Η υποψήφια του δημοκρατικού κόμματος για την προεδρία των ΗΠΑ Kamala Harris δεσμεύτηκε να «σταθεί στο πλευρό της Ουκρανίας και των συμμάχων στο ΝΑΤΟ».
Με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ (5/11), όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην υποψήφια των Δημοκρατικών Kamala Harris και στον Ρεπουμπλικάνο Donald Trump.
Αν κάποιος πιστεύει τον (συντριπτικά φιλο-ουκρανικό) δυτικό Τύπο, ο Trump θα «εγκαταλείψει» εντελώς την Ουκρανία εξασφαλίζοντας έτσι την ήττα της, ενώ οι Δημοκρατικοί με τη σειρά τους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να «σώσουν» τo Κίεβο.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από αυτό, φυσικά υποστηρίζει ο γεωπολιτικός αναλυτής Uriel Araujo.
Με λεξιλόγιο Δημοτικού για την Ουκρανία η Kamala Harris
Πρώτον, είναι πάντα σημαντικό να τονίσουμε ότι, η υπό την ηγεσία των ΗΠΑ Δύση φέρει, τουλάχιστον, ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ουκρανία από το 2014 – αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο μέρος της.
Δεύτερον, ο Trump δεν είναι «πράκτορας της Ρωσίας» – ούτε «ειρηνοποιός».
Και τώρα στους Δημοκρατικούς. Ξεκινώντας με την Kamala Harris, περιέγραψε τη σύγκρουση στην Ουκρανία ως εξής: «Η Ουκρανία είναι μια χώρα στην Ευρώπη. Υπάρχει δίπλα σε μια άλλη χώρα που ονομάζεται Ρωσία. Η Ρωσία είναι μεγαλύτερη χώρα. Η Ρωσία είναι μια ισχυρή χώρα. Η Ρωσία αποφάσισε να εισβάλει σε μια μικρότερη χώρα που ονομάζεται Ουκρανία. Οπότε βασικά αυτό είναι λάθος».
Πέρα από αυτό το λεξιλόγιο της τέταρτης τάξης του δημοτικού, η Harris δεν έχει πολλά να πει για το θέμα, και για οποιοδήποτε άλλο θέμα.
Εάν ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, Joe Biden δεν είχε πλέον σαφή εικόνα για οτιδήποτε λόγω μιας πάθησης που σχετίζεται με γεροντική άνοια (την οποία η διοίκηση του Λευκού Οίκου συνωμότησε για να καλύψει), η Harris με τη σειρά της φαίνεται να μην έχει καθαρή εικόνα για τα περισσότερα θέματα.
Φυσικά, οι πολύ χλευαστικές παρατηρήσεις της Harris για την Ουκρανία, που έγιναν το 2022, λίγο μετά την έναρξη της τρέχουσας στρατιωτικής εκστρατείας στη Ρωσία, ήταν ο τρόπος της να απαντήσει σε ερωτήσεις για το θέμα με απλούς όρους.
Είτε είναι με απλούς όρους είτε όχι, δεν είχε πολλά να πει για το θέμα πέρα από τα συνηθισμένα κλισέ.
H Harris δεν έχει εξωτερική πολιτική αλλά η μυστική κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει
Η Emma Ashford (ανώτερη συνεργάτιδα του προγράμματος Reimagining U.S. Grand Strategy στο Stimson Center) και ο Matthew Kroenig (ανώτερος διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικής και Ασφάλειας του Scowcroft του Ατλαντικού Συμβουλίου) αμφισβήτησαν πρόσφατα, αν η Harris έχει καθόλου εξωτερική πολιτική.
Η ατζέντα του Δημοκρατικού Κόμματος το 2024 φαίνεται να επιστρέφει στην Ευρώπη (και εν μέρει μακριά από την τάση του Ειρηνικού που ξεκίνησε από τη Hillary Clinton).
Η εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον θυμίζει συχνά την ταλάντευση ενός εκκρεμούς επισημαίνει ο Araujo.
Τις περισσότερες φορές, ταλαντεύεται μεταξύ της έννοιας της αντιμετώπισης, είτε της Ρωσίας είτε της Κίνας – μερικές φορές προσπαθώντας να επιτύχει και τα δύο ταυτόχρονα, όπως είδαμε με την επικίνδυνη προσέγγιση «διπλής αντιμετώπισης» του Biden.
Γενικότερα φαίνεται πως οι Δημοκρατικοί θέλουν να ασκήσουν μεγάλη πίεση στη Ρωσία χωρίς να εμπλακούν σε συνομιλίες και χωρίς να ανησυχούν τόσο πολύ για τους δικούς τους υπερατλαντικούς συμμάχους όπως με την ενεργειακή κρίση στην Ευρώπη μετά το σαμποτάζ στους Nord Stream.
Αυτή δεν είναι συνταγή για κανενός είδους ειρήνη.
Ο Stephen M. Walt (καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Hardvard) λέει ότι η υπερβολική εστίαση στα προεδρικά προεκλογικά προγράμματα είναι μια άστοχη προσπάθεια να συγκαλυφθεί ότι τις βασικές αποφάσεις λαμβάνει « ένας μικρός εσωτερικός κύκλος βοηθών και διορισμένων».
Το εφιαλτικό σχέδιο της μυστικής κυβέρνησης των ΗΠΑ
Ο Walt σχολιάζει πώς η πλατφόρμα των Ρεπουμπλικάνων είναι «ασαφής», ενώ των Δημοκρατικών «δεν λέει πολλά για το τι θα κάνει η Harris αν εκλεγεί».
O Araujo επανέρχεται στο θέμα της «μυστικής κυβέρνησης στις ΗΠΑ, όπως την αποκάλεσε η Boston Globe το 2014.
Ο Michael J. Glennon, μελετητής διεθνούς δικαίου, την αποκαλεί «διπλή κυβέρνηση», με σχεδόν αυτοδιοικούμενη εθνική ασφάλεια και αμυντικούς μηχανισμούς.
Ο John Kerry είχε δηλώσει ότι πολλά από αυτά λειτουργούν απλώς «σε αυτόματο πιλότο».
Ένας ισχυρός πρόεδρος, καλώς ή κακώς, μπορεί προφανώς να αφήσει το αποτύπωμά του στην πορεία της εξωτερικής πολιτικής – έως ένα βαθμό, τουλάχιστον.
Ωστόσο, η παρακμάζουσα αμερικανική αυτοκρατορία δεν είχε τόσο ισχυρούς ηγέτες, σε σημείο να είναι ακόμη ασαφές ποιος κυβερνά ή κυβερνά τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια.
Και το παγκόσμιο περιβάλλον σήμερα είναι αρκετά περίπλοκο.
«Η αμερικανική εξωτερική πολιτική σχετικά με τον αυτόματο πιλότο (εάν αυτό συμβαίνει) έδωσε ένα ανισόρροπο χρηματοδοτούμενο από τις ΗΠΑ κράτος του Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία και πυρπολεί τη Μέση Ανατολή, μια κρίση στην Ερυθρά Θάλασσα και άνευ προηγουμένου αυξανόμενες τριβές με την Κίνα για το ζήτημα της Ταϊβάν και, φυσικά, έναν καταστροφικό πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει στην Ανατολική Ευρώπη.
Με απλά λόγια, μια παρακμάζουσα υπερδύναμη είναι αρκετά τρομακτική – αλλά μια υπερδύναμη με τόσα ανοιχτά μέτωπα και χωρίς σχέδιο είναι εφιαλτική», καταλήγει ο Araujo.
