MADUROMANIA (ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ)

Στον Θρακιώτη πρώην μαθητή μου και νυν φίλο Γιώργο Μ…, που με τίμησε με την μαθητοσύνη και τη φιλία του και ο ίδιος τιμήθηκε με τη φιλία του γίγαντα της διανόησης και επιβάτη της Αριστεράς του “Μataroa*”, Κορνήλιο Καστοριάδη**, και αντιμετωπίζει σήμερα ως ακρίτας δημοδιδάσκαλος ενδεής και περίλυπος το παραμύθι των νάνων της εκπαιδευτικής “μεταρρύθμισης”

“Je suis adroit de la main gauche et je suis gauche de la main droite” (Raymond Devos: Artiste ou ouvrier)

(Είμαι αδέξιος του αριστερού χεριού και αριστερός του δεξιού) (Raymond Devos: Καλλιτέχνης ή εργαζόμενος)

Μ’ αυτά τα λίγα λόγια ο καλλιτέχνης ή εργαζόμενος, Βέλγος ή Γάλλος χιουμορίστας προσδιόρισε, παρά τις δικές του απροσδιοριστίες, τις ιδεολογικές συντεταγμένες της ευρωπαϊκής Αριστεράς, που, κατά την ασημαντότητα της ταπεινής μου άποψης, αν είναι ευρωπαϊκή δεν μπορεί να είναι Αριστερά, ενώ αν είναι Αριστερά δεν μπορεί να είναι ευρωπαϊκή, γιατί οι κομμουνιστές δεν είναι στ’ αριστερά… είναι στην Ανατολή (“les communistes ne sont pas à gauche… Ils sont à l’Est”), όπως ομολόγησε ο Γάλλος σοσιαλιστής Guy Mollet.

Στα πρώτα γυμνασιακά χρόνια είχα την τύχη να είναι καθηγητής μου ο πεζογράφος και ποιητής Γιώργος Ιωάννου, από τον οποίο έμαθα ότι “Αριστερά είναι η διαρκής ευαισθησία”.

Αργότερα, έμαθα από τον Κορνήλιο Καστοριάδη, ότι “η Αριστερά δεν είναι κόμμα, αλλά τρόπος σκέψης”.

Σήμερα, τα πράγματα άλλαξαν και μια αυτοπροσδιοριζόμενη ως Αριστερά έγινε όχι απλώς κόμμα, αλλά παράκομμα και παράπηγμα μιας ιδεοληπτικής Δεξιάς πολιτικής, τρόπος απερισκεψίας και διαρκής αναλγησία, που με τις πράξεις της με φέρνει, συχνά, στο δίλημμα του Αλγερινής καταγωγής Γάλλου συγγραφέα και δημοσιογράφου Jean Daniel, αν η Αριστερά είναι ή δεν είναι μια πατρίδα (“la gauche est une patrie; on en est ou on n’en est pas”) (Jean Daniel: L’ère des ruptures), μια πατρίδα που θα μπορούσε να στεγάσει τις εθνικές μας αξίες και όχι ένα διεθνιστικό αναμορφωτήριο και παραμορφωτήριο της ιστορικής μας συνείδησης και μνήμης.

Αριστερά δεν είναι η κάθε γραφική και υποκριτική πατριδοκτονία, θρησκευτικοκτονία και οικογενειοκτονία, όταν χρησιμοποιούνται ως φύλλο συκής και πρόσχημα για την κάλυψη κάθε πολιτικής λαοκτονίας και κοινωνιοκτονίας.

Η πολιτική της κοινωνικής και οικονομικής βίας, που ασκείται σήμερα, δεν μακιγιάρεται με εμμονικές ιδεοληψίες, που θεωρούν την πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια αναχρονιστικά και ρατσιστικά εθνικιστικά πρότυπα και προνόμια της Δεξιάς.

Η οικογένειά μου, μια πολύπαθη οικογένεια της Αριστεράς της Εθνικής Αντίστασης, που ήταν υπερήφανη που η αντίστασή της ήταν εθνική, όταν οι Γερμανοί απείλησαν την πατρίδα της, γιατί η

