Ζητά θυσίες, ολοκαυτώματα, και γενοκτονίες, που είναι η αδυναμία του
Ο Χριστός μέσα από τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή, αποκαλύπτει ότι «ο Θεός Αγάπη εστίν».
Ενώ ο θεός της Παλαιάς διαθήκης ζητάει συνεχώς θυσίες και ολοκαυτώματα που είναι η αδυναμία του όπως και ολόκληρες γενοκτονίες, καθώς είναι ο πρώτος κήρυκας κάθε φυλετισμού και ρατσισμού….
Ο Χριστός επιχειρεί να εισαγάγει στους Ιουδαίους την ελληνική ιδέα της «θεώσεως»: «έσεσθε ουν υμείς τέλειοι, ώσπερ ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς». ……
Ο Χριστός υπερασπίζεται τη μοιχαλίδα γυναίκα, θεραπεύει την εθνική κόρη και αγκαλιάζει τα παιδιά λέγοντας ότι τους ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών. Στη Διδασκαλία Του, όλο το Ανθρώπινο Γένος αποτελεί Μία Οικογένεια κι αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους νόμους και τις επιταγές του Γιαχβέ, που είναι ο αποκλειστικός φυλετικός θεός ενός περιούσιου λαού, τον οποίο προορίζει να εξουσιάσει όλους τους υπόλοιπους. Το ιερατείο του χαρακτηρίζεται από τυπολατρία, φανατισμό, μισαλλοδοξία, δόλο, υποκρισία, ιδιοτέλεια, τοκογλυφία …..
Αντίθετα ο Χριστός, καυτηριάζει τα στοιχεία αυτά και η ιεροσύνη Του μεταφέρεται εκ πνεύματος. Όμως, η Αθανασία της ψυχής, η θεία Κοινωνία, η Ανάσταση και η Θέωση αποτελούν βλασφημία για την πίστη των ιουδαίων και αντιδρούν βίαια προς τον Χριστό, διότι διαψεύδει τον μεσσιανισμό τους, ασκεί θεραπεία το Σάββατο, δεν τηρεί την νηστεία των ιουδαίων και ενώ είναι 30 ετών δεν έχει ακόμα παντρευτεί και τεκνοποιήσει όπως επέβαλε ο ιουδαϊκός νόμος.
Ο Γιαχβέ απαιτεί περιτομή, τελετουργία αίματος που συνδέεται με σεξουαλικές διαστροφές…
ενώ από τον αληθινό χριστιανό ζητείται κάθαρση νου, καρδιάς και συνείδησης.
Ο Γιαχβέ ζητάει τάματα, χρυσό και άργυρο…
ενώ ο Χριστός λέει «ότι η βασιλεία του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου» κι ότι πιο εύκολα περνάει ἡ κάμηλος από τη βελόνα παρά ο πλούσιος στην βασιλεία των ουρανών.
Διάσπαρτη είναι η Παλαιά Διαθήκη από εκφράσεις ενός μισογύνη θεού που θεωρεί τα παιδιά του αναλώσιμα, όπως ο Κρόνος. Η αμαρτία, η ενοχή, οι τύψεις και η τρομοκρατία της κόλασης του διαβόλου είναι το αγαπημένο περιβάλλον του.
Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ιερωμένοι κρύβουν απ’ τους πιστούς ουσιώδεις αλήθειες.
Η ταυτότητα του διαβόλου, τον οποίον ονομάζει πατέρα των Εβραίων ο Χριστός, αποκαλύπτεται στον Ησαΐα κεφ. 45, στίχος 5, 6, 7. Πατέρας του διαβόλου είναι ο Ιεχωβάς, όπως λέει η ίδια η Παλαιά Διαθήκη. «Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος, ο κατασκευάσας το σκοτάδι, ο ποιών την ειρήνη και ο κτίζων το κακόν, εγώ ο Κύριος ποιώ πάντα ταύτα».
Το τέλος των αποκριών, κρονίων εορτών, στο παρελθόν, έτρωγαν απανθρακίδες, δηλαδή άζυμα, όπως και οι Εβραίοι στο Πάσχα τους και παρέμεινε και σε εμάς ως λαγάνες. Η σχέση του Κρόνου και του όνου (γαϊδάρου) είναι γνωστή στο συμβολισμό και δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός εισήλθε στην Ιερουσαλήμ πάνω σε γάιδαρο, συμβολίζοντας την υποταγή του Κρόνου και των πιστών του στο Λόγο.
Οι διαστρεβλώσεις της διδασκαλίας Του Χριστού, ξεκίνησαν από τα πρώτα χρόνια, όπως μας αποκαλύπτει ο Παύλος.
«…εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αναστήσονται άντρες λαλούντες διεστρεμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών…» Πράξεις Αποστόλων, κεφ. Κ, 29-30.
