Το ανάχωμα Moskvoretskaya στη Μόσχα – RIA Novosti, 1920, 17.09.2022
© RIA Novosti / Ramil Sitdikov
Έλενα Καράγεβα
Η ημέρα κατά την οποία ο επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αποκαλεί τις προμήθειες όπλων “ηθικά αποδεκτές”, έστω και με μια επιφύλαξη – “για την προστασία της χώρας” – θα μείνει σίγουρα στα χρονικά της τρέχουσας φάσης της γεωπολιτικής κρίσης στην Ευρώπη, η οποία αποκτά. περαιτέρω όλα τα χαρακτηριστικά και όλα τα σημάδια αυτού που ονομάστηκε “σύγκρουση των πολιτισμών”.
Για πολλές δεκαετίες, ακόμη και αιώνες, το δυτικό, κυρίως το άτομο, μοντέλο αναπτύχθηκε ως επεκτατικό, το οποίο συνεπάγεται όχι μόνο την κατάληψη εδαφών (αν και αυτό ήταν για την Ευρώπη ο σημαντικότερος παράγοντας που εξασφάλιζε την οικονομική της δύναμη), αλλά και την προώθηση του ιδεολογήματος της.
Σε όλους τους αιώνες, οι ηγέτες της ηπείρου, είτε πρόκειται για μονάρχες είτε για αρχηγούς δημοκρατικών κρατών, πάντα στηρίζονταν στην ανωτερότητα του ευρωπαϊκού και του ευρωπαϊκού έναντι οποιουδήποτε άλλου μοντέλου ζωής και συστήματος αξιών.
Είτε, είπαν, θα αποδεχτείτε αυτό το σύστημα αξιών και τη δομή της κοινωνικής ζωής, είτε, αν δεν αποδεχτείτε, θα σας αναγκάσετε να το αποδεχτείτε. Και αν δεν το δεχτείτε οικειοθελώς ή υπό απειλές, θα σας καταστρέψουμε.
Τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και δεν προέρχονται μόνο από την εποχή του αποικισμού, αλλά υπάρχουν και αρκετά σύγχρονα παραδείγματα.
Για παράδειγμα, υπάρχει στον Ιράκ. Για παράδειγμα, υπάρχει η Λιβύη. Για παράδειγμα, υπάρχει η Συρία. Και για παράδειγμα, υπάρχει η Γιουγκοσλαβία, η οποία καταστράφηκε από τους Ευρωπαίους.
Σε όλες τις περιπτώσεις, χρησιμοποιήθηκαν ακριβώς οι τακτικές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κατακτητικές.
Η ιδεολογία της είναι η απόλυτη περιφρόνηση των υφιστάμενων παραδόσεων και των πολιτισμικών δομών και η πρακτική της είναι να επιβάλλει την υποταγή με τη φωτιά και το σπαθί.
Περαιτέρω – μετά την ήττα – οι στέρεοι επιστήμονες, οι καθηγητές πανεπιστημίου θα εξηγήσουν, και θα κάνουν με τα στοιχεία και τους αριθμούς στα χέρια τους, η ζωή των κατακτημένων χωρών άλλαξε προς το καλύτερο.
Γιατί προς το καλύτερο;
Επειδή η ευρωπαϊκή – με την ευρύτερη έννοια και για όλους – δεν μπορεί παρά να είναι η καλύτερη.
Και αν κάποιος διαφωνεί με αυτή τη θέση, πάντα υπάρχουν και εξακολουθούν να υπάρχουν επιλογές για να κλείσουν το στόμα αυτών των ανυποτακτών. Και χρησιμοποιώντας το ευρύτερο φάσμα των μέσων, επίσης. Το οποίο, με τη σειρά του, υποστηρίχθηκε και θα υποστηριχθεί από όχι λιγότερο ισχυρούς νομισματικούς πόρους.
