ΑΝΤΙ-ΜΕΤΑΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΣΧΟΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
(Δεύτερη πράξη του δράματος: Η απάτη της καθαρής εξόδου και η συνέχιση των «μεταρρυθμίσεων»)
Α/Α ΣΧΟΛΙΟΥ: 18
26/10/2018
___________________
H ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ
«Αν έπρεπε να δοθεί ο συντομότερος δυνατόν ορισμός του ιμπεριαλισμού, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ο ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού» (Λένιν)
Αυτό το στάδιο του καπιταλισμού δυναστεύει, σήμερα, τη χώρα μας, κάτω από τον μανδύα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θηλυκού και ευαίσθητου παράγωγου του άρρενος και Αρείου ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού.
Ας δούμε, όμως, με τη γλώσσα του καπιταλισμού, τους αριθμούς, την επιτυχία αυτού που η ευρωπαϊκή υποκρισία ονόμασε «πρόγραμμα» και υπηρέτησαν πειθήνια και υποτακτικά οι ντόπιοι πολιτικοί ξενόδουλοι ταγοί της σε βάρος του ελληνικού λαού.
Το πρόγραμμα σωτηρίας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος, που είχε επενδύσει, κοινώς, είχε δώσει τα ρέστα του στην κερδοσκοπία των ελληνικών ομολόγων, αποδείχτηκε πρόγραμμα χρεοκοπίας του ελληνικού λαού, που οι καθ’ ημάς πολιτικοί αφηγηματίες, κοινώς, ψευτοπαραμυθάδες, χαρακτήρισαν αυτή τη χρεοκοπία ως «καθαρή έξοδο» και «πορεία προς την κανονικότητα» με ακανόνιστους και ανάπηρους πολίτες, βαρύτατα τραυματισμένους από τα στούκας* του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Εδώ, λοιπόν, οι αριθμοί, οι οποίοι, συνήθως, εξωραΐζουν το σύστημα, δεν ευημερούν, αλλά δυστυχούν μαζί με τη δυστυχία των ανθρώπων.
Έτος 2010: ΑΕΠ 220 δισεκατομμύρια ευρώ, Δημόσιο χρέος 120% του ΑΕΠ, Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών 1.200 μονάδες, Κεφαλαιοποίηση Τραπεζών 30 δισεκατομμύρια ευρώ, Τραπεζικές Καταθέσεις 180 δισεκατομμύρια ευρώ, κλπ, κλπ.
Σωτήριο έτος 2018: ΑΕΠ 170 δισεκατομμύρια ευρώ, Δημόσιο χρέος 180% του ΑΕΠ, Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών 600 μονάδες, Κεφαλαιοποίηση Τραπεζών 5 δισεκατομμύρια ευρώ, Τραπεζικές Καταθέσεις 120 δισεκατομμύρια ευρώ, κλπ, κλπ.
Τί έγιναν οι διαφορές, στις οποίες θα πρέπει να προστεθεί και η μεγάλη φοροεισφοροαρπαγή του πλούτου του λαού, το κούρεμα των ομολόγων, η λεηλασία των μισθών και των συντάξεων και η καταπάτηση και ο ευτελισμός των πολιτικών, κοινωνικών, ανθρώπινων και βιολογικών δικαιωμάτων των Ελλήνων;
«Ἄραψ ἀτμός» (μαύρος καπνός), με τα λόγια του Λιμένιου στον Δελφικό Ύμνο στον Απόλλωνα.
Μαύρος καπνός για τους Έλληνες, αλλά σίγουρη πηγή χρηματοδότησης του νεοαποικιοκρατικού συστήματος του χρηματοπιστωτικού ιμπεριαλισμού, όπως προφητικά περιγράφει πριν από ένα τέταρτο του αιώνα ο Noam Chomsky, το 1992, με την ευκαιρία της μισής χιλιετίας, 500 χρόνων, από την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, στηλιτεύοντας τις δήθεν κοινωνικές πολιτικές, στο βιβλίο του «Έτος 501, Η κατάκτηση συνεχίζεται», από την 25η σελίδα της γαλλικής έκδοσης του 1993 (L’An 501, La conquête continue), την οποία έχω διαθέσιμη, μεταφέρω ένα απόσπασμα:
«Les politiques sociales se révèlent régulièrement être des projets destinés à protéger les riches et les puissants. Les systèmes impérialistes, notamment, sont un des nombreux procédés par lesquels les pauvres du pays colonisateur subventionnent leurs maîtres».
(Οι κοινωνικές πολιτικές αποκαλύπτονται τακτικά ως σχέδια προορισμένα για την προστασία των πλουσίων και των ισχυρών. Τα ιμπεριαλιστικά συστήματα, ειδικότερα, είναι μια από τις πολλές διαδικασίες με τις οποίες οι φτωχοί της αποικίας επιδοτούν τα αφεντικά τους).
