Με εγγύηση 500.000 ευρώ και επιβολή περιοριστικών όρων αφέθηκε ελεύθερος ο Παναγιώτης Ευσταθίου, μετά την μαραθώνια απολογία του και αφού έδωσε ονόματα και παραδέχτηκε πως μοίρασε μίζες 3 εκατ. ευρώ, προκειμένου να εξασφαλίσει υπογραφές για συμφωνίες
εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Το ζήτημα που προκύπτει σε αυτό το σημείο είναι το από πού προέρχονται τα 500.000 ευρώ της εγγύησης, χρήματα τα οποία θα πληρώσει ο Π. Ευσταθίου, για να αφεθεί ελεύθερος.
Μήπως τα λεφτά προέρχονται από τις μίζες; Μήπως το μαύρο χρήμα κάνει ακόμα κύκλους και εν τέλει νομιμοποιείται, με απόφαση της Δικαιοσύνης, η οποία προφανώς και διαπίστωσε από τα περιουσιακά στοιχεία του κατηγορούμενου ότι τα συγκεκριμένο ποσό είναι διαθέσιμο, ώστε να επιβληθεί o συγκεκριμένος περιοριστικός όρος.
Εύλογα θα σκεφτεί κάποιος ότι «εδώ σε λογαριασμούς του κατηγορούμενου βρέθηκαν 26 εκατ. Ευρώ, δεν θα έχει τις 500.000, για να πληρώσει την εγγύηση»! Φυσικά και τα έχει και φυσικά θα τα πληρώσει, το θέμα είναι κατά πόσο νομιμοποιείται ο Π. Ευσταθίου να χρησιμοποιήσει τα χρήματα αυτά, ώστε να αφεθεί ελεύθερος.
Η λογική τι λέει; Πρώτα θα πρέπει να κατασχεθούν τα χρήματα από τις μίζες και να κατατεθούν σε λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου, όπως έγινε και στην περίπτωση με τα 7 εκατ. ευρώ του Αντώνη Κάντα και εν συνεχεία, να επιβληθεί η εγγύηση.
Δεν θα έπρεπε οι αρμόδιες οικονομικές αρχές να ελέγξουν αν τα 500.000 προέρχονται από παράνομη δραστηριότητα, ή αν πρόκειται για χρήματα που βρίσκονται νομίμως στην κατοχή του Π. Ευσταθίου;
Την ίδια ώρα που πολίτες, οι οποίοι κατηγορούνται για οφειλές –πολύ μικρότερες σε σχέση με τα ποσά των «χρυσών» μιζών»- στο ελληνικό Δημόσιο, παραμένουν στη φυλακή, καθώς δεν μπορούν να βρουν τις 2-3.000 ευρώ της εγγύησης, για να αφεθούν ελεύθεροι και εν συνεχεία να δικαστούν, είναι αν μη τι άλλο παράλογο το ότι κάποιος που έχει ζημιώσει το ελληνικό κράτος κατά δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, αφήνεται τόσο εύκολα ελεύθερος, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα χρήματα της ζημίας….
Και το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται…
