Σημαίες κοντά στο Παλάτι της Ευρώπης στοΣτρασβούργο-RIA Novosti , 1920, 14/04/2023
© RIA Novosti / Alexey Vitvitsky
Ντάβιντ Ναρμανία
Κάποιος θα χαρακτηρίσει την επίσκεψη τουΓάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην Κίνα αποτυχημένη. Αρχικά, το ταξίδιπαρουσιάστηκε ως μια προσπάθεια να οδηγήσει μια σφήνα μεταξύ Μόσχας καιΠεκίνου. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα;
«Η Ευρώπη πρέπει να αγωνιστεί για στρατηγική αυτονομία. θα βγείτε από την ιστορία»,έκανε μια τέτοια δήλωση μετά το ταξίδι του.
Και μετά από αυτό, ο Μακρόν πρόσθεσε επίσης ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να εμπλακεί στην αντιπαράθεση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας για την Ταϊβάν, και γενικά, ήρθε η ώρα να σταματήσουν να συμμορφώνονται με τον Λευκό Οίκο.
Αυτό δεν είναι “η ελευθερία που οδηγεί τον λαό” στα οδοφράγματα του αγώνα κατά της αμερικανικής κυριαρχίας;
Φυσικά, αυτό δεν αγνοήθηκε στις ΗΠΑ. ΟΜάρκο Ρούμπιο, ο γερουσιαστής από τη Φλόριντα, ανατέθηκε να απαντήσει.Δευτεροκλασάτος, αυτό είναι σίγουρο. Ο τελευταίος απείλησε ότι η Ευρώπη σχεδιάζει να παραμείνει ουδέτερη στον αγώνα για την Ταϊβάν και θα έπρεπε να σκεφτεί πώς να λύσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία, στην οποία είχαν παρασυρθεί οι ΗΠΑ.
Ο Ρούμπιο, φυσικά, λέει ψέματα. ΗΟυάσιγκτον ενδιαφέρεται άμεσα για αυτή την αντιπαράθεση. Αν προσπαθήσετε ναδείτε το Παγκόσμιο Δάσος πίσω από τα δέντρα της ουκρανικής κρίσης, μπορείτε να δείτε την ακόλουθη εικόνα: τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σήμερα δεν έχουν και όχι τόσο την Ουκρανία. Πρόκειται για την Ευρώπη.
Ακόμη και αν τα Ρωσικά Άρματα εισέλθουν στην Λβιβ, οι απειλές για την ασφάλεια στη χώρα μας μπορούν να μειωθούν, αλλά δεν θα εξαφανιστούν. Το ΝΑΤΟ θα συνεχίσει να βρίσκεται στη σύνορα τηςΡωσίας και δεν θα γίνει λιγότερο εχθρική οργάνωση. Μια άμεση σύγκρουση θαοδηγήσει σε καταστροφή — αυτό γίνεται κατανοητό τόσο στη Μόσχα, στην Ουάσινγκτον όσο και σε άλλες πρωτεύουσες του Βορείου Ατλαντικού. Θαπροσπαθήσουν να την αποφύγουν.
Ταυτόχρονα, είναι επίσης αδύνατο να συνυπάρξουν ειρηνικά — ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην αρχή της βασιλείας του προσπάθησε να ενσωματώσει τη Ρωσία στη συμμαχία, αλλά αυτή η πρωτοβουλία εκτίμησε ψυχρά στις Βρυξέλλες. Η ΕΣΣΔ δεν «νικήθηκε» στον ΨυχρόΠόλεμο για να συνδεθεί με τον κληρονόμο της. Και ποιο είναι το νόημα να συμπεριλάβετε κάποιον που θεωρείτε εχθρό στη συμμαχία σας ούτως ή άλλως;
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ταγεγονότα στην Ουκρανία ήταν προκαθορισμένα — η Δύση το ήθελε και δεν άφησε στηΡωσία άλλη επιλογή. Όλες οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες της Μόσχας — ανεξάρτητα από το «Μινσκ» ή την «Κωνσταντινούπολη» — χρησιμοποιήθηκαν για την ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας και όχι για την επίλυση των αντιφάσεων.
Ένα blitzkrieg (μια αιφνίδια επίθεση) θαεξασφάλιζε τη νίκη επί της Ουκρανίας, αλλά στη συνέχεια νέες συγκρούσεις θαξεσπούσαν σε άλλα μέρη γύρω από την περίμετρο της Ρωσίας. Η ήττα του Κιέβου δεν ήταν μάθημα για κανέναν, όπως δεν θα μπορούσε να είναι η ήττα της Τιφλίδας 2008.
