οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν θέλουν να προβληματίζονται και να ψάχνουν, διότι φοβούνται, γι’αυτό θα κάνουμε μια έρευνα μαζί και θα δούμε τι θα βγει …..
Οι Έλληνες είχαν τη Γνώση της ύπαρξης του Τριαδικού Δημιουργού και περίμεναν να έρθει και να ζήσει ανάμεσά μας ο ΥΙΟΣ Του, ο οποίος όταν ήρθε, επιβεβαίωσε όλα όσα είχαν πει οι μεγάλοι Έλληνες σοφοί. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο, που μόλις είδε τους Έλληνες ο Χριστός, είπε “Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην.”
Ερμής Τρισμέγιστος ( 25.000 π.χ ) ‘’Αρχή των όντων ο θεός Εν αρχή εποίησεν ο θεός, και νους και φύση και ύλη… τον ουρανόν και την γην….αδιορίστων δε όντων απάντων η δε γη ην αόρατος. και ακατασκευάστων… και ακατασκεύαστος, ην γαρ σκότος άπειρον και σκότος επάνω της αβύσσου, και ύδωρ και πνεύμα νοερόν και πνεύμα θεού δυνάμει θεία, όντα εν χάει επεφέρετο επάνω του ύδατος. ανείφθη δε φως άγιον. και ειπεν ο θεός γενηθήτω φως…..Η δε γη και το νερό[1] ήταν μπερδεμένα. Είπε (ο θεός) και μονομιάς η σκοτεινή μάζα του χάους άρχισε να διαμορφώνεται, και εφάνη ο ουρανός και ο Ήλιος έλαμψε…..Και είπε, ας πληρωθεί ο ουρανός με όντα και ο αέρας και ο αιθέρας, είπε ο Θεός και έγιναν. Κι ο αέρας δημιούργησε πετεινά και τα νερά υδρόβια πλάσματα, κι όταν χώρισε η γη απ’ τα νερά της δημιουργήθηκαν όπως τα θέλησε ο Νους, ζώα τετράποδα και ερπετά και ένυδρα….και πετεινά και κάθε ένσπορος σπόρος και χόρτος και άνθη και κάθε είδους χλόη…
Και έσπερναν το σπέρμα της παλιγγενεσίας και της γένεσης των ανθρώπων και το πλήθος των ανθρώπων νά ‘χουν τη δεσποτεία όλων των κάτω του ουρανού αγαθών, Και να αυξηθούν σε αύξηση και να πληθύνουν σε πλήθη… και ο Θεός μόλις έγινε αυτό είπε: Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε σε πλήθος και έκαμε… τις γενέσεις και πληθύνθηκαν κατά γένη τα πάντα…… Αυτά είπε ο θεός και έγιναν. Τελειώνοντας δε αυτά ο θεός απεσύρθη…
Εδώ πρέπει οπωσδήποτε να έχετε μείνει άφωνοι με αυτά που διαβάσατε, σας παρακαλώ διαβάστε ακόμα μια φορά αυτά που είπε ο Ερμής Τρισμέγιστος, σας προτείνω 5’ λεπτά να ηρεμήσετε διότι ακλουθούν και άλλα……..
ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Μέναδρος) «ὁ παλαιός νέος, καί ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατήρ μόνος, καί ὁ μόνος πατήρ, τό ἕν τρία καί τά τρία ἕν. ἄσαρκον σαρκικόν. γῆ τέτοκε τόν οὐράνιον βασιλέα»
«Ο παλαιός νέος και ο νέος αρχαίος. Ο Πατέρας μοναδικός, και ο μοναδικός Πατέρας. Το ένα τρία, και τα τρία ένα. Άσαρκο, ένσαρκο. Η γη γέννησε τον ουράνιο βασιλέα». Ο Πλάτων είπε: «Επειδή ο Θεός είναι αγαθός, δεν είναι αίτιος δια τα πάντα, όπως οι πολλοί λέγουν. Είναι αναίτιος δε δια πολλά, και δια τα μεν αγαθά είναι αίτιος, δια τίποτε άλλο δεν λέμε ότι είναι αίτιος παρά μόνον δια τα καλά, δια τα κακά δε καθόλου».
Ο Πλάτωνας μίλησε καθαρά για την Αγία Τριάδα, και ότι η Γη γέννησε τον Ουράνιο Βασιλεα και όμως ποιος θεολόγος, ποιος ρασοφόρος ποιος Δάσκαλος δίδαξαν αυτά στους Έλληνες; Μήπως φοβούνται τον ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ
Αριστοτέλης, Σωκράτης, Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόρας, Πλούταρχος, Αναξίμανδρος, Φιλόλαος, Τίμαιος, Παρμενίδης, Ηράκλειτος, Εμπεδοκλής, Δημόκριτος, Αναξαγόρας, Ευριπίδης, Ερμής ο Τρισμέγιστος, Ορφέας κλπ.. Όλοι μονοθεϊστές και γνώστες της αλήθειας.. Γι’ αυτό και πολλοί απ’ αυτούς διώχτηκαν, εξορίστηκαν ή θανατώθηκαν από τα “ιερατεία”, προκειμένου να διασώσουν την κυριαρχία τους στον κόσμο και να συνεχίσουν την εξαπάτηση τους..
