Ηλεκτρονικός πίνακας αναχωρήσεων στο αεροδρόμιο Σερεμέτιεβο της Μόσχας – RIA Novosti, 1920, 29.09.2022
© RIA Novosti / Mikhail Voskresensky
Διαβάστε το ria.ru
Petr Akopov
Μέσα στην εβδομάδα από την έναρξη της μερικής κινητοποίησης, δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας εγκατέλειψαν τη Ρωσία – δεν υπάρχουν ακόμη ακριβή στοιχεία, οι πανικόβλητοι από εκείνους που είχαν μεταναστεύσει νωρίτερα στη Δύση μιλούν ακόμη και για διακόσιες χιλιάδες (αν και πρόκειται για προφανή υπερβολή, είναι σαφές τι το εξηγεί). Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι σαφές ότι μιλάμε για ένα αρκετά μαζικό φαινόμενο, το οποίο καθίσταται από μόνο του σημαντικός παράγοντας στη ζωή μας.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η κινητοποίηση τρομάζει και δημιουργεί φόβο – είναι εγγενώς ανθρώπινο να φοβάται κανείς για τη ζωή του, επειδή το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι το ισχυρότερο. Εκτός όμως από το φόβο, οι άνθρωποι έχουν και άλλα συναισθήματα – και η αλληλεπίδραση μεταξύ τους είναι αυτή που διαμορφώνει τη συμπεριφορά μας, την προσωπικότητά μας. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιεραρχία αξιών, αλλά για το πώς οι ατομικές επιλογές συνθέτουν τις συλλογικές, δηλαδή τις εθνικές επιλογές. Πρόκειται για ένα έθνος που αποτελείται από μονάδες εκατομμυρίων.
Κανείς δεν θέλει να πεθάνει και λίγοι ονειρεύονται να πολεμήσουν. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που η επιλογή έχει ήδη γίνει για εσάς – από τον χρόνο, από το πεπρωμένο, από τη Μητέρα Πατρίδα – και πρέπει να κάνετε το καθήκον σας. Τι γίνεται όμως με εκείνους για τους οποίους οι περισσότερες από αυτές τις έννοιες απλά δεν υπάρχουν;
Ο χρόνος ως μέρος της ιστορίας της οικογένειάς σας, της φυλής σας, του λαού σας είναι αυτό που σας καθιστά κρίκο στην αλυσίδα των γενεών που πηγαίνει από το παρελθόν στο μέλλον. Μην είσαι γελοίος, θα σου πουν οι φυγάδες – ποια ιστορία, ποιοι πρόγονοι, υπάρχει μόνο μια στιγμή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, αυτός είμαι εγώ, το άτομο, η υψηλότερη αξία. Τι είδους χρέος – υπάρχουν χρέη προς τους γονείς και τα παιδιά που μπορώ να καταλάβω, αλλά δεν χρωστάω τίποτα στον αφηρημένο “λαό” σας και πολύ περισσότερο στο κράτος, σε αυτή τη “μητέρα πατρίδα”. Πόσο μάλλον για τις αρχές – αυτοί με επιστράτευσαν, όχι η “Πατρίδα”, και δεν τους έδωσα τη “συγκατάθεσή μου για πόλεμο” και σίγουρα δεν τους έδωσα τη συγκατάθεσή μου για να επιστρατευτώ. Όχι, από εδώ και πέρα, χωρίς εμένα – φεύγω από εδώ.
Οι έννοιες της πατρίδας, της ιστορίας και του καθήκοντος δεν μπορούν να επιβληθούν στα κεφάλια όσων κινητοποιούνται στο στρατολογικό γραφείο – πρέπει να απορροφηθούν από αυτούς από το γάλα της μητέρας τους, να εσωτερικευθούν στην παιδική ηλικία, να παγιωθούν στο σχολείο και την κοινωνία. Χωρίς αυτές είναι ανώφελο να απευθυνθείτε στη συνείδησή τους ή να προσπαθήσετε να τους τρομάξετε – οι άνθρωποι απλά δεν καταλαβαίνουν τι τους λένε.
Όλοι μας φταίμε για το γεγονός ότι έχουμε μεγαλώσει με πολλούς τέτοιους ανθρώπους – στερημένους βασικών αξιών. Όλοι μας, γιατί για πολλά μετασοβιετικά χρόνια ζήσαμε σε μια διαχρονική απιστία, σε μια ατμόσφαιρα καταναλωτισμού και λατρείας της απόλαυσης και του κέρδους. Αλλά αυτό απαλλάσσει από την ευθύνη αυτούς που εγκαταλείπουν τη χώρα; Όχι, φυσικά όχι – πρόκειται για ενήλικες ανθρώπους που θα μπορούσαν, αν το επιθυμούσαν, να έχουν ολοκληρώσει αυτό που τους έλειπε στην παιδική τους ηλικία, που θα μπορούσαν να έχουν μεγαλώσει μόνοι τους. Ναι, θα απαιτούσε κάποια πνευματική εργασία, αλλά ένας ενήλικας άνθρωπος επιλέγει μόνος του τις προτεραιότητές του. Εκτός, βέβαια, αν θέλουν να είναι μέρος του λαού τους και όχι των “καλύτερων ανθρώπων” – εκείνων που συνηθίζουν να παρασιτούν τις “σκοτεινές μάζες” που περιφρονούν.
