Βασίλης Στεφανακίδης
Μπορεί οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι να είχαν ακούσει εδώ και καιρό πως από τον Γενάρη θα μειωθούν περαιτέρω τα εισοδήματά τους βάσει του τελευταίου πακέτου μέτρων που ψηφίστηκε τον
Νοέμβριο στη Βουλή, πλην όμως το σοκ δεν ήταν μικρότερο όταν πήγαν χθες και προχθές στο ταμείο.
Σε άλλες εποχές τα 100-200 ευρώ ίσως να μη σήμαιναν δραματική αλλαγή στο επίπεδο ζωής, σήμερα όμως -με όλα όσα έχουν προηγηθεί και προστεθεί στις πλάτες όλων των Ελλήνων- αυτές οι νέες περικοπές μπορεί να σημάνουν ακόμα και αλλαγή στον τρόπο διατροφής!
Την ίδια ώρα, ακούμε όλοι στον κοινωνικό μας περίγυρο για γνωστούς και φίλους που είτε έχουν φύγει στο εξωτερικό είτε ψάχνουν τρόπους να το κάνουν, καθώς έχουν πειστεί πως δεν υπάρχει μέλλον στη γενέθλια γη.
Και οι σημερινοί Ελληνες οικονομικοί μετανάστες δεν έχουν καμιά σχέση με τα κύματα του προηγούμενου αιώνα, που αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από ανειδίκευτους και αγραμμάτους ανθρώπους, αλλά προέρχονται από το καλύτερο κομμάτι της Ελλάδας.
Με καλές σπουδές, υψηλή ειδίκευση, γλώσσες και επιστημοσύνη που τους καθιστούν άκρως ανταγωνιστικούς, μπαίνουν στην παγκόσμια αγορά εργασίας και προσπαθούν να προσφέρουν τις γνώσεις τους σε κάποια άλλη χώρα, σε κάποια ξένη επιχείρηση. Και σε όλους αυτούς το ελληνικό κράτος έκανε χρόνιες επενδύσεις προσφέροντας δωρεάν σπουδές. Τώρα όμως που ήρθε η ώρα αυτές να πιάσουν τόπο και να προσφέρουν όλοι -ο καθένας στον τομέα του για να πάει η χώρα μπροστά-, η ίδια η πατρίδα τους διώχνει, καθώς η επιλογή που προκρίθηκε ήταν να σωθεί η Ελλάδα. Βλέπετε, όμως, δεν υπήρξε καμιά πρόβλεψη να σωθεί η Ελλάδα μαζί με τους Ελληνες!
Αφού λοιπόν δεν υπάρχει καμιά μέριμνα για τους πολίτες αυτής της χώρας και όλα τα προγράμματα, τα πακέτα και τα μνημόνια τους αντιμετωπίζουν είτε σαν φοροδοτικά όντα αν είναι εργαζόμενοι, είτε σαν περιττό βάρος αν είναι απόμαχοι της ζωής, τότε η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί στον αιώνα τον άπαντα.
Και τούτο γιατί απλούστατα τα καλύτερα μυαλά θα φύγουν και θα αφήσουν πίσω τους μόνο εκείνους που είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω χαμηλών προσόντων δεν μπορούν να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους.
Επομένως η ζημιά θα είναι ολοκληρωτική, καθώς μια γενιά, η πιο ελπιδοφόρα για τη συνέχεια της χώρας, ουσιαστικά εγκαταλείφθηκε χωρίς καμία πρόνοια, κι αυτή με τη σειρά της εγκαταλείπει τώρα την άστοργή μητέρα πατρίδα.
Και απ’ όσους θα απομείνουμε πίσω και θα ζούμε όπως ζούσαν οι παππούδες και οι πατεράδες μας, που έτρωγαν κρέας κάθε Κυριακή, θα προσπαθεί η κάθε κυβέρνηση να μαζεύει φόρους για να αποπληρώνει τις υποχρεώσεις στα δάνεια και στα πακέτα διάσωσης.
Δυστυχώς σχεδόν όλοι μας, περιχαρακωμένοι μέσα στο story της χρεοκοπίας που μας υπερτόνισαν ξένοι opinion makers και οι ηγέτες της Ε.Ε., μέχρι σήμερα βλέπουμε το δέντρο που είναι η διάσωση της χώρας και χάνουμε το δάσος που είναι οι ίδιοι οι Ελληνες, ξεχνώντας πως η χώρα δεν ορίζεται μόνο με γεωγραφικά όρια.
Η κυβέρνηση προσπαθεί να επικοινωνήσει την επιτυχία της ότι έβαλε πάτο στο βαρέλι και πως το τιμόνι τώρα βρίσκεται πάλι σε ελληνικά χέρια. Αποφεύγουν όμως να μας πουν πως δεν έχουν κοπάσει οι θύελλες και πως το σκάφος που λέγεται «Ελλάδα» μπορεί και κινείται μόλις με το ζόρι. Το δε εξουθενωμένο πλήρωμα απαιτεί επειγόντως ανάσες, γιατί διαφορετικά η ανταρσία είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο. Τουτέστιν, αυτό για το οποίο αναρωτιούνται πολλοί, πώς και δεν έχει επέλθει ακόμα κοινωνική αναταραχή όπως σε όλες τις χώρες απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, πολύ φοβάμαι ότι πλησιάζει.
protothema.gr