οικογένειά μου είχε πατρίδα με ιστορία ηρώων και όχι ένα ανιστόρητο ευρωπαϊκό τεχνητό μόρφωμα – ανουσιούργημα περιφερόμενων κουστουμιών χωρίς περιεχόμενο, τα μέλη, λοιπόν, αυτού του υποτιμημένου και περιφρονημένου από τους σημερινούς δήθεν Αριστερούς κοινωνικού επαναστατικού κυττάρου, της οικογένειάς μου, πήραν τα όπλα, και δεν χαρίστηκαν, ούτε χαζοχαριεντίστηκαν με τους κατακτητές τους στους λαχανόκηπους των Βρυξελλών. Ο παππούς μου, έχοντας τον ένα γιο του κρατούμενο στο Μαουτχάουζεν και τον άλλον φυγάδα στις στέπες της Σοβιετικής Ένωσης, κάθε φορά που γύριζε από την εξορία της Ικαρίας, ανέβαινε με υπερηφάνεια στο στασίδι της Εκκλησίας για να ψάλλει την Μεγάλη Πέμπτη κατάμουτρα στους δημίους του το τροπάριο του Ιούδα, του Ιούδα που “μισῶν ἐφίλει, φιλῶν ἐπώλει”, κατά τη σεπτή υμνογραφία, ως προάγγελος της σημερινής εμβληματικής πολιτικής της προδοσίας, για να πάρει πάλι την ημέρα της Ανάστασης το δρόμο της τιμημένης επιστροφής στην εξορία, ώστε να μπορεί σήμερα ο κάθε πολιτικός καιροσκόπος να ασκεί το έμμισθο επιτήδευμα της ψευτοαριστεροσύνης, που ενώ έχει πουλήσει ήδη την ψυχή του και τον λαό του στον διάβολο του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, εμπορεύεται φύκια για ιδεολογικές μεταξωτές κορδέλες, κάνοντας τη διαρκή ευαισθησία του καθηγητή μου Γιώργου Ιωάννου συνώνυμο Αριστερό ιδεούργημα με τη διαρκή αγραβατοσύνη και αγραμματοσύνη, στέλνοντας το λογαρισμό του τέλους του ψευτοαριστερού του επιτηδεύματος στον λαό.

Την άποψη για την Αριστερά του καθηγητή μου Γιώργου Ιωάννου τη θυμήθηκα αργότερα, όταν, μελετώντας το έργο L’histoire du soldat (Η ιστορία του στρατιώτη) του Igor Stravinsky, βρέθηκα μπροστά στο ποιητικό έργο του Ελβετού ποιητή και συγγραφέα Charles-Ferdinand Ramuz, που έγραψε το κείμενο του έργου του Stravinsky, από τον οποίο Ramuz θυμάμαι, πως η φύση είναι Δεξιά και ο άνθρωπος Αριστερά (“la nature est de droite l’homme est de gauche” και δυστυχώς η Δεξιά έγινε η παρά φύση έδρα της χρηματοναζιστικής Ευρώπης, στα σκατά (τα κόπρανα για τους σεμνότυφους αναγνώστες) της εξουσίας της οποίας βυθισμένος ο κάθε δήθεν Αριστερός είναι ικανός να κάνει αυτό που ήταν ή είναι ανίκανος να φανταστεί (“l’homme est capable de faire ce qu’il est incapable d’imaginer”), όπως μου δίδαξε ένας άλλος ποιητής της γαλλικής αντίστασης, ο René Char, τον οποίο πρωτοσυνάντησα και αυτόν στα νιάτα μου, αρχικά, μέσα από το έργο (Le marteau sans maître – Αδέσποτο σφυρί – και Le soleil des eaux – Ο ήλιος των νερών) του αείμνηστου και πάντα αγαπητού δασκάλου μας της μουσικής πρωτοπορίας Pierre Boulez.

Από τον René Char, όμως, έμαθα και κάτι άλλο, που με κράτησε μακριά από τη μεταφυσική των πολιτικών ψευδαισθήσεων, πως η αιωνιότητα δεν είναι παρά μόλις μεγαλύτερη από τη ζωή (“l’éternité n’est guère plus longue que la vie”), γεγονός που επιβεβαίωσε την ελευθερία των αντιρρήσεών μου απέναντι σε οποιαδήποτε πολιτική μελλοντολογία, απαιτώντας από την πολιτική και ιδιαίτερα από μια Αριστερή πολιτική την ευαισθησία του παρόντος και όχι τις αυταπάτες του μέλλοντος, που θα με κάνει να της πω ακόμα μια φορά, μετά την ποιητικολογία μου, την αισχρολογία μου: στ’ αρχ@@ια μου αν θα βγείτε στις αγορές ή αν θα μπείτε στην ανάπτυξη, όταν εμείς οι κοινοί θνητοί είμαστε βυθισμένοι, σαν τους ποντικούς στο λάδι, στην ασφυξία της φτώχειας και της υπανάπτυξης στη χαβούζα της ευρωναζιστολυματούπολης.