Ως εκ τούτου, ο στόχος του Κρεμλίνου σεαυτήν την αντιπαράθεση δεν είναι τίποτα λιγότερο από το να καταστρέψει το ΝΑΤΟ σημερινή του μορφή, χωρίζοντας την Ευρώπη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στοπρώτο στάδιο, όταν η Δύση ήταν σίγουρη για την ικανότητα να συντρίψει τη ρωσική οικονομία με κυρώσεις, το Παρίσι και το Βερολίνο έσπευσαν προς την Ουάσινγκτον. αυτό δεν θα περιφρονήσουνκαμία μέθοδο.
Η Γερμανία απεικονίζει έντονα αυτή την κατάσταση: μέχρι τον Φεβρουάριο, ήταν η οικονομική ατμομηχανή της ΕΕ μεαξιόπιστες προμήθειες πόρων και προηγούμενων τεχνολογιών. Τώρα είναι ένας δορυφόρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η ενέργεια του οποίου βρίσκεται εντελώς σταχέρια ενός υπερπόντιου εταίρου. Ο Λευκός Οίκος θέλει να δει την Πολωνίαυπεύθυνη για την Ευρώπη — πάρτε τουλάχιστον την ιστορία των “Nord Streams”και του σωλήνα της Βαλτικής. Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο το Βερολίνο συμβάλλει ενεργά σε αυτό το σενάριο: η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος χορηγός οικονομικής βοήθειας στην ΕΕ και η Πολωνία είναι ο κύριος αποδέκτης της. Οι ενεργές αγορές όπλων, και τα σχέδια δημιουργίας εργοστασίων για την παραγωγή οβίδων απεμπλουτισμένου ουρανίου είναι μια ζωντανή επιβεβαίωση αυτού του μπλε όνειρο. Stephen από το Django Unchained για τιςΗΠΑ στην ΕΕ, ο οποίος, αφού προσπάθησε να παρακούσει τον αφέντη του, θα ήταν οπρώτος που θα αγανακτήσει: “τι κάνει αυτός ο Ευρωπαίος;”
Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα: ήταν τα πολωνικά μέσα ενημέρωσης που ανέφεραν ότι η Γαλλία μπλοκάρει την απόφαση της ΕΕ για την προμήθεια πυρομαχικών στην Ουκρανία. Το Παρίσι κατηγορείται ότι προσπαθεί να ασκήσει πίεση για τα συμφέροντα των εταιρειών από τους στησύγκρουση. Αυτό επιτρέπεται μόνο για τις ΗΠΑ!
Οι παραδοσιακοί ηγέτες της ένωσης δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με μια τέτοια κατάσταση, αλλά για να αρχίσουν σοβαρά να υπερασπίζονται τα εθνικά τους συμφέροντα και όχι τααμερικανικά, είναι απαραίτητα σοβαρά οικονομικά σοκ και, πιθανώς, μια γενετική αλλαγή στις κυρίαρχες ελίτ.
Η Ρωσία είναι σε θέση να αντισταθεί στις κυρώσεις, αλλά πώς μπορεί να ξεπεράσει την ΕΕ και τις ΗΠΑ σε μια οικονομική παράθεση, επειδή μόνο τα χρήματα μπορούν να κάνουν τις ευρωπαϊκές ελίτ τους λογικά; Αυτό είναι όπου η Κίνα έρχεται στη σκηνή — η πρώτη οικονομία στον κόσμο και ο κύριος εμπορικός εταίρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2020 . Είναι η Κίνα που θα είναι σε θέση να προσφέρει στην Ευρώπη περιθώρια ελιγμών σε μια προσπάθεια να ανακτήσει την κυριαρχία. Και ταυτόχρονα άλλοι εταίροι της Ρωσίας που τολμούν να ακολουθήσουν μια ανεξάρτητη πολιτική. Σε γενικές γραμμές, όλοι όσοι δεν μπήκαν στον “πολιτισμένο κόσμο”.
Αλλά γιατί η Ρωσία αναγκάζεται να αγωνιστεί για την κυριαρχία της Γερμανίας και της Γαλλίας; Διότι διαφορετικά θα παραμείνουν μέρος μιας οργάνωσης εχθρικής προς αυτήν, η οποία, όπως ήδη σημειώνει, προετοιμάζεται ανοιχτά για ένοπλη αντιπαράθεση. Η Ρωσία αγωνίζεταικυρίως για τον εαυτό της. Η περαιτέρω μη παρέμβαση θα επιδεινώσει μόνο την κατάσταση. Και δεν μπορεί να γίνει αυτόστην πολιτική: αν δεν είναι μεταξύ των παικτών σε ένα μεγάλο παιχνίδι, τότε είναι ένα βραβείο σε αυτό.
Η αποφασιστική μάχη για την Ευρώπη μόλις ξεκινά
https://ria.ru/20230414/evropa-1865227550.html
https://www.tokoutsavaki.net/post/the-decisive-battle-for-europe-is-just-beginning
