Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump έκανε ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα στη Συνταγματική κρίση. Είπε ότι εξετάζει την Εισαγωγή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να σπάσει την αντίσταση του Κογκρέσου στο θέμα της εκτέλεσης των βασικών σημείων του προεδρικού εκλογικού προγράμματος του.
Η ειδική πικάντικη γεύση της τρέχουσας κατάστασης επισυνάπτεται στο γεγονός ότι οι δηλώσεις του Αμερικανού ηγέτη σχετικά με την εισαγωγή της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, η οποία του δίνει σοβαρά πρόσθετα δικαιώματα, γίνονται στο πλαίσιο του λεγόμενου “shatdown”, δηλαδή “διακοπή λειτουργίας ” των Ομοσπονδιακών Υπουργείων, τμημάτων και οργανισμών λόγω του γεγονότος ότι το Κογκρέσο και ο Trump δεν ήταν σε θέση να συμφωνήσουν για τον κρατικό προϋπολογισμό του 2019. Εάν η κατάσταση έκτακτης ανάγκης εισαχθεί στο πλαίσιο της «διακοπής λειτουργίας», θα αποδειχθεί ότι ο Πρόεδρος και η διοίκησή του θα γίνουν στην πραγματικότητα η μόνη πλήρως λειτουργική (και κατηγορηματικά με μεγαλύτερη επιρροή) δομή στο Αμερικανικό σύστημα εξουσίας. Αυτή η προοπτική δημιουργεί πολλές ευκαιρίες για τις προσωπικές φιλοδοξίες του Προέδρου και τον κίνδυνο ότι θα κατηγορηθεί πραγματικά για σφετερισμό της εξουσίας.
Το πρόσχημα (και αυτό είναι το πρόσχημα) της πιθανής επιβολής μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης είναι η σύγκρουση γύρω από το λεγόμενο τείχος του Trump στα σύνορα με το Μεξικό, το οποίο ο ίδιος είχε κάνει σχεδόν το πιο σημαντικό στοιχείο του προεδρικού προγράμματος του. Το τείχος του Trump είναι, από τη μία πλευρά, ένας πολύ πρακτικός τρόπος για την προστασία από τους παράνομους μετανάστες που ενοχλούν τόσο τους ψηφοφόρους που ψήφισαν υπέρ ενός Ρεπουμπλικανικού υποψηφίου, και από την άλλη, ένα σαφές σύμβολο ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει προδώσει τους ψηφοφόρους του μετά τη θριαμβευτική είσοδο στο Λευκό Οίκο. Είναι πολύ πιθανό ότι η ίδια η επιδείνωση της κρίσης που συνδέεται με το τείχος προκαλείται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Trump είδε στις δημοσκοπήσεις μια πτώση στην εκτίμηση της εμπιστοσύνης στον Πρόεδρο και ότι οι πιστοί υποστηρικτές του άρχισαν να απογοητεύονται , κυρίως λόγω της Αδυναμίας να εκπληρώσει τις υποσχέσεις ( για την κατασκευή του τείχους ή τουλάχιστον να φυλακίσει την Χίλαρι Κλίντον).
Ίσως η επιλογή του θέματος της πολιτικής επιδείνωσης ήταν ακριβώς η απάντηση στο ερώτημα: τι είναι πιο εύκολο να “πουλήσει”-η φυλάκιση της κας Κλίντον ή η κατασκευή του “τείχους του Trump”; Η διοίκηση του Trump έχει επιλέξει την κατασκευή του τείχους, και μια αλυσίδα γεγονότων έχει ξεκινήσει, η οποία μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε μια ολοκληρωμένη συνταγματική κρίση, εάν καμία πλευρά δεν πηγαίνει σε έναν οδυνηρό και μάλλον ταπεινωτικό συμβιβασμό.
Αν κοιτάξετε το ζήτημα του «τείχους του Trump» μόνο από την άποψη της χρηματοδότησης, τότε η οργή με την οποία το Δημοκρατικό Κόμμα αντιστέκεται στην κατασκευή του γίνεται απολύτως ακατανόητη. Επιπλέον, καταδεικνύει ακόμη και μια ακλόνητη προθυμία να ανεχθεί την «αποσύνδεση» των δομών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και την συνακόλουθη δυσαρέσκεια ενός τμήματος της Αμερικανικής κοινωνίας, η οποία ορθώς βλέπει στους Δημοκρατικούς τον λόγο της τρέχουσας πολιτικής κρίσης. Η τιμή του τείχους σε δολάρια είναι μόλις 5,6 δισεκατομμύρια, κάτι που είναι ένα κόρι (25 λεπτά του δολαρίου) για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό των ΗΠΑ. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η διοίκηση του Trump έχει ήδη αυξήσει το εθνικό χρέος των ΗΠΑ κατά 1,9 τρισεκατομμύρια δολάρια σε δύο χρόνια, είναι σαφές ότι το ζήτημα δεν έχει καμία σχέση με τη χρηματοδότηση. Το πρόβλημα είναι αυτό: αν το τείχος είναι πραγματικά χτισμένο, τότε πιθανότατα θα γίνει μια αρκετά αποτελεσματική μέθοδος περιορισμού της παράνομης μετανάστευσης. Αυτό θα είναι μια μεγάλη πολιτική νίκη για τον πρόεδρο, αλλά όχι μόνο. Η μείωση της παράνομης μετανάστευσης (και στις Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, σύμφωνα με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, είναι περίπου δέκα εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες) – αποτελεί επίσης σοβαρό περιορισμό των δυνατοτήτων αύξησης του εκλογικού σώματος του Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο βασίζεται σε μια μαζική αμνηστία παράνομων μεταναστών. Επιπλέον, οι Ρεπουμπλικανοί φοβούνται ότι οι “παράνομοι μετανάστες” ψηφίζουν ήδη στις Αμερικανικές εκλογές: το γεγονός ότι τα Αμερικανικά πρότυπα για τη διεξαγωγή «δίκαιων» εκλογών είναι πολύ διαφορετικά από τα Ρωσικά και πολλών άλλων κρατών.
