MΕΡΟΣ Ε΄
Πολλά στον σημερινό (21ο) αιώνα συρρικνώθηκαν εξ αιτίας των ρυθμών της ζωής, της τεχνολογίας και της αμαρτίας. Είχα διαβάσει στο περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ» (Αρ. 421 – Ιαν. 2007) και τα εξής (παραδείγματα):
α) «Ένας συνταξιούχος ιερέας στο Καντέμπουρι, περιόρισε τη Βίβλο, σε 57 σελίδες και σε λιγότερο από 100 λεπτά μαγνητοφωνημένης διάρκειας, ενώ στην Αυστραλία, η Βίβλος, συμπιέστηκε σε μερικές δεκάδες sms!
β) «Ο σύγχρονος άνθρωπος, ο homo consumerus, ο καταναλωτικός, επικοινωνεί λιγότερο και με λιγότερες λέξεις με τους συνανθρώπους του. Ζει και ικανοποιείται σε ταχείς, σύντομους ρυθμούς, αποπνευματωμένος» (Σελ. 16-17).
Παράλληλα, όμως, συρρικνώθηκαν και οι υγιείς νησίδες ορθοδοξίας στον ωκεανό των αιρέσεων.
Ο οικουμενισμός υποσκάπτει συθέμελα τη δομή του φρονήματος των Ορθοδόξων.
Στρέφουν οι απλοί πιστοί την αναζήτηση της εκκλησιολογικής γνώσης και της αλήθειας προς την κατεύθυνση του σώματος των Επισκόπων, οι οποίοι σε ειδικούς σχηματισμούς λόγους προσεκτικά καθορισμένους, διδάσκουν οικουμενισμό, μετα-πατερική θεολογία, σε πλαίσιο πλάνης «υψηλών θεωριών»∙ στην πραγματικότητα διδάσκουν αντορθόδοξες κενές περιεχομένου οικουμενιστικές νόρμες του Π.Σ.Ε.
Από νωρίς (παράδειγμα) ο τέως Αμερικής Δημήτριος Τρακατέλλης, ως διάκονος, έγραψε – τόνισε:
«αι οικουμενικαί συναντήσεις μας ηνάγκασαν να αλλάξωμεν τακτικήν. Ευρισκόμεθα εις την φάσιν μιας ισχυράς ζυμώσεως. Είναι πλέον γεγονός ότι η θεολογία μας αποκτά ένα νέον πρόσωπον. Από το χθες περνά εις το σήμερον και το αύριον».
β) «… δεν εννοούμεν ότι ο οικουμενισμός πρέπει να είναι ο βασικός κλάδος της θεολογίας της αύριον ή ότι οι θεολόγοι μας πρέπει οπωσδήποτε ν’ ασχοληθούν με τον οικουμενισμόν και τας διεκκλησιαστικάς ή διομολογιακάς σχέσεις∙ εννοούμεν κάτι διαφορετικόν, πολύ ευρύτερον και πολύ βαθύτερον. Εννοούμεν ότι η θεολογία μας πρέπει όχι να ασχοληθή με την οικουμενικότητα, αλλά να γίνη οικουμενική. Ουσιαστικά, οντολογικά οικουμενική. Να ίδη, να ζήση, να λατρεύση τον Θεόν ως Θεόν της οικουμένης» (Η Θεολογία μας χθες και αύριον» – 1962 – Εκδ. «ΖΩΗ»).
1ο Σχόλιο: Εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθούμε τις εφαρμογές της οικουμενιστικής ιδέας, ως συνεχούς «αναθεώρησης – αναδόμησης» της αληθινής θεολογίας της Εκκλησίας, αντίθετα από τις θεμελιώδεις εμπειρίες, θεωρητικές και πρακτικές, των Αγίων Αποστόλων και των Πατέρων.
Απ’ αρχής τα κατευθυντήρια στάδια της «διδασκαλίας» του Π.Σ.Ε. ή, καλύτερα, της Προτεσταντικής Σύναξις «εκκλησιών», είχαν στόχο την δημιουργική δραστηριότητα – νοητική αφομοίωση των Ορθοδόξων. Απόδειξη οι δηλώσεις (φρόνημα) του τ. Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημ. Τρακατέλλη.
Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι το βάρος μιας ορθόδοξης προσωπικότητας μπορεί να καλύψει τον (έσωθεν) χώρο του Π.Σ.Ε. προς ωφέλεια της Ορθοδοξίας.
Οι αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στις διαρθρώσεις (εκκλησιολογικές) του Π.Σ.Ε. είναι αναπόφευκτες. Ο οικουμενιστικός φορμαλισμός είναι εμφανής – διάχυτος και στην ορολογία των οικουμενιστών επισκόπων.
Όταν ένας επίσκοπος (σήμερα) οριοθετείται ως ιεραπόστολος της Ορθοδοξίας στα πλαίσια της οικουμενικής κινήσεως, εννοεί ότι είναι συνειδητό μέλος του «οικουμενικού» χαρακτήρα του Π.Σ.Ε.