Η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε μια άλλη σύγκρουση πλήρους κλίμακας με τη Ρωσία και τον ρωσικό πολιτισμό μας για πολύ καιρό. Και το να τολμήσουν να το κάνουν αφού οι Ρώσοι Κοζάκοι επισκέφτηκαν το Παρίσι πριν από δύο αιώνες και στη συνέχεια, περισσότερα από 130 χρόνια αργότερα, οδήγησαν με τανκς – από τη Μόσχα στο Βερολίνο, ήταν λίγο φοβισμένοι γι’ αυτούς. Η δύναμη του ρωσικού πνεύματος και η ισχύς του λαού δεν μπορούσαν παρά να τρομοκρατήσουν όσους μπορούσαν, ήθελαν και σχεδίαζαν διάφορες καμπάνιες και αντιρωσικές εκστρατείες.
Και φυσικά, αυτοί που κυβερνούσαν την Ευρώπη δεν ήθελαν να πάνε ενάντια στον ίδιο τους το λαό, ο οποίος (θυμηθείτε πώς υποδέχονταν τους Ρώσους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού) αγαπούσε, σεβόταν τους Ρώσους και ήταν ευγνώμων για την απελευθέρωση εκείνη την εποχή. Δεν μπορούσαν να αγνοήσουν τις συμπάθειες των υποταγμένων και διοικούμενων πολιτών τους εκείνη την εποχή.
Η ικανότητα των Δυτικών, ή μάλλον των Ευρωπαίων (οι Αμερικανοί είναι απλά παιδιά σε σύγκριση με εκείνους που παρέχουν τη ρωσοφοβία στην ήπειρο), να χρησιμοποιήσουν όλα τα εργαλεία για να επηρεάσουν τη δημόσια συνείδηση έγκειται στην ικανότητα να εργάζονται “πολλές ώρες” και σαν να πετούν διακριτικά τα απαραίτητα σημεία συζήτησης. Εδώ και εκεί. Εκεί και εδώ. Ο κινηματογράφος, όπου οι κακοποιοί είναι σχεδόν πάντα Ρώσοι ή άνθρωποι από τη Ρωσία, είναι ένα θέμα για ξεχωριστή μελέτη, και δεν είναι μόνο το «συλλογικό Χολίγουντ» που έχει αφήσει κληρονομιά εκεί.
Από τις δημοφιλείς έως τις πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Λογοτεχνία, δοκιμιογραφία, σύγχρονη τέχνη, θέατρο. Δεν υπάρχει ούτε μια θέση, συμπεριλαμβανομένης ακόμη και της ποπ μουσικής, όπου οι Ρώσοι να μην μοιάζουν με ανεγκέφαλους, βίαιους και μερικές φορές εντελώς βρώμικους πλούσιους μαλάκες.
Όποιος επιθυμεί να δει το κλιπ του Robbie Williams, όπου έχουν συγκεντρωθεί όλα τα στερεότυπα – συγκεντρωμένα πολύ ταλαντούχα, με ρυθμική πλαισίωση της θέσης του ρωσικού σπηλαιωτισμού (παρά το μπαλέτο και τον “Χορό των ιπποτών” του Prokofiev που παίζει), μπορεί να το δει. μόνος του. Παρακαλώ!
Καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα οι οικονομίες της Ευρώπης και της Ρωσίας λειτουργούσαν, όπως λένε, σε αντίθεση. Όταν η χώρα μας, είτε την αποκαλείτε Ρωσική Αυτοκρατορία είτε Σοβιετική Ένωση, βρισκόταν σε άνοδο, η ευρωπαϊκή οικονομία βρισκόταν σε παρακμή.
Μια άλλη εξήγηση για το φαινόμενο αυτό είναι ότι η Ευρώπη ανέκαθεν ζούσε από εισαγόμενες πρώτες ύλες, από πολύτιμα μετάλλα μέχρι μπαχαρικά, από τα διάφορα ορυκτά που χρειαζόταν η μεταποιητική βιομηχανία μέχρι, όπως στη σύγχρονη εποχή, τις πηγές ενέργειας.
Οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένης της προόδου, της δημοκρατίας, των οικουμενικών αξιών και μιας ποικιλίας “αγκαλιάστε τα εκατομμύρια” χρησιμοποιείται ως σκόνη στο μάτι.