Για παράδειγμα, μπορείτε να ψηφίσετε με ασφάλεια χωρίς να παρουσιάζετε έγγραφα ταυτοποίησης. Η παρακολούθηση μέσω βίντεο δεν διεξάγεται στα εκλογικά κέντρα (σε αντίθεση με τη Ρωσία) και υπάρχει η δυνατότητα να ψηφίζονται με αλληλογραφία σύμφωνα με ένα σχέδιο που καθιστά δυνατή τη διεξαγωγή μαζικών παραποιήσεων χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.
Σύμφωνα με μια μελέτη του 2014 που δημοσιεύθηκε στο Αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό Elections Studies, οι μετανάστες που δεν έχουν αμερικανική υπηκοότητα όχι μόνο ψηφίζουν έντονα στις Αμερικανικές εκλογές αλλά επηρεάζουν και σημαντικά αποτελέσματα (για παράδειγμα, τη νίκη του Μπαράκ Ομπάμα στη Βόρεια Καρολίνα ή το Δημοκρατικό Κόμμα βασικών εδρών στη Γερουσία στις εκλογές του 2010). Αξίζει να σημειωθεί ότι, λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα χαρακτηριστικά του Αμερικανικού εκλογικού συστήματος, οποιεσδήποτε αξιώσεις Αμερικανών πολιτικών για το ηθικό δικαίωμα να διδάξουν τη Ρωσία να διεξαγάγει εκλογές φαίνονται ομολογουμένως γελοίο.
Είναι διπλά γελοίο να δούμε πώς κάθε προσπάθεια των Ρεπουμπλικάνων να πραγματοποιήσουν τους λεγόμενους νόμους ταυτότητα ψηφοφόρων-“νόμους για την αναγνώριση των ψηφοφόρων” – απορρίπτεται με τις κατηγορίες του ρατσισμού και οι Ρεπουμπλικάνοι κάθε φορά υποχωρούν, με την φαινομενική αυταπάτη αυτών των κατηγοριών.
Σε αυτό το ευρύτερο και περισσότερο πολιτικό πλαίσιο, η φύση της σύγκρουσης γύρω από το τείχος γίνεται πολύ σαφέστερη, και γιατί η κατασκευή του γίνεται ένα σύμβολο για τους απλούς συντηρητικούς ψηφοφόρους καθόσον ο Trump μπορεί πραγματικά να κερδίσει σε ένα βασικό ζήτημα γι αυτούς.
Αλλά το γεγονός ότι θα πρέπει πιθανώς να εισαγάγει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης (και να χρησιμοποιήσει το στρατό για την κατασκευή του) είναι ήδη ένας δείκτης της υποβάθμισης του Αμερικανικού πολιτικού συστήματος στην σχεδόν πλήρη ανικανότητα. Η χρήση (ή ακόμη και απειλή της χρήσης) τέτοιων τεχνασμάτων από τον Πρόεδρο είναι ένα σαφές σημάδι μιας καθυστερημένης Δημοκρατίας της μπανάνας. Πιο πρόσφατα, κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια μας, μια παρόμοια υποδοχή (Ωστόσο, όχι με μια έκτακτη ανάγκη, αλλά με μια στρατιωτική κατάσταση) προσπάθησε να ξεκινήσει ο Πρόεδρος της γειτονικής χώρας με τη Ρωσία, το οποίο δεν μπορεί να είναι ύποπτο για ένα υψηλό επίπεδο ανάπτυξης πολιτισμού.
Είναι αστείο το γεγονός ότι, μέσα από τη μάλλον άθλια αυτοκρατορική λάμψη των Ηνωμένων Πολιτειών, αρχίζουν να εμφανίζονται τα κίτρινα-μπλε περίγραμμα μιας χώρας τρίτου κόσμου και αυτό πιθανότατα είναι πολύ καλή είδηση για εκείνους που έχουν κουραστεί από τον σημερινό κόσμο του ηγεμόνα. Με μια τέτοια δυσλειτουργική πολιτική ζωή η αυτοκρατορία για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν ζει.