Επομένως, κάτω από αυτή την οπτική θα πρέπει να βλέπουμε τις κοινωνικές πολιτικές των λεγόμενων «κοινωνικών μερισμάτων» που παραχωρούν στον λαό της χώρας μας οι πολιτικοί διαχειριστές της χρηματοπιστωτικής νεοαποικιοκρατίας της Ευρώπης, από το υστέρημα της φτώχειας του ίδιου του λαού, που το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο αποθησαυρίζει σε βάρος του, μετατρέποντας τα κοινωνικά δικαιώματα σε κρατικά φιλοδωρήματα με την ευγενή προαίρεση της ΕΕ.
* Κάθε ομοιότητα ανάμεσα στο Junkers ή Stuka (Στούκα) (Sturzkampfflugzeug), το αεροπλάνο της κάθετης εφόρμησης της Luftwaffe και τον Junker (Jean-Claude), τον λαγό της πλάγιας εφόρμησης της Eurowaffe δεν είναι εντελώς συμπτωματική.
ΥΓ
Εν τω μεταξύ, διαβάζω ότι οι τράπεζες από το χοντρεμπόριο της εκμετάλλευσης και της αρπαγής του πλούτου με διάφορα μέσα, πχ ανακεφαλαιοποιήσεις με χρήματα της φορολεηλασίας, κατασπατάληση και καταδολίευση του μόχθου των λαϊκών αποταμιεύσεων με μηδενικά επιτόκια, πληθωρισμός, τραπεζικές διακοπές (bank holidays) και capital controls ως ωραιοποιημένα χαϊδευτικά του φαλιμέντο (fallimento), κλπ, κλπ, περνάνε στο φτηνολιανεμπόριο των χρεωστικών καρτών, αφού θα χρεώνουν μικροποσά στη χρήση και διαχείρισή τους.
Προαγωγός και αυτής της αλλότριας χρηματοπιστωτικής ακολασίας της εκμετάλλευσης σε βάρος του λαού είναι το ίδιο το κράτος, που φρόντισε, πριν, να κάνει, σχεδόν, υποχρεωτική τη χρήση αυτών των καρτών, με πρόσχημα την πάταξη της φοροδιαφυγής, αλλά τελικό σκοπό το κέρδος των τραπεζών μέσα από ένα υποχρεωτικό σορτάρισμα του συναλλακτικού μέσου, του χρήματος, ανάμεσα στον καταναλωτή και τον έμπορο σε μια αγία, ομοούσιο και αδιαίρετη κερδοσκοπική μικρομονοπωλιακή τριάδα: προμήθεια από τον καταναλωτή, προμήθεια από τον έμπορο, σορτάρισμα του χρήματος.
Η «ηθική» αυτής της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας είναι γνωστή από την εποχή του γερμανικού εμποροτραπεζικού καπιταλισμού του 15ου και 16ου μΧ αιώνα, του εμποροτραπεζικού καπιταλισμού του Jakob Fugger (1459 – 1525) από το Augsburg, του πλουσιότερου αναλογικά ανθρώπου του κόσμου με περιουσία 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο του θανάτου του.
Το βασικό δόγμα, που αποτελεί, σήμερα, την επιτομή του γερμανοευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που φτωχοποίησε την Ελλάδα και συνεχίζει ακάθεκτα τη φτωχοποίηση της Ευρώπης, στηρίζεται στην ειρωνική άποψη του Jakob Fugger:
«Niemand ist so arm, dass er nicht etwas abgeben könnte. Und niemand ist so reich, dass er noch ein bisschen mehr Geld gebrauchen könnte»
(Κανείς δεν είναι τόσο φτωχός, που να μην μπορεί να χάσει κάτι. Και κανείς δεν είναι τόσο πλούσιος, που να μην μπορεί να ξοδέψει λίγα χρήματα παραπάνω).
Endlich: Die Banken über alles. Das ist die Definition des Bankfaschismus (Τελικά: Οι τράπεζες υπεράνω όλων. Αυτός είναι ο ορισμός του τραπεζοφασισμού).
Λίγο πριν κλείσω το σχόλιο αυτό διάβασα στο διαδίκτυο την είδηση της αποποινικοποίησης της ζητιανιάς στην «κολασμένη μηχανή» της χώρας μας και από το ομώνυμο έργο τουJeanCocteau «La machine infernale» (Η κολασμένη μηχανή)** σκέφτηκα την άποψή του, ότι «για να γλεντοκοπήσουν οι θεοί, είναι σημαντικό το θύμα τους να πέσει από ψηλά» («pour que les dieux s’amusent beaucoup, il importe que leur victime tombe de haut»).
Ο Έλληνας, λοιπόν, μπορεί ελεύθερα να γίνει ζητιάνος, για να διασκεδάσουν με την κατάντια του οι θεοί και οι διάβολοι του ευρωατλαντικού χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού.
** Η θεατρική αυτή τραγωδία του Jean Cocteau, ως μια σύγχρονη παραλλαγή του Οιδίποδα Τύραννου του Σοφοκλή, στις μεταφράσεις στην ελληνική γλώσσα είναι γνωστή ως «Η δαιμόνια μηχανή».
ΔΑ