Τέλος, όσον αφορά τη σημερινή στροφή της αυτόκλητης Αριστεράς της χώρας μας στον χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, την απάντηση μου την έδωσε προφητικά, αλλά ποιός να τον ακούσει τότε που ο θάνατός του μας βρήκε βυθισμένους στα πρώτα χρόνια της γυψοθεραπείας της στρατιωτικής χούντας και η δικαίωσή του ήρθε στα σημερινά χρόνια της μνημονιοθεραπείας της οικονομικής χούντας, ένας αυτή τη φορά όχι αιθεροβάμων διανοούμενος ή ποιητής, αλλά παλιός πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ο Jean Le Sueur, ο οποίος ταυτόχρονα προσδιόρισε τον παράγοντα

του τυχαίου στην πολιτική, όπως επίσης και τη διάσταση ανάμεσα στον βιομηχανικό παραγωγικό και χρηματοπιστωτικό παρασιτικό καπιπαλισμό, από τους οποίους ο πρώτος παίζει την τύχη του ερωτοτροπώντας με τη Δεξιά και ο δεύτερος με την Αριστερά: “l’industrie est la main droite de la fortune, et l’économie en est la gauche” (Η βιομηχανία είναι το δεξί χέρι της τύχης και η οικονομία το αριστερό).

Πάντως, πρέπει να ομολογήσω πως προβληματίζομαι δυσάρεστα, όταν ακούω γύρω μου όλο και συχνότερα τη νοσταλγία της στρατιωτικής σε σχέση με την απέχθεια της οικονομικής χούντας, για την “πρόοδο”, όπως λέει και ο θεράπων παράλυτος ιατρός μας, από την αρχέγονη χειρουργική του γύψου στη ρομποτική χειρουργική του μνημονίου.

Προσωπικά, δεν αντιλαμβάνομαι τη διαφορά, αφού χούντα είναι η μια και χούντα είναι η άλλη και θλίβομαι, γιατί η μεγαλύτερη διαρθρωτική μεταρρύθμιση της χρηματοπιστωτικής χούντας ήταν η αναζωπύρωση της νοσταλγίας της στρατιωτικής χούντας.

* Νεοζηλανδέζικο πλοίο με το οποίο ο φιλέλληνας διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου των Αθηνών Octave Merlier φυγάδεψε στη Γαλλία τον Δεκέμβριο του 1945 την Αριστερά διανόηση της χώρας μας, για να τη διασώσει από την Κομμουνιστοκτονία των Δεκεμβριανών και τον μεγάλο Κομμουνιστοκτόνο Γεώργιο Παπανδρέου, που η διατεταγμένη πολιτική ιστορία του τόπου μας του χάρισε τον πλαστό τίτλο του “Γέρου της Δημοκρατίας”.

** Ζητώντας την κατανόηση του Γιώργου Μ…, παραθέτω την άποψη που του εμπιστεύθηκε το 1993 ο Κορνήλιος Καστοριάδης και αυτός σε μένα:

“Νεαρέ μου, ό,τι πιο φαύλο, ό,τι πιο οπορτουνιστικό, ό,τι πιο ψευδές ανήκει στο αποκαλούμενο παγκόσμιο αριστερό κίνημα. Οι αριστεροί ηγέτες είναι τόσο αμόρφωτοι όσο και ο παπαγάλος, που ξέρει να λέει μόνο καλημέρα…”

Αγαπητέ Γιώργο

Δεν θα μπορούσε, όμως, να γνωρίζει ο αείμνηστος Κορνήλιος Καστοριάδης, γιατί τον πρόφτασε, μόλις, για λίγους μήνες ο θάνατος (πέθανε τον Δεκέμβριο του 1997, σχεδόν ανήμερα της επετείου της φυγάδευσής του με το Mataroa στη Γαλλία), ότι άλλο είναι να διαβάζεις το έξυπνο μαθηματικό μυθιστόρημα του 1998 “Le théorème du perroquet” (Το θεώρημα του παπαγάλου) του Denis Guedj, όταν έχει να σου αποκαλύψει πχ το Τελευταίο Θεώρημα του Fermat (Φερμά) και άλλο να ακούς καθημερινά τους πολιτικούς παπαγάλους, που έμαθαν από τότε τρεις μόνο λέξεις: να σε ξυπνούν το πρωί με τη λέξη “καλημέρα” και να σε κοιμίζουν το βράδυ με τις λέξεις “καληνύχτα μαλάκα”, για να σου φερμάρουν στο νυχτοκοινοβούλιό τους την ώρα που κοιμάσαι ακόμα ένα νέο μέτρο φόρου, εισφοράς ή περικοπής στοιχειωδών δικαιωμάτων σου με πρόσχημα το αντίμετρο, πως κάποια στιγμή θα βρεθείς Αριστερά της Εδέμ, επειδή βαρέθηκες να είσαι Ανατολικά της Ευρώπης.

ΔΑ