Στο δρόμο προς την εκκλησία το βράδυ της ανάστασης κατά της δώδεκα παρά είκοσι, βλέπω κάποιον να πουλάει λαμπάδες και να μονολογεί κοιτάζοντας τον κόσμο να περνάει. “Kαλή ανάσταση χρόνια πολλά….,πρέπει να τους διώξουμε αυτούς, είναι προδότες…….., Χριστός ανέστη…., ο Σαμαράς και η
παρέα του πρέπει να φύγει, είναι προδότες. Ο Σαμαράς πρόδωσε τον Μητσοτάκη και είπε ότι δεν θα γυρίσει στη ΝΔ και ξαναγύρισε……, Χριστός ανέστη…”
Χαμογελάω, τον ρωτάω. Ο Μητσοτάκης, οι υπόλοιποι;….αυτοί δηλαδή τι είναι;
Προδότες μου απαντά τελείως φυσικά, χωρίς δεύτερη σκέψη, όλοι τους. Περπατάω πέντε βήματα, σταματάω, γυρνάω πίσω και του δίνω λίγα ψιλά, αμέσως παίρνει ένα πλαστικό και μου το δίνει για το κερί που κράτουσα, άνθρωπος με αξιοπρέπεια.
Γιατί νομίζεις ότι κάθομαι εδώ δώδεκα παρά, μου λέει, για να μιλάω. Πρέπει να φύγουν.
Τι υπέροχος άνθρωπος….
Αυτός ο άνθρωπος δεν κάθεται στην ζεστασιά του σπιτιού του, στην αναπαυτική καρέκλα του γραφείου του, πίσω από μια οθόνη, δεν μείνει στα «like», στις αναρτήσεις, δεν μπορεί να σβήσει ένα υβριστικό σχόλιο, ούτε κρύβεται στην ανωνυμία του διαδικτύου. Έχει βγει στο δρόμο εκτεθειμένος σε όλα. Στο κρύο,τη βροχή, την ζέστη, στα κακόβουλα, χλευαστικά σχόλια, πρόσωπο με πρόσωπο προσπαθεί να πολεμήσει το κατεστημένο, και να βρει και άλλα αδέρφια του,να τα ξυπνήσει, να συστρατευθούν μαζί του.
Έχεις δίκιο, του λέω, καλά τα λες. Εγώ είμαι μαζί σου. Μακάρι να υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι σαν κι εσένα.
Θεέ μου.. στείλε μας και άλλους τρελούς του χωριού.
