Πόση νοημοσύνη χρειάζεται, πια, για να συνειδητοποιησουμε οτι ΟΛΑ ηταν πρσχεδιασμένα (ΑΠΟ “ΑΛΛΟΥΣ”) για τη Χειραγώγησή μας;
Ποσο δύσκολο ειναι να αντιληφθουμε οτι, απο τον καιρο του “λεφτα υπάρχουν” (αλλα και πιο πριν) καθε σπρώξιμό μας ολο και πιο βαθια μέσα στο σκατο, προέκυψε ως “δηθεν αποφασή μας για ενα καλυτερο αυριο”;
Ποση νοημοσύνη χρειαζεται ΕΣΥ για να αντιληφθεις οτι ο (εξωχώριος) Συγγραφέας του Σεναριου (που ειναι απειρως ευφυέστερος και εμπειροτερος απο σενα και εμενα) θα επετρεπε να υπάρχει εκδοχή που να μην την ειχε προβλέψει;
Δεν σε παραξενευει που το ιδιο σεναριο (τεχνητης υπερχρέωσης και τελική υφαρπαγή του πλουτου) παιζεται απαραλλαχτο, σε οποιαδηποτε περίπτωση στοχευτηκε μια χώρα;
Δεν σε παραξενευει που, κάθε φορά, σε οποια “Στοχευμενη” χώρα κι αν ήσουνα, σου εστηναν πάντα δυο ελεγχόμενα ανδρεικελα (τον σώφρονα ξενοδουλο και τον “πατριώτη αντιρρησία”) και σε εξαναγκαζαν να κανεις επιλογές με κριτηρια τον Φοβο ή τον Θυμο σου – και με την ψευδαίσθηση οτι “παιρνεις τις τυχες της χώρας σου, στα χέρια σου”;…
Δεν σε παραξενευει που αυτοι που αναλαμβανουν να ενσαρκώσουν την “εξεγερσή” σου ειναι προσωπα που “εντελώς ξαφνικα εμφανιζονται στο προσκήνιο” – και με καποιο μαγικο τροπο πειθουν συντηρητικά στρώματα να τους ακολουθήσουν στην ΥΠΟΤΙΘΈΜΕΝΗ Εξεγερση (της οποιας η πορεια ειναι προδιαγεγραμμένη, αλλα δεν το ξερουν…)
Δεν σε παραξενεύει που πάντοτε η “σώφρων” πλευρά είναι Απρόσωπη και πάντοτε η (δήθεν) “εξεγερμένη” προβάλλεται ως Απόλυτα Προσωποπαγής;
Απλά, ολη η εγνοια (αλλα και η επιτυχια του, οπως αποδεικνύεται σε καθε περιπτωση) του Σεναριογράφου ηταν να σε κανει να εισαι σιγουρος οτι ολο αυτο το σενάριο το εχεις γραψει ΕΣΥ, με την “πολιτική σου ωριμοτητα” και την αποφασιστικότητά σου…
Πονταρει, βλεπεις, στην εγωκεντρικη σου ηλιθιότητα…
Οτι εισαι σιγουρος οτι Ολα τα Ξερεις.
Αν, βέβαια, ειχες διαθεση να παρατηρήσεις τις πανομοιοτυπες εκδοχές του ιδιου Σεναριου, σε τοσες αλλες χώρες που εφαρμοστηκε, θα ενοιωθες σήμερα οτι σε θεωρούν το ιδιο Βλάκα με τον νοητικά καθυστερημενο που παει, καθε βραδυ, και βλεπει το ιδιο καουμπόϋκο έργο. Ελπίζοντας ότι, κάποια φορά, ο αγαπημένος του πρωταγωνιστής θα προλάβει να πυροβολήσει πρώτος στη μονομαχία…
Δ. Χοϊδάς
