Ότι ανήκε στους λαούς , σήμερα ανήκει στις πολυεθνικές της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Προδόθηκαν οι λαοί από τις δοτές ηγεσίες τους και έχασαν τα πάντα. Κεφάλαια και αγορές παραδόθηκαν στα αφεντικά της Λέσχης. Αν καταλάβει κάποιος τι συμβαίνει στην Ελλάδα, μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει στη Βρετανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία κλπ..
Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης είναι επιλεγμένοι από τη Λέσχη. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση και σε κανέναν τομέα. Όλοι τους “διορισμένοι” να υπηρετούν τα αφεντικά τους εις βάρος των λαών που τους ψηφίζουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πάντες είναι επιλογές της Λέσχης.
Γνωρίζει η Λέσχη να ελέγχει πρόσωπα. Όποιος αντιδρά, δεν πάει απλά σπίτι του, αλλά φυλακή για διαφθορά. Ποιος μπορεί να γνωρίζει τη διαφθορά καλύτερα από τον ίδιο τον διαφθορέα;
Οι δοσίλογοι της νέας εποχής. Δεν φοράνε πλέον κουκούλες κι ούτε κρύβονται όπως οι προκάτοχοί τους. Σήμερα φοράνε πανάκριβα ρούχα και τα πρόσωπά τους προβάλλονται στα περιοδικά των αφεντικών τους
Δεν έχει σημασία πώς κατακτάς έναν χώρο. Σημασία έχει πώς μπορείς να παραμείνεις σ’ εκείνον τον χώρο, διατηρώντας τη “λεία” σου. Είτε δηλαδή με όπλα είτε με πονηριά, όταν κατακτάς έναν χώρο εις βάρος του λαού του, είναι δεδομένο ότι χρειάζεσαι προστασία, προκειμένου να συνυπάρξεις με τα θύματά σου. Τα θύματα, τα οποία στην πρώτη μεγάλη ανάγκη για επιβίωση είναι βέβαιον ότι θα στραφούν εναντίον σου.
Χρησιμοποίησαν και πάλι το κύριο “όπλο” τους. Το χρήμα. Με τον υπερδανεισμό που επιχείρησαν, προκάλεσαν μια απίστευτου μεγέθους “ανατάραξη” των ανθρώπινων πληθυσμών. Αυτό ήταν μέσα στις επιδιώξεις τους, γιατί με τον τρόπο αυτόν νόμιζαν ότι θ’ αποκτούσαν “μοχλούς” ελέγχου απέναντι στα θύματά τους. Τα εθνικά συμφέροντα των λαών τούς απειλούσαν και προσπάθησαν να τα διασπάσουν. Η εθνική ομοιογένεια μέσα στο κάθε κράτος τούς έκανε ορατούς και αυτοί ως κλέφτες ήθελαν να παραμείνουν αόρατοι. Θέλησαν δηλαδή ν’ ανακατέψουν την “τράπουλα” των πληθυσμών, για να εξασφαλίσουν άμυνες. Θέλησαν να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε “πολυπολιτισμικές” και “πολυεθνικές”, προκειμένου να επιβιώνουν και οι ίδιοι μέσα σ’ αυτές, χωρίς να προκαλούν τα θύματά τους.
Στις υπανάπτυκτες χώρες ο υπερδανεισμός κατέστρεψε τα κράτη και προκάλεσε μια πρωτοφανή “ασφυξία” στους λαούς τους. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν συνθήκες μετακίνησης των πληθυσμών, εφόσον υπήρχε πρόβλημα επιβίωσης γι’ αυτούς. Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να επιβιώσουν στις λεηλατημένες και κατεστραμμένες πατρίδες τους. Δημιουργώντας αυτήν την “τάση” με την εξουσία που διέθεταν πάνω στις κυβερνήσεις των πιο ανεπτυγμένων κρατών και με το “άλλοθι” του ανθρωπισμού τις υποχρέωσαν να διατηρούν τις “πόρτες” των κρατών τους αν όχι “ορθάνοικτες” τουλάχιστον “μισάνοικτες”.
Γι’ αυτόν τον λόγο τα “κτήνη” επένδυσαν στον “ανθρωπισμό” παγκοσμίως. Ελέγχουν τα πάντα μέσα από τις λεγόμενες μη κυβερνητικές οργανώσεις. Οργανώσεις, οι οποίες χρηματοδοτούνται από τους ίδιους τους λαούς, για να στρέφονται εναντίον τους. Οργανώσεις, οι οποίες επιτρέπουν στους Εβραίους να ελέγχουν τα πάντα μέσα στις χώρες που τους ενδιαφέρουν και να εκβιάζουν όποιον τους απειλεί. Οργανώσεις, οι οποίες έχουν κατηγορηθεί για τα πιο απίστευτα εγκλήματα και όμως έχουν “αποσιωποιηθεί” από τα διεθνή ΜΜΕ. Εγκλήματα, τα οποία ξεκινάνε από το δουλεμπόριο και το trafficking μέχρι το εμπόριο βρεφών και ανθρώπινων οργάνων.
