Για χρόνια η Ελλάδα κοιτάζει την άβυσσο έγραψαν οι ΝΥΤ κατά δημοσιογραφική υπερβολή , όμως αυτή τη φορά βρήκαν στόχο.
Η Ελλάδα έχει ήδη 26 % ανεργία, μια τουριστική βιομηχανία που κατά το ήμισυ ανήκει στους τοκογλύφους οι οποίοι την κατέστησαν προτεκτοράτο, με χρεοκοπημένες εκ νέου και κλειστές τράπεζες αλλά τους τραπεζίτες καταθέτες προσωπικών και φουσκωμένων λογαριασμών στην Ελβετία και στα Κεημάν, τη φωλιά του καπιταλιστικού κακού -το χρηματιστήριο -κλειστό, την υγεία να υποβαστάζεται ακρωτηριασμένη με δεκανίκια, τη παιδεία ξυπόλητη και τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού στην εξαθλίωση..
Αυτά είναι τα «έχει» της. Το είναι της, η καρδιά της, ήταν το μεγαλειώδες ΟΧΙ που αντέτεινε στους ευρωπαϊκούς εκβιασμούς των τοκογλύφων και των εγχώριων λακέδων τους σε μια άνευ όρων παράδοση του λαού της στα κοινοτικά σκυλιά αφού:
Η «συμφωνία» που υπό το φως των προβολέων του θαλάμου ανάκρισης υπεβλήθη στον Τσίπρα από το ιερατείο των Βρυξελλών, το μόνο που εξασφαλίζει στον ελληνικό λαό είναι δεκαετίες δουλείας και ανθρωποκαταστροφής. Οι όροι είναι ανατριχιαστικοί.. Παρόμοιοι εκείνων που είχαν υποβληθεί στον ελληνικό λαό μετά την ταπεινωτική ήττα της Μελούνας το 1897. Το πλέον εκτεθιμένο θύμα επομένως, ο πιο εύκολος στόχος, είναι εκείνος που έθεσε την υπογραφή του κάτω από αυτή τη συνθήκη λαιμητόμο του λαού μας.. Είναι αυτός που πρώτος θα σταθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου..
Μόνον που δεν έχει σύσσωμη η πολιτική αγωγή την ίδια αφετηρία και αποφάσισα σήμερα να το διευκρινίσω ρητά και κατηγορηματικά επειδή εντάχθηκα από την πρώτη στιγμή στο πολιτικό σώμα της.
Δεν είμαι εγώ και τα φασιστοειδή τύπου Βορίδηδων και Λοβέρδων -που τα παρακολουθούσα χθες να παρελαύνουν από τα μικρόφωνα μεταφοράς πολιτικών μικροβίων- το ίδιο .. Και είναι προφανές αυτό δεδομένου πως εκείνοι αντιθέτως εμού, ασκούν δόλια και υποδόρια κριτική την ίδια στιγμή που υπερψηφίζουν πάση δυνάμει τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Προκρούστη. Καταγγέλουν ωστόσο τον Τσίπρα όχι γιατί υπέγραψε, αλλά γιατί καθυστέρησε να υπογράψει, με συνέπεια το λουκέτο των υποκαταστημάτων του Ντράγκι που οι αφέντες και εξουσιαστές, το ευρωτοκογλυφείο τους, έβαλαν!
Η δικιά μου αυστηρή και εξαιρετικά επιθετική κριτική ξεκινά από το γεγονός πως αν δεν είσαι αποφασισμένος να πυροβολήσεις δεν τραβάς το πιστόλι.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποδύθηκε επί ημέρες τον ασθενή προκειμένου να μην παρουσιαστεί στη σύνοδο για την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης ώσπου τον ενημέρωσε ο πλέον μισητός του εχθρός, αλλά ικανότατος στρατιωτικός, ο Πάγκαλος, πως ο στρατός είχε ανασυσταθεί και ήταν έτοιμος για νικηφόρες μάχες.
Και είναι αυτό ακριβώς το σημείο που ο Τσίπρας μετρήθηκε με την ιστορία και βρέθηκε ελλιποβαρύς.
Δεν είχε δώσει εντολή προετοιμασίας εθνικού νομίσματος με τη λήψη παράλληλων μέτρων ώστε ν’ αποφευχθούν τόσο οι εξαγωγές κεφαλαίων, όσο και οι εισαγωγές, προκειμένου να μην αγοραστεί η υποτιμημένη ελλάς μπιρ παρά.
Δεν είχε καταστρώσει σχέδιο δράσης που θα αφορούσε τις άμεσες κρατικοποιήσεις στους κλάδους του χρήματος, των μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών, της ενέργειας, της πληροφόρησης.
Δεν είχε επιβάλλει από τη δεύτερη ημέρα του όρκου του ενώπιον του προέδρου της δημοκρατίας ενεργειακά φαρμακευτικά και διατροφικά αποθέματα τουλάχιστον έξη μηνών ώστε να εξασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία του κράτους..
Κι όχι μόνον δεν το έπραξε αλλά δεν παραπλάνησε πως το πράττει θέτοντας σε λειτουργία τις μηχανές –αν δεν έχουν εκποιηθεί ή οξειδωθεί κι αυτές- του Χολαργού κι ας παρήγαν αέρα κοπανιστό. Τράβηξε έτσι το πιστόλι την ίδια στιγμή που οι άλλοι γνώριζαν ότι δεν έχει σφαίρες στη θαλάμη του.
Κι επειδή τη μοίρα μας συλλογική και ατομική τη προσδιορίζουν ο χαρακτήρας και οι πράξεις μας, του πεπρωμένου μας φυγείν αδύνατον.
Δεν φταίει κατά συνέπεια η Ευρωπαϊκή Ένωση που κάποιοι όπως τα εγχώρια γιουσουφάκια της, επιχειρούν να λειάνουν τις ματωμένες γωνίες της επικαλούμενοι αρχές και αξίες που ποτέ δεν είχε, άρα ηττήθηκε και αυτή μαζί με μας.
Ηττημένοι, ταπεινωμένοι και μελλοντικά δημογραφικά αφανισμένοι είμαστε και θα είμαστε εμείς και όσοι ευρωπαϊκοί λαοί αποπειραθούν να σηκώσουν κεφάλι από τούδε και στο εξής.
Και ίσως είναι η πρώτη φορά που ο Μαρξ διαψεύδεται. Η ιστορία του Σπάρτακου επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά αλλά όχι ως φάρσα. Με το άτακτο ασκέρι του Σύριζα να διαλύεται ενώπιον των συντεταγμένων στρατευμάτων όχι της Ρωμαϊκής αλλά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας..