Φυσικά, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες φυγάδων. Όλα είναι ξεκάθαρα με όσους επιθυμούν την ήττα της χώρας τους. Οι περισσότεροι από αυτούς, είναι αλήθεια, το αποκαλούν “ήττα της εξουσίας”, και μόνο μια ενεργή μειοψηφία μιλάει για “κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο”, ή ακόμη και ονειρεύεται τη διάλυση της χώρας. Είναι αλήθεια ότι πολλοί από αυτούς έφυγαν μετά τις 24 Φεβρουαρίου, αλλά όσοι έμειναν πίσω (ή επέστρεψαν) “απογειώνονται” τώρα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία – διαγράφουν σκόπιμα τους εαυτούς τους από τις τάξεις των συμπολιτών μας, αρκεί να μην ενταχθούν στις τάξεις των εχθρών μας.
Αλλά η πλειοψηφία αυτών που φεύγουν τώρα δεν θέλουν να ηττηθεί η Ρωσία και δεν ονειρεύονται την ανατροπή του Πούτιν, και ορισμένοι από αυτούς θεωρούν ακόμη και τους εαυτούς τους πατριώτες. Καθένας από αυτούς, ωστόσο, έχει τις δικές του δικαιολογίες-εξηγήσεις.
Υπάρχει το γεγονός ότι η κινητοποίηση συνεχίζεται ακόμη με πολλά λάθη (κατά καιρούς επιστρατεύονται ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν πραγματικά δικαίωμα συμμετοχής – και αυτό θα πάρει χρόνο για να διορθωθεί) και, γενικά, υποτίθεται ότι πολεμούν επαγγελματίες και όχι απλοί πολίτες. Επιπλέον, στο μέτωπο επικρατεί το απόλυτο χάος – απλά διαβάστε τι λένε τα τηλεγραφικά κανάλια.
Και το γεγονός ότι “γιατί να αγωνιστώ για τα γιοτ του Αμπράμοβιτς και του Ρότενμπεργκ;”. – Αυτή η θέση, περί “μάχης για τους ολιγάρχες”, είναι ήδη είκοσι ετών, κυκλοφορεί από τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας – ή “ας στείλουν πρώτα οι βουλευτές τα παιδιά τους στο μέτωπο”. Η έμφαση εδώ δίνεται στην κοινωνική αδικία – έχουμε οικοδομήσει μια ταξική κοινωνία, και τώρα θέλουν οι απλοί άνθρωποι να δώσουν τη ζωή τους γι’ αυτήν.
Και γενικά – ακόμη και αν κερδίσουμε, θα προδοθούμε στο τέλος, δεν θα φτάσουν στο τέλος, θα τα πετάξουν όλα στα σκουπίδια. Γιατί να δώσουμε τη ζωή μας, αν στην κορυφή υπάρχουν μόνο προδότες;
Υπάρχουν πολλές τέτοιες δικαιολογίες και σε πολλές από αυτές υπάρχει έστω και μια δόση αλήθειας. Υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο σε όλες αυτές τις εξηγήσεις – η δυσπιστία. Όχι μόνο στη Ρωσία, στους ανθρώπους – όλοι είναι κακοί και αδύναμοι, προδότες και κλέφτες, ανόητοι και δειλοί, μόνο εγώ είμαι καλός, οπότε πώς να μην σώσω έναν τέτοιο άνθρωπο. Αλλά και η δυσπιστία στον εαυτό μας. Δεν είναι απλώς δειλία, δεν είναι απλώς εγωισμός – είναι δυσπιστία στη δύναμή μας.
Αδύναμος άνθρωπος – αφορά όλους μας. Αλλά είναι επίσης δυνατός και σπουδαίος – όταν αναλαμβάνει μια πρόκληση, όταν υψώνεται πάνω από τον εαυτό του. Όχι μόνο για να αποδείξει ότι μπορεί, αλλά επειδή αισθάνεται ότι είναι μέλος μιας μεγάλης οικογένειας, ενός μεγάλου έθνους, της πατρίδας του. Με την οποία συνδέονται οι ζωές των προγόνων του, με την οποία συνδέει τη δική του μοίρα, των παιδιών του και των απογόνων τους. Όσοι απαρνούνται την πατρίδα τους την ώρα της ανάγκης, απαρνούνται και τους προγόνους τους, τους προδίδουν.
Κάνουν επιλογές για τις οποίες θα μετανιώσουν, αλλά δεν θα μπορέσουν να τις αναιρέσουν.