Οι λόγοι ήταν πάντα σχεδόν οι ίδιοι: απαιτούνταν επέκταση των αγορών, καθώς και επέκταση στην εντελώς ανεξέλεγκτη πρόσβαση σε φτηνούς πόρους, συμπεριλαμβανομένων, φυσικά, των ανθρώπων. Για τη Γερμανία – αυτό το “πολιτιστικό έθνος” – οι άνθρωποι που δεν ήταν δυτικοευρωπαίοι, και αυτό αξίζει να το επισημάνουμε ξεχωριστά, να καταδικαστούν σε δουλειές. Έτσι ώστε οι Άριοι να μην μπορούν να ζήσουν καλά.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι σφαγές που εξαπέλυσαν οι Ευρωπαίοι, οι οποίες εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα σε παγκόσμιους πολέμους με δεκάδες εκατομμύρια θύματα, κατέληγαν πάντα σε μια μάχη για κάθε είδους πόρους. Ναι, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, φυσικά. Και στον σημερινό πόλεμο δι’ αντιπροσώπων το μοτίβο, όπως μπορούμε να δούμε, είναι σχεδόν πανομοιότυπο.
Επιπλέον, το υπόβαθρο αυτού που συμβαίνει είναι πολύ παρόμοιο με αυτό που συνέβαινε στην ευρωπαϊκή οικονομία τη δεκαετία του 1930 και 20 χρόνια πριν, στη δεκαετία του εικοστού αιώνα.
Σήμερα – μετά την πανδημία και τις ενέργειες των πολιτικών που ήταν πολύ συχνά χαοτικές και καταστροφικές για την οικονομία – η Ευρώπη βρίσκεται και πάλι σε δύσκολη θέση υπό το βάρος των δικών της προβλημάτων. Για την επίλυσή τους, ξεκινά και πάλι μια ανατολική πορεία.
Με διαφορετικά μέσα και ξένα χέρια, αλλά ο στόχος, φυσικά, είναι ο ίδιος – πρόσβαση σε πόρους, για να συνεχίσουν να ζουν μια άνετη και ευημερούσα ζωή.
Χωρίς αμφιβολίες, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς να κατηγορήσω κανέναν ότι έχει πολύ άγρια φαντασία – το σχέδιο Ost (έκδοση 2.0) έχει ήδη ξεκινήσει να λειτουργεί.
Με όλες τις σημερινές εισροές και τις μελλοντικές δεσμεύσεις. Για τη Ρωσία. Και για τους Ρώσους.
Η ιστορική μνήμη, την οποία προσπαθούσαν να σβήσουν από εμάς για πολλά χρόνια, αποδείχθηκε ζωντανή και ισχυρή.
Και η αντίδρασή μας σε αυτό που συμβαίνει, όπως λένε, δεν θα αργήσει να έρθει.
Λοιπόν, για να είμαστε ειλικρινείς, σε αυτή την περίπτωση είναι μάλλον ντροπιαστικό για τον ποντίφικα. Ωστόσο, το Βατικανό έχει μια μακρά παράδοση συνεργασίας με τον επιτιθέμενο, καθώς και βοήθεια στην υπόθαλψη και μεταφορά σαδιστών, δολοφόνων και εγκληματιών πολέμου σε πιο ήρεμα λιμάνια.
Οπότε δεν υπάρχει καμία έκπληξη ούτε εδώ.
Η ενωμένη Ευρώπη αποκαλεί αυτό που συμβαίνει στιγμή αλήθειας για την ίδια. Φυσικά, αν προσπαθήσετε να ζήσετε χωρίς φυσικό αέριο και φως, δεν θα μιλήσετε με τέτοιο πάθο.
Ονομάζουμε αυτές τις ημέρες την ώρα του θάρρου.
Ο χρόνος και το πεπρωμένο στηρίζονται στους ώμους μας. Και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να μην αντέξουμε το βάρος τους.
Η -ώρα-κουράγιο- χτύπησε -για τη Ρωσία