Παράδειγμα, επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος Γιανουλλάτος, ο οποίος έχει δηλώσει:
α) «Είναι όμως σαφές, σήμερα, ότι η παράταση της αδιαφορίας και ακινησίας στον τομέα της οικουμενικής ιεραποστολής σημαίνει άρνηση της ίδιας της Ορθοδοξίας».
Έβλεπε, δυστυχώς, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος την κατάφαση της Ορθόδοξης Ιεραποστολής μέσα από το ρεύμα του Π.Σ.Ε.
Πιστεύουν οι οικουμενιστές επίσκοποι, ακόμη, ότι πίσω από τα θρησκεύματα – ονόματα λατρεύεται ο ίδιος Θεός, γι’ αυτό και παρίστανται – ακροβολίζονται σε διάφορες πανθρησκειακές συναντήσεις. Ο θεωρητικός της πανθρησκείας Dr. Βernhard Koppolot, γράφει: «Το συμπέρασμα είναι, ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο μια θρησκεία, η θρησκεία του Θεού… καμμία θρησκεία δεν αποτελεί την μία και αποκλειστική πίστη, ή την τελική έκφραση της αλήθειας από τον πανίσχυρο Θεό» (Βλέπε βιβλίο «Η ενότητα των θρησκειών», σελ. 76).
Ο σύγχρονος άγιος π. Φιλόθεος Ζερβάκος ουδέποτε εξέφρασε ευνοϊκές – θετικές ή αμφίσημες θέσεις σύμπλεξης Ορθοδοξίας και Οικουμενισμού, ούτε (καν) εις τα όρια ενός φευγαλέου και υπαινικτικού εκκλησιολογικού νοήματος, όπως συνηθίζουν (σήμερα) πολλοί κρυφο-οικουμενιστές.
Στο υπόμνημα του 1970 (Σωτήριον Σάλπισμα) του π. Φιλοθέου, διαβάζουμε: Α) «Τώρα και προς υμάς τους ιερείς των Αθηνών και των άλλων πόλεων της Ελλάδος στρέφω τον λόγον μου και σας ερωτώ. Πως επείσατε εαυτούς και συλλειτουργήσατε με τους εξ Αμερικής ελθόντας ξυρισμένους ιερείς, γυναικοπροσώπους, περιβεβλημένους ενδυμασίαν κοσμικών, λαϊκών ανδρών, αποβαλόντων τας Αποστολικάς και Πατρικάς παλαιάς Παραδόσεις της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και ακολουθούντων τας παραδόσεις των σχισματοαιρετικών παπιστών και Λουθηρο-Καλβινιστών;».
Β) «Ίσως τινές εξ υμών δικαιολογούμενοι μας (Σελ. 41) είπωσι, καλά τα λέγεις, πάτερ Φιλόθεε, αλλ’ ημείς είμεθα κατώτεροι κληρικοί και οφείλομεν υπακοήν εις τους ανωτέρους ημών, εις τον Μακαριώτατον, εις την Ιεράν Σύνοδον. Και εγώ σας λέγω∙ κάνετε υπακοήν και εγώ οφείλω να κάμω υπακοήν εις τους ανωτέρους μου∙
Αλλά να κάμνωμεν υπακοήν εις όσα είναι σύμφωνα με εκείνα που μας εδίδαξαν και μας παρέδωκαν οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες. Εις όσα είναι εναντία, μας παρήγγειλαν να μη κάμνωμεν υπακοήν» (Σελ. 44).
Γ) «Θα πειθώμεθα εις εκείνους τους ποιμένας που αγρυπνούν για το ποίμνιό τους και όχι στους λύκους και τους αιρετικούς και σε εκείνους που επινοούν τρόπους πώς να καταργήσουν τις παραδόσεις και να φέρουν σύγχυση…» (άρθρο – επιστολή 6-8-1924).
2ο Σχόλιο: Αναμφίβολα, πόσο μακριά βρίσκεται (γενικά) το ορθόδοξο πλήρωμα από το εκκλησιολογικό ήθος του Οσίου Φιλοθέου Ζερβάκου! Μια πληθωρική ορθόδοξη χριστιανική ψυχή που προσπαθούσε να εμφυσήσει στην εκκλησιαστική (συλλογική) συνείδηση το βαθύ μήνυμα – νόημα της ορθοδοξίας.
Η πνευματική του πορεία ήταν μαραθώνιος Άσκησης – εκκλησιολογίας. Είναι αληθινά τρομερός ο αντίκτυπος (μέχρι και τώρα) των πνευματικών παρεμβάσεών του στα της Εκκλησίας.
Η θεία Πρόνοια με τα πνευματικά χαρίσματα που του δώρησε, τον πέρασε στις σελίδες του Βιβλίου της Ζωής, ως μέγα ασκητή και ομολογητή. Στην αιρετική – συγκεχυμένη αρθρογραφική δοκιμιογραφία των οικουμενιστών, η γραπτή διδασκαλία του π. Φιλοθέου είναι το αντίδοτο, που σε σώζει από τις πνευματικές σαθροποιήσεις της οικουμενιστικής εποχής∙ εποχής όπου πολλοί (ποιμένες) βυθίζονται (δυστυχώς) αύτανδροι στο βυθό του οικουμενιστικού τέλματος!
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
