Πριν ένα, περίπου, χρόνο, στις αρχές του Μαρτίου του 2016, μια έρευνα της δημοσιογράφου Stacey Dooley στο BBC 3 μου έδωσε την απάντηση για τον χαρακτηρισμό των πρωτάρηδων της λεχθείσης “πρώτης φοράς”, αλλ’ ου ποιηθείσης “Αριστεράς”, όταν τους βλέπω να προσέρχονται στο κοινοβούλιο ή την επίσημη έδρα του, το Hilton, για την αναίμακτη “επανάσταση” της οικονομικής τους χούντας (με εισαγωγικά η λέξη επανάσταση, δανεισμένη από την ομόλογή της της στρατιωτικής χούντας), παραλαμβάνοντας, σαν τον Μωυσή, από τους θεούς του καπιταλισμού τις εντολές, που τις μετουσιώνουν σε νόμους στην καιόμενη βάτο του καθεστώτος της χρηματοπιστωτικής βίας της Πλατείας Συντάγματος, πάνω στην οποία κελαηδούν οι αναγεννώμενοι φοίνικες της Ευρώπης και συνεχίζει να αυτοαποκαλείται από συνήθεια, υποκοριστικά και υποκριτικά “Ναός της Δημοκρατίας”, σε μια χώρα, που όπως συνηθίζω να λέω, έχει Πλατεία Συντάγματος, αλλά όχι Σύνταγμα, έχει Ναό της Δημοκρατίας, αλλά όχι Δημοκρατία.
Μια Τουρκάλα, λοιπόν, πόρνη ειδική κοινωνική πολιτικολόγος και πολιτειολόγος (η πορνεία σε ορισμένες χώρες, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, έχει αναχθεί σε θεσμό του πολιτεύματος, που εκδίδεται στους δανειστές επί χρήμασι), η Hulya, περιγράφει στην έρευνα αυτή του BBC 3 με τα παρακάτω λόγια την ανάλογη αναίμακτη “επανάσταση” ενός πρωτάρη Τούρκου την πρώτη νύχτα του γάμου του, που δεν διαφέρει από την πρώτη νύχτα του γάμου με τη χρηματοπιστωτική βία ενός πρωτάρη σημερινού πολιτικού, αφού ο “φτωχούλης του λαού” ψώνισε νύφη από σόι και με την προίκα αφάγωτη:
“So for example, on the marriage night a man forces himself into his wife’s belly button, if there is no blood he might think she is not a virgin and could kill her.
Of course there will be no blood from there, so by showing them how to do it with our help, they’ll have healthy relationships and it will prevent killings”.
(Έτσι, για παράδειγμα, στην πρώτη νύχτα του γάμου ένας άντρας προσπαθεί να διεισδύσει στον αφαλό της συζύγου του και αν δεν υπάρξει αίμα, μπορεί να νομίσει ότι αυτή δεν είναι παρθένα και θα μπορούσε να τη σκοτώσει.
Φυσικά δεν θα υπάρξει αίμα από εκεί, έτσι, δείχνοντάς τον πώς να το κάνει με τη βοήθειά μας, θα έχουν υγιείς σχέσεις και αυτό θα προλάβει τις δολοφονίες).
Αυτός είναι ο κοινωνικοπλαστικός χαρακτήρας του τουρκικού οίκου ανοχής, σε αντίθεση με τον δικό μας (όλη η Ελλάδα άλλαξε χρήση και από το απέραντο φρενοκομείο του “Εθνάρχη” έγινε ένας απέραντος οίκος ανέχειας και ανοχής), που έκλεισε τα βιβλία του και εκδίδεται με βίζιτες στο Hilton.
Έτσι, οι σημερινοί πρωτάρηδες της εξουσίας, νομίζοντας ότι θα πηδήσουν τον καπιταλισμό από τον αφαλό του, μη βλέποντας αίμα, σκοτώνουν, τελικά, αντί για τον καπιταλισμό, τη χώρα.
Είναι περίπου τριάντα χρόνια που κουβαλάω στη μνήμη μου μια φράση του Jean Baudrillard για τη γερασμένη δημοκρατία της Δύσης και το φασισμό:
“La démocratie, c’est la ménopause des sociétés occidentales, la Grande Ménopause du corps social et le fascisme est leur démon de midi” (Η δημοκρατία είναι η εμμηνόπαυση των Δυτικών κοινωνιών, η Μεγάλη Εμμηνόπαυση του κοινωνικού σώματος και ο φασισμός είναι ο μεσημεριάτικος δαίμονάς της).