Όλες αυτές οι οργανώσεις ελέγχονται από τους ίδιους ανθρώπους. Τους ανθρώπους της λέσχης Μπίλντεμπεργκ.
Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Υπήρχε πρόβλημα στο ποιοτικό επίπεδο. Αυτοί οι μετανάστες ήταν φτωχοί άνθρωποι και μια οικονομική κρίση θα τους “χτυπούσε” πρώτους και δεν ήταν σίγουρο ότι θα τους έφερνε απόλυτα στο δικό τους “στρατόπεδο”. Ήταν φτωχοί εργαζόμενοι και δεν ήταν σίγουρη η σύγκρουση συμφερόντων με τους γηγενείς και επίσης φτωχούς εργαζόμενους. Άρα έπρεπε να δημιουργήσουν άμυνα με καλύτερα για τους ίδιους ποιοτικά χαρακτηριστικά. Έπρεπε δηλαδή να πάρουν μέτρα, που θα δημιουργούσαν “εποίκους” με πραγματικά χαρακτηριστικά εποίκων. Με χαρακτηριστικά, που συνδέονται με την έννοια της ιδιοκτησίας και άρα που θα τους ταύτιζαν απόλυτα μαζί τους, ανεξαρτήτως της οικονομικής κατάστασης.
Δημιουργήθηκε δηλαδή ένα “κύμα” ξένων αγοραστών ακινήτων σε φτωχότερες χώρες. Εκατομμύρια βορειοευρωπαίων έκαναν στην κυριολεξία “απόβαση” στη Μεσόγειο. Με φτηνά δάνεια αγόραζαν σπίτια και γη στις μεσογειακές χώρες. Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, γέμισαν με “επενδυτές” της συμφοράς. Εκατομμύρια τέτοιους. Αυτό το “κύμα” ήταν κατευθυνόμενο. Γιατί; Για τον ίδιο λόγο που κατεύθυναν τους φτωχούς μετανάστες στις πιο ανεπτυγμένες χώρες. Για ν’ αποκτήσουν μαζική άμυνα, σε περίπτωση κατά την οποία θα αμφισβητούνταν η παρουσία τους.
Με τον τρόπο αυτόν διέλυσαν την κοινωνική συνοχή των κρατών, που ήταν θύματά τους. Διέβρωσαν και αλλοίωσαν σε τέτοιον βαθμό τα συλλογικά συμφέροντα των λαών, που είναι να απορεί κάποιος πώς ακόμα κατορθώνουν αυτά τα κράτη και επιβιώνουν στα παλιά τους σύνορα.
Σήμερα στην Ελλάδα, για να καταλάβει κάποιος τις αναλογίες, υπάρχουν ξένοι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, οι οποίοι, αν είχαν μεταφερθεί από τους Γερμανούς στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Έλληνες ακόμα θα ήταν στα βουνά. Στα πιο απόρρητα σχέδια των ναζιστών για την Ελλάδα υπήρχε σχέδιο μεταφοράς εποίκων στην Ελλάδα, το οποίο σε μεγέθη ήταν σχεδόν αστείο μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει σήμερα. Στην ιδανική για εκείνους κατάσταση φιλοδοξούσαν να κουβαλήσουν εξακόσιους χιλιάδες εποίκους. Οι ναζιστές κατακτητές ήταν πιο επιεικείς προς τους Έλληνες απ’ ότι οι “κατακτητές” σήμερα.
Μιλάμε για μια κατάσταση εφιαλτική. Μια κατάσταση, η οποία, αν “εκραγεί”, δεν γνωρίζουμε τι συνέπειες θα έχει. Γιατί είμαστε τόσο απόλυτοι; Γιατί απλούστατα οι Έλληνες σχεδόν “έχασαν” την πατρίδα τους, χωρίς να το καταλάβουν. Γιορτάζουν τις εθνικές τους “επετείους” και δεν αντιλαμβάνονται ότι έχασαν το “αντικείμενο” αυτών των “επετείων”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Σε μια γερασμένη Ελλάδα των εκατομμυρίων συνταξιούχων και της υπογεννητικότητας μια μεγάλη μερίδα των ενεργών εργαζομένων είναι αλλοδαποί. Σε μια Ελλάδα των δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων υπάρχουν πάνω από δύο εκατομμύρια αλλοδαπών εργαζομένων
Το κείμενο περιέχει αποσπάσματα από άρθρα του Παναγιώτη Τραϊανού στο eamb-ydrohoos
