Αυτό που είδε για μια ακόμα φορά ο Δυτικός άνεμος είναι ο ευτελισμός μας. Το είδε, όμως ευτυχώς, και μας προειδοποίησε έναν αιώνα νωρίτερα ο Αλεξανδρινός Ανατολικός ποιητικός άνεμος “περιμένοντας τους βαρβάρους”, ο άνεμος του Κωνσταντίνου Καβάφη, μέσα από το ποίημά του “Όσο μπορείς”, και οι μόνοι που δεν το βλέπουν είναι τα μελτέμια των βαρβαρολειχούντων και ανοημονοασχημονούντων πολιτικών μας:
“Όσο Mπορείς
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική” (Καβάφης).
Μπορεί οι γιουρογκρουπίτες ιεροεξεταστές να μας στέρησαν, όπως ήταν αναμενόμενο, την ελάφρυνση του χρέους και την ποσοτική χαλάρωση, μετεωρίζοντάς μας με φρούδες ελπίδες γι’ αυτά τα Ουρί του καπιταλιστικού παραδείσου, αλλά οι εν ακομμάτω εντριφούντες Έλληνες και αντιφρονούντες Ευρωπαίοι γνωρίζουμε τη συμβουλή του αυλητή Καφασία προς έναν μαθητή του “οὐκ ἐν τῷ μεγάλῳ τὸ εὖ κείμενον εἶναι, ἀλλὰ ἐν τῷ εὖ τὸ μέγα” (Αθήναιος: Δειπνοσοφισταί, 14, 629a-b), που έμεινε περισσότερο γνωστή ως υποθήκη πνευματικής και αισθητικής οικονομίας με τη φράση: “οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ”.
Μετά, λοιπόν, την απώλεια ακόμα μιας φτηνής και ποταπής ελπίδας που χάθηκε στο δρόμο, μια και κατά τον Θαλή τον Μιλήσιο “καὶ γὰρ οἷς ἄλλο μηδέν, αὕτη (ελπίδα) παρέστη” (και γιατί όταν τίποτα άλλο δεν υπάρχει, αυτή – η ελπίδα – παραμένει), μπορείτε να απολαύσετε τη σιγουριά της ποιοτικής χαλάρωσης με την ακρόαση:
1. Του ποιήματος “Όσο Mπορείς” του Καβάφη, που το διαβάζει ο μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας Γ.Π.Σαββίδης:
http://www.kavafis.gr/lections/content.asp?id=53&author_id=
και
2. Του πρελούντιο “Ce qu’a vu le vent d’ouest” του Debussy, που το εκτελεί ο Daniel Barenboim:
Κι αφήστε τους άλλους να παίζουν αλλεμάντες* με το νταούλι και το ζουρνά, με την αυταπάτη πως θα χορέψει η αρκούδα της Ευρώπης.
* Η Allemande είναι αναγεννησιακός χορός σε διμερές μέτρο, που χρησιμοποιήθηκε ως πρώτος χορός στη σουΐτα, φόρμα της οργανικής μουσικής της περιόδου του Μπαρόκ.
Βλέπετε, από τότε, η Ευρώπη φέρθηκε με τον δέοντα ιπποτισμό στις άρτι αφιχθείσες βαρβαρικές φυλές των Ουραλίων, που διέλυσαν τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, για να εισπράξει μέχρι σήμερα από τους ορεισίβιους Πάγκαλους “γίγαντες με μυαλό νάνου” τα επίχειρα πλεονάσματα της βαρβαρότητας και της αχαριστίας τους.
ΥΓ
Διαβάζω πως για μια ακόμα φορά η εξαρτημένη χρηματομανής εξουσία της χώρας μας πήρε τη δόση των χρηματεμπόρων των εθνών** ως αντάλλαγμα της λαοκτονίας της.
Από αύριο, λοιπόν, που οι “σκληροί” διαπραγματευτές, οι νυν, οι πρώην και οι επ-ερχόμενοι, κατά το άσμα του Δήμου Μούτση “για όλα φταίνε οι γκόμενες οι πρώην και οι επόμενες, ανώνυμες και επώνυμες”, θα πανηγυρίζουν κυματίζοντας τη νεκροφιλία τους, θα πληρωθεί το “Προφητικό” του Ελύτη:
“Καὶ μεγάλα πλοῖα θ’ ἀνεβάσουν σημαῖες, ἐμβατήρια θὰ πάρουν τοὺς δρόμους, οἱ ἐξῶστες νὰ ράνουν μὲ ἄνθη τὸ Νικητή. Ποὺ θὰ ζεῖ στὴν ὀσμὴ τῶν πτωμάτων”.
** Χρησιδάνειο από το Παπαδιαμάντειο μυθιστόρημα “Οι έμποροι των εθνών”, που αναφέρεται στους ίδιους εμπόρους, τους πρόγονους των σημερινών χρηματεμπόρων, που τις παραμονές της Δ’ Σταυροφορίας, οι Βενετοί και Γενοβέζοι πειρατές τυφλωμένοι από το πάθος του χρήματος εξορμούν να καταλάβουν τις Κυκλάδες.