Σήμερα, βλέπω μπροστά μου τον εφιάλτη αυτής της φράσης στο Σαιξπηρικό “midsummer night’s dream” (όνειρο θερινής νυχτός), που έγινε πραγματικότητα, το όνειρο της εξουσίας των πρωτάρηδων σώγαμπρων της χρηματοπιστωτικής βίας, να προσπαθούν να βιάσουν με το λεγόμενο “ηθικό πλεονέκτημα” καταμεσημεριάτικα σαν το δαίμονα του Jean Baudrillard αυτή τη γηρασμένη δημοκρατία από τον αφαλό της για να μας πουν σαν τον Τούρκο πρωτάρη εραστή το αυτονόητο, ότι, δηλαδή, αυτή δεν είναι παρθένα, λες και δεν βλέπαμε τόσα χρόνια τους εραστές, τους επιβήτορες και τους βιαστές της, που περνούσαν την πόρτα της, καταντώντας τον “οἶκον τοῦ πατρός (της) οἶκον ἐμπορίου” (Κατά Ιωάννη Ιερόν Ευαγγέλιον 2, 16)!
Ο φασισμός, λοιπόν, είναι δοκάρι στο μάτι τους, που δεν το παρατηρούν, ενώ βλέπουν την ακίδα του στο μάτι των άλλων, κατά το Ευαγγελικόν του συναδέλφου τους τελώνη (φοροεισπράκτορα) στα νιάτα του και μετέπειτα Αποστόλου και Ευαγγελιστή Ματθαίου (7, 3): “τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς;” (γιατί βλέπεις την ακίδα στο μάτι του διπλανού σου και δεν παρατηρείς το δοκάρι στο δικό σου;)
Φασισμός που βγάζει μάτι για τους τελώνες και φαρισαίους, τους νεοφώτιστους αποστόλους και ευαγγελιστές του καπιταλισμού.
ΥΓ
Πριν τρεις, περίπου, μήνες διάβασα, ότι σύσσωμη η κυβέρνηση παρακολούθησε την παράσταση του “Καλιγούλα” του Camus, πιθανόν, για να δώσει μια νομιμοποίηση στο θέατρο του παραλόγου, το θέατρο της φοροκλοπής και της απαξίας της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο απρόσωπο συμφέρον του χυδαίου κράτους τους και επειδή κράτος σημαίνει δύναμη, μπροστά στη χυδαία δύναμη της εξουσίας τους, όπως τα περιγράφει ο Camus το 1944 σ’ αυτό το έργο του, προφητεύοντας, ουσιαστικά, τη σημερινή πολιτική του παραλόγου στη χώρα μας, που το μόνο που δεν νομοθέτησε ακόμα από την εργαλειοθήκη (σύμφωνα με τη σύγχρονη ορολογία, κατά την οποία οι ανθρώπινες αξίες έγιναν εργαλεία) του παραλόγου του Camus είναι: οι ιδιοκτήτες των ακινήτων (πατρίκιοι) να υποχρεωθούν να αποκληρώσουν τα παιδιά τους, αφήνοντας την περιουσία τους στο κράτος…, το οποίο θα μπορούσε στη συνέχεια να τους θανατώσει με τυχαία σειρά, αφού όλοι τους είναι το ίδιο ένοχοι (αρχή του σημερινού ιαβερικού οικονομικού πανενοχισμού), για να περιέλθει σ’ αυτό η περιουσία τους, γιατί η άμεση κλοπή δεν είναι πιο ανήθικη από την έμμεση φορολογία…
Φοβάμαι, πως η απόφαση αυτή θα αποτελέσει προαπαιτούμενο της επόμενης σκληρής διαπραγμάτευσης, για να αποτραπεί η σημερινή πατροκτονία, μια και τα παιδιά αποκληρώνουν τους γονείς τους, αφού “δυοῖν κακοῖν προκειμένοιν τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον”. Καλύτερη η παιδοκτονία από την πατροκτονία, που θα έχει και μικρότερο δημοσιονομικό κόστος σε μια χώρα γερόντων.
Εξάλλου, κατά τον “Καλιγούλα” του Camus, το να κυβερνάς σημαίνει να κλέβεις, πράγμα που το γνωρίζει όλος ο κόσμος, όπως επιβεβαιώνει ο συγγραφέας.
Κανένας τους, όμως, δεν πρόσεξε τη φράση του σκλάβου (Ελικών), ότι χρειάζεται μια μέρα για να γίνει κάποιος συγκλητικός και δέκα μέρες για να γίνει εργαζόμενος, όπως χρειάζεται μισός αιώνας για να συνταξιοδοτηθεί ένας εργαζόμενος και μόλις δύο τετραετίες ένας βουλευτής;
Σίγουρα, όμως, θα εμπέδωσαν την απάντηση του Καλιγούλα, ότι φοβάται πως θα χρειαζόταν είκοσι για να γίνει ένας εργαζόμενος συγκλητικός και, ίσως, γι’ αυτό οι περισσότεροι φρόντισαν πριν γίνουν συγκλητικοί, δηλαδή, βουλευτές, να είναι άεργοι, ώστε να είναι πιο σύντομος ο δρόμος τους προς την εξουσία.
(“Hélicon: Il faut un jour pour faire un sénateur et dix ans pour faire un travailleur.
Caligula: Mais j’ai bien peur qu’il en faille vingt pour faire un travailleur d’un sénateur”) (Albert Camus).
ΔΑ