-Ιησούς: “ Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται.”
Χείλων ο Λακεδαιμόνιος (600 π.Χ.): “Τα μεν υψηλά ταπεινούν (ο Θεός), τα δε ταπεινά υψούν.”
– Ιησούς: “ Αγαπάτε τους εχθρούς υμών” Ματθ.κεφ.5 §44
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν φίλον ποιείν.”
– Ιησούς: “ Ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν” Ματθ.κεφ.5 §44.
Κλεόβουλος ο Ρόδιος (500 π.Χ.): “ Τον δε εχθρόν ευεργετείν”.
– Ιησούς: “ Ουκ επιορκήσεις” Ματθ.κεφ.5 §33.
Πυθαγόρας: (580 π. Χ.) “Σέβου όρκον.”
– Ιησούς: “ Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην.”
Πλάτων (427 π.Χ.): “Η δικαιοσύνη είναι το μεγαλύτερον αγαθόν για την ίδια την ψυχήν.”
– Ιησούς:“Όλα όσα θέλετε να σας κάνουν οι άνθρωποι, κάνετε και σείς τα ίδια σ΄αυτούς”Ματθ.κεφ.7
Ισοκράτης (430 π.Χ.): “Μην κάνετε στους άλλους εκείνα για τα οποία εσείς θυμώνετε όταν τα κάνουν οι άλλοι σε σας.”
Ο σπουδαίος θρησκειολόγος, αείμνηστος Λεωνίδας Φιλιππίδης, στο μεγαλειώδες έργο του ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ αναφέρει χαρακτηριστικά αποσπάσματα της Ορφικής Θεολογίας, δια της οποίας εξαίρεται η μοναδικότητα ενός Θεού και έμεσσα και το Τριαδικόν αυτού
Δηλαδή (σε ελεύθερη απόδοση): «Ένας υπάρχει Θεός, αυτός μόνος βασιλιάς του κόσμου, μέγας βασιλιάς, ένας και αυτογενής και κανείς άλλος εκτός απ’ αυτόν, που έχει τον ουρανόν θρόνο και τη γη χαλί για τα πόδια του. Ο ουρανός είναι ποίημα μεγάλου Θεού και σοφού, που δημιούργησε τα πάντα δια του Λόγου του»
«Στις προσευχές μας θα πρέπει να παρακαλάμε τον θεό να μας ευλογήσει, μόνο εκείνος ξέρει τι είναι το σωστό για μας» Σωκράτης.
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ μόλις είδε τους Έλληνες ο Χριστός, είπε “Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου. Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και Βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμην.”
ΑΠΟΛΛΩΝ «Ὅσα μέν πρὸς ἀρετήν καί κόσμον ὀρώρετε ποιεῖν, ποιεῖτε. ἐγώ γάρ ἐφετμεύω τρισένα ὑψιμέδοντα. οὗ λόγος ἄφθεγκτος ἐν ἀδείω κόρη ἔγκυμος ἔσται, ὥσπερ πυροφόρον τόξον ἅπαντα κόσμον ζωγρήσας, πατρί, προσάξει δῶρον. Μαρία δέ τό όνομα αὐτῆς.»
«Όσα σχετικά με την αρετή και την κοσμιότητα παρακινείτε να κάνουν, πράττετε και σεις. Διότι εγώ προφητεύω κυβερνήτη με τριπλή υπόσταση εις μίαν. Του οποίου ο ανείπωτος Λόγος θα κυοφορηθεί εις ανυποψίαστη κόρη, όπως ακριβώς το πυρφόρο τόξο, αφού αιχμαλωτίσει όλον γενικώς τον κόσμο, θα τον προσφέρει ως δώρο εις τον Πατέρα. ΜΑΡΙΑ ΣΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ ‘’
Υπάρχει στα χειρόγραφα: α. Vat. Gr., 1198, φ. 65β β. Σινά 327, φ.236α γ. Διονυσίου 281, φ. 103αδ. Σινά 1189, φ. 6β
ΑΠΟΛΛΩΝ (Σόλων) «Ως Θεός θα φθάσει εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκα αλάθητο. Με ανεξάντλητα όρια ως θεότητα θα απαλλάξει τον άνθρωπο από την φθορά των ανιάτων παθών. Και τούτων θα τον φθονήσει άπιστος λαός και αφού κρεμαστεί υψηλά ως κατάδικος εις θάνατον, όλα θα τα υποφέρει με πραότητα».