Είναι τα λόγια του Απ. Παύλου προς τους Πρεσβύτερους της Εκκλησίας της Εφέσου, λόγια που φανερώνουν ξεκάθαρα τη βεβαιότητα του Αποστόλου για τη διαστροφή των λόγων του Ιησού.
Ήδη από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια γίνεται λόγος για παραποιήσεις και στρεβλώσεις, το ερώτημα που αβίαστα ανακύπτει είναι: Γιατί υπήρχε η ανάγκη αυτής της αλλοίωσης των λόγων του Χριστού μέσα στις ίδιες τις χριστιανικές κοινότητες; ………….
Στην Α΄ προς Κορινθίους 2, 14-15, ο Παύλος γράφει: «Ψυχικός δε άνθρωπος ου δέχεται τα του πνεύματος του Θεού, μωρία γαρ αυτώ έστι και ού δύναται γνώναι ότι πνευματικώς ανακρίνεται. Ο δε πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε επ’ ουδενός ανακρίνεται». Εδώ ο Παύλος διακρίνει ψυχικούς και πνευματικούς χριστιανούς και είναι ολοφάνερο ότι ο Παύλος, όταν γράφει εβραίος εννοεί ψυχικός χριστιανός και εκεί που γράφει εθνικός εννοεί πνευματικός χριστιανός. Άλλες λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Παύλος για να αποδώσει το νόημα του πνευματικού χριστιανού είναι ο απερίτμητος, ο έλληνας, ο ενδόμυχος εβραίος, ο κρύφιος εβραίος ο αληθής Ισραήλ.
Στα χρόνια του Βυζαντίου, όσοι δεν νήστευαν κινδύνευαν από πρόστιμα, βασανισμούς, εξορίες και σε πολλά μέρη του πλανήτη πολλοί βαπτίστηκαν χριστιανοί για να αποφύγουν τον θάνατο. Η ιερά εξέταση, οι σταυροφορίες και οι επιρροές των χιλιάδων αιρετικών, υπολογίζονται πάνω από 10 εκατομμύρια, μας υπενθυμίζουν ότι σίγουρα έδωσαν μεγάλη ευχαρίστηση στον Γιαχβέ που έχει αδυναμία στις εκατόμβες θυμάτων. Αυτή η δοσοληψία που χαρακτηρίζει τη σχέση ιουδαίου Γιαχβέ, δηλαδή δώσε μου να σου δώσω, εδραιώθηκε και στην συνείδηση των χριστιανών που ασπάστηκαν τις επιταγές του επίσημου ιερατείου …………………
Το 1881 έγινε μια αναθεώρηση στη Καινή Διαθήκη, στην έκδοση του 1611, η οποία είχε λάθη. Έτσι λοιπόν, η λέξη «παρουσία», ήταν στη θέση της λέξης «έλευσις» και αντί για «συντέλεια του αιώνος», έγραφε «τέλος του κόσμου». Έτσι λοιπόν, το σημαντικότερο νόημα για την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού την αληθινή και την συντέλεια του αιώνος, όπως τον ρωτούν οι μαθητές τον Χριστό στο όρος των Ελαιών, δίνεται από τον Ιησού και φαίνεται πως είναι ξεκάθαρο, πως δεν μιλάμε για μία εκ νέου, εν σώματι παρουσία Του στις νεφέλες κ.τ.λ., αλλά έλευση Χριστού σημαίνει την παρουσία του Πνεύματος του Χριστού, σε έναν αναγεννημένο κόσμο, μέσα μας και όχι σε κάποια εκκλησία συγκεκριμένη. Γιατί ο Χριστός, ο αληθινός μας εσωτερικός Σωτήρας είναι Θεία Αρχή και υπάρχει μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, από τη στιγμή που όλοι έχουν δικαίωμα Μετάνοιας. Εκείνος που αγωνίζεται να αναστήσει το πνεύμα που έχει σταυρωθεί μέσα του, από τα δικά του επίγεια πάθη κι έχει θαφτεί βαθιά στο μνήμα της αμαρτίας του, εκείνος που έχει την δύναμη να κυλήσει την πέτρα της ύλης από την πόρτα του δικού του εσωτερικού Τάφου, εκείνος έχει τον Χριστό Ανεστημένο μέσα του.
Άλλωστε ο Ιωάννης γράφει ξεκάθαρα ότι ο Λόγος Χριστός «σκήνωσε εν ημίν». Ο Παύλος το γνώριζε αυτό, γι’ αυτό λοιπόν στην προς Γαλάτες γράφει: «ους πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν». «Έως ότου βρείτε τον Χριστό μέσα σας, ως την μοναδική σας Οδό». Ο ευσεβής δόλος ορισμένων Πατέρων κατέληξε να δώσει μια υλική χροιά σ’ όλο το Χριστιανικό καθεστώς.
Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι αποτυχημένοι χριστιανοί ζουν μακριά από την Διδασκαλία του Χριστού, επειδή υιοθέτησαν ιδέες ιουδαϊσμού είναι το γεγονός της ανταπόδοσης και όχι της συγχώρεσης που λειτουργούν καθημερινά εδώ και 2.000 χρόνια. Στην πράξη δηλαδή και την ουσία, δεν θα έπρεπε να λέγονται χριστιανοί αλλά ιουδαίοι, διότι τον νόμο του Γιαχβέ ακολουθούν και όχι του Χριστού. Αυτό δεν συμβαίνει ένεκα σεβασμού, αλλά όπως γράφτηκε «για τον φόβο των ιουδαίων». Ιδιοτελή ανδρείκελα, δηλαδή ανθρωπάκια, αρέσκεται να διαφεντεύει ο Γιαχβέ και γι’ αυτό η ελευθερία της σκέψης, η ελευθερία λόγου και η ελευθερία πίστης είναι απαγορευμένα στην επικράτειά του. Μόνο για αυτά τα τρία γίνεται κατανοητό το μίσος του για τους Έλληνες, ένα μίσος που πηγάζει από το φθόνο που ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με την αφθονία.
Ο πρώιμος χριστιανισμός μιλούσε, έγραφε, κήρυττε στα ελληνικά, αλλά και σκεπτόταν βασικώς ελληνικά. Οι ευαγγελιστές και ο Παύλος, ανήκουν στην ελληνική φιλολογία. Τα κατεστημένα της Αυτοκρατορίας κινδύνευαν όμως από την σχέση Ελληνισμού Χριστιανισμού.
Ένα παράδειγμα αφαίρεσης κειμένου από τα πρωτότυπα Ευαγγέλια είναι το παρακάτω:
Όταν ζήτησαν οι Έλληνες να δουν το Χριστό, τότε τους είπε: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου» στη συνέχεια «Μόνη γαρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί, φυτόν ουράνιον και βλάστημα Θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκουσα οικειούμενον επιστήμη». Η τελευταία ρήσης του Ιησού Χριστού δεν υπάρχει στα Ευαγγέλια, διότι αφαιρέθηκε από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ. στη Νίκαια της Βιθυνίας, αλλά υπάρχει στα αρχεία του Βατικανού. Η θεία αποκάλυψη βγαίνει από τον ίδιο το Χριστό ότι: η Ελλάς είναι πηγή του Πανανθρώπινου πολιτισμού, που είναι θεϊκό γόνυ στη γη, και ότι οι Έλληνες δίδαξαν τη σοφία και τις επιστήμες σε όλα τα έθνη.
Στοιχεία του Ιουδαϊσμού πέρασαν στον χριστιανισμό όπου γέννησαν τάσεις θεοκρατίας και εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας με αποτέλεσμα τον διωγμό του ελληνικού πολιτισμού από φανατικούς κληρικούς, αμαθείς όχλους και «λαϊκιστές» αυτοκράτορες, οι οποίοι βεβαίως κάθε άλλο παρά πραγματικοί χριστιανοί ήσαν. Όμως το γεγονός παραμένει ότι ο χριστιανισμός, στην ουσία του, ήταν ρήξις προς τον ιουδαϊσμό και επηρεάσθηκε πολύ περισσότερο από την ελληνική σκέψη παρά από την ιουδαϊκή. Ορθώς κατανοούμενος, ο χριστιανισμός βρίσκεται σε σημαντικό βαθμό σε αρμονία προς την πρώτη και σε απόλυτη αντίθεση προς την δεύτερη.
Εξέχουσα πνευματική μορφή ήταν ο Πατριάρχης Φώτιος (θ΄) του οποίου διάσημο έργο είναι η κριτική ανθολογία Μυριόβιβλος. Ο Φώτιος εργάσθηκε για τον εξελληνισμό του χριστιανισμού και συγκρούσθηκε με τον Πάπα. Έθεσε τις βάσεις της Ορθοδοξίας ως ελληνικής εκδοχής του χριστιανισμού.
Η Ορθοδοξία είναι ο ελληνικός χριστιανισμός.
Τα καλά στοιχεία του χριστιανισμού συνδέονται με την ελληνικότητα. Τα αρνητικά του (μισαλλοδοξία, φανατισμός, διωγμοί, Ιερά Εξέτασις, θεοκρατικές τάσεις, θρησκευτικοί πόλεμοι, νύχτες Αγ. Βαρθολομαίου, σταυροφορίες) με τον ιουδαϊσμό.
Ο Χριστιανισμός στις θετικές του πλευρές, είναι συνέχεια της θεολογίας, ηθικής και φιλοσοφίας του Ελληνισμού. Χωρίς τον Ελληνισμό η επικράτηση του χριστιανισμού θα ήταν ανέφικτη. Ο Ελληνισμός συνέβαλε στη διαμόρφωση, διάδοση και επικράτηση του χριστιανισμού:
Κείμενο: Γ. Κλειδαράς
