με το κοριτσάκι στην αγκαλιά του.
Δεν ήταν μόνο ο ταχυδρόμος, αλλά το αφεντικό και όλοι οι ταχυδρόμοι της πόλης.
Το κοριτσάκι χαμογελούσε και ξαφνιάστηκε με αυτό που είδε. Ο ταχυδρόμος έφερε ένα κουτί που έδωσε στον πατέρα και ένα σημείωμα στο κοριτσάκι.
Στο κουτί υπήρχαν προσθετικά πόδια για να περπατήσει το κοριτσάκι και το σημείωμα έλεγε: «Για την καλύτερή μας φίλη, τώρα θα μπορείς να περπατήσεις, αλλά η καρδιά σου είναι τόσο μεγάλη που έχει τα δικά της πόδια, έτοιμη να τρέξει για να κάνει καλό ακόμα και σε ένα ταχυδρόμο».(πηγή : https://iconandlight.wordpress.com/ )
