δανείων μὲ χρῆμα ποὺ προέρχεται ἀπὸ τραπεζικὸ λογαριασμό.
Γιατί;
Μὰ ἐπειδὴ οἱ τραπεζικοὶ λογαριασμοὶ δὲν ἀποτελοῦν «χρῆμα», ὅπως αὐτὸ τὸ ἐννοεῖ ἔνας ἁπλὸς θνητός, ἀλλὰ ἁπλῶς ὑποσχετικὲς τῆς ἐμπορικῆς πρὸς τὸν καταθέτη, οἱ ὁποῖες μποροῦν ἀνᾷ πᾶσᾳ στιγμῇ νὰ ἀθετηθοῦν ἢ νὰ «κουρευθοῦν».
«Ἑλληνικό» πρόβλημα;
Ὄχι μόνον.
Ἀπέναντι στὶς 5,2 τρισεκατομμυρίων ἄμεσα ῥευστοποιήσιμες ὑποχρεώσεις σὲ καταθέσεις, τοῦ συνόλου τῶν τραπεζῶν τοῦ εὐρωσυστήματος, ὑπάρχουν μόνο μερικὲς ἐκαντοτάδες δισεκατομμύρα ὡς κάλυψις.
Αἰτία;
Ἡ ὑπερβολικὴ πίστις σ’ ἔνα σύστημα κλασματικῶν ἀποθεμάτων, σὲ συνδυασμὸ μὲ πιστωτικὲς ἐπεκτάσεις μὲ μηδενικὰ ἐπιτόκια, ποὺ συνοδεύονται καὶ μὲ κακῆς ποιότητος ἐγγυήσεις.
Δίδαγμα;
Ἡ προσπάθεια καταργήσεως τῶν φυσικῶν χαρτονομισμάτων ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ ἡ ἀντικατάστασίς τους μὲ ἠλεκτρονικὲς κάρτες, οἱ ὁποῖες θὰ «κινοῦν» αὐτοὺς ποὺ ἀπαγορεύει αὐτὸ τὸ νομοθέτημα νὰ κινοῦνται…
Δηλαδὴ τοὺς τραπεζικοὺς λογαριασμούς, ἀποτελεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἀπάτες τῆς συγχρόνου Ἱστορίας.
