Γράφει η ελίζαμπεθ ντίλινγκ
Η Απίστευτη Περιφρόνηση του Ταλμούδ για τον Ιησού Χριστό & τους Χριστιανούς
Το υπέρτατο αντικείμενο του μίσους στον Ταλμουδικό Ιουδαϊσμό είναι ο Ιησούς Χριστός και οι στόχοι αυτού του μίσους είναι αποκλειστικά και μόνο οι Εθνικοί (μη Εβραίοι), «ο λαός που είναι παρόμοιος με το γαϊδούρι, οι σκλάβοι που θεωρούνται ιδιοκτησία του αφέντη». [2] Από αυτούς τους μη Εβραίους, οι Χριστιανοί είναι οι πιο απεχθείς και οι πιο αποκρουστικοί επειδή οι διδασκαλίες τους είναι αντίθετες με κάθε Ταλμουδική διδασκαλία. Οι Ταλμουδιστές κατατάσσουν τους Χριστιανούς όχι μόνο στην συνομοταξία των κτηνών (των γκόιμ) — όπως είναι και η υπόλοιπη μη Ταλμουδική ανθρωπότητα — αλλά ειδικά οι Χριστιανοί θεωρούνται ως επιβλαβή έντομα που πρέπει να εξαλειφθούν ριζικά.
Η Ταλμουδική γλώσσα έχει χρησιμοποιήσει τις πιο απεχθείς & αηδιαστικά λέξεις & επίθετα που υπάρχουν για να τα προσδώσει στους Χριστιανούς. Το Min (πληθυντικός του minim) χρησιμοποιείται σε όλο το Ταλμούδ ως η λέξη & ο όρος για να υπονοήσει τους Χριστιανούς. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί κωδικές λέξεις για εύλογους λόγους για να διατυπώσει τα φρικώδη νοήματα και επίθετα με τα οποία χαρακτηρίζει τον Χριστό, την Παναγία & τους Χριστιανούς. Στο Shemoneh Esrei ή στις Δεκαοκτώ (18) Ευλογίες, η λέξη έχει αλλάξει καθώς οι πιο οξυδερκείς μη Εβραίοι σταδιακά άρχισαν να καταλαβαίνουν την πραγματική, την αληθινή σημασία του όρου αυτού. Στην αριστερή στήλη της Εβραϊκής Εγκυκλοπαίδειας [3], κάτω από τον τίτλο «SHEMONEH ESREI», ο όρος «zaddukim» (που σημαίνει «Σαμαρειάτες», και υπονοεί τους αιρετικούς) έχει αντικατασταθεί από το «apikoresim» (που σημαίνει οι «Επικούρειοι», δηλαδή οι άπιστοι). Στη δεξιά στήλη της ίδιας σελίδας, βλέπουμε ότι ο όρος «Επικούρειοι» έχει αντικατασταθεί από το Σεφαρδίτη Εβραίο φιλόσοφο & συγγραφέα Μαϊμονίδη (1135-1204), ο οποίος ήταν μια Ταλμουδική αυθεντία. Η αναφορά όμως έχει παραμείνει στις μη λογοκριμένες εκδόσεις του Ταλμούδ. [4]
Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια & το Σεμονέχ Εσρέι
Η πραγματεία Berachoth αναφέρει: «Η ευλογία σχετικά με το minim θεσπίστηκε στην Jabneh» (Παλαιστίνη). Η harangue συνεχίζεται με το διάταγμα της εκδίκησης εναντίον οποιουδήποτε παραλείψει την ευλογία εναντίον του minim, «επειδή υποψιαζόμαστε ότι θα μπορούσε να είναι και αυτός min». Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει: αντί για minim, «οι λογοκριμένες εκδόσεις του Ταλμούδ χρησιμοποιούν τη λέξη “mumuar”». Στο Ταλμούδ [5], ο όρος mumuar χρησιμοποιείται για να καταγγείλει ένα εντελώς αποκλεισμένο άτομο, έναν αποσυνάγωγο, ο οποίος τρώει κρέας από ζώο που δεν σφαγιάζεται με τον ειδικό εβραϊκό τρόπο kosher, δείχνοντας έτσι «την περιφρόνησή του για τον Nόμο» (του Ταλμούδ). Το Ταλμούδ [6] αναφέρει ότι «ένας κύλινδρος χαρτιού (πάπυρος) του Νόμου που γράφτηκε από έναν min πρέπει να καίγεται».
Όλα αυτά είναι καθαρό αποσταγμένο μίσος [7]. Σε ένα άλλο απόσπασμα, το Ταλμούδ [8] εξαπολύει άλλη μια επίθεση εναντίον εκείνων που κατατάσσουν τους minim (τους ελάχιστους, δηλαδή τους χριστιανούς) ως «κοινούς, απλούς ανθρώπους». Αναφερόμενο στη Θεία Κοινωνία, των χριστιανών αναφέρει εκείνους που πίνουν κρασί που είναι αφιερωμένο σε ένα είδωλο. Ο Χριστός είναι το «είδωλο» που καταδικάζεται ακατάπαυστα & αδυσώπητα από το Ταλμούδ, ενώ η αληθινή ειδωλολατρία (ο παγανισμός) που περιλαμβάνει την επίκληση πνευμάτων, την αστρολογία και την παρατήρηση πλανητών ή την ανθρωποθυσία μικρών παιδιών που καίγονται προς τιμήν του θεού Μολόχ (Βάαλ) επιτρέπεται από τον Ταλμουδικό Ιουδαϊσμό. Μέχρι και σήμερα, οι Εβραίοι συνεχίζουν να διαδίδουν την αντιχριστιανική προπαγάνδα τους στα ανήθικα και ανατρεπτικά βιβλία τους, τα οποία φτάνουν είναι γεμάτα από φανατισμό, προκατάληψη και μισαλλοδοξία.
Η Προμετωπίδα της Ταλμουδικής πραγματείας Berachoth
Αλλά η διδασκαλία του Ταλμούδ [9] αναφέρεται επίσης στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια (στην ενότητα «ΕΘΝΙΚΟΙ») [10], όπου αναφέρει ότι τα χριστιανικά βιβλία πρέπει να καίγονται «χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το όνομα του Θεού που εμφανίζεται μέσα σ’ αυτά». Ένα από τα χαρακτηριστικά του Ταλμούδ είναι να κατηγορεί τους αντιπάλους του για ένα έγκλημα που οι Ταλμουδιστές διαπράττουν συστηματικά. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ένα απόσπασμα [11] στο οποίο ο Χριστός κατηγορείται ότι είναι μάγος. Σε αυτό το απόσπασμα λέγεται ότι ο Χριστός έκανε τα θαύματά Του καταφεύγοντας στη μαγεία και κάνοντας μαγική χρήση του Τετραγράμματου (του Ιερού Ονόματος του Θεού που αποτελείται από τα τέσσερα Εβραϊκά γράμματα) το οποίο, σε ένα από τα Ταλμουδικά αποσπάσματα, λέγεται ότι το έκλεψε και το έκρυψε στη σάρκα Του! Επομένως, αποδεικνύεται έτσι, ότι ο Ιησούς Χριστός είχε δίκιο που χαρακτήρισε τους Φαρισαίους ως παιδιά του πατέρα του ψεύδους (Ιωάννης 8:44). [«ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ… ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύστης ἐστί καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ» (Όταν [ο διάβολος] λαλεί το ψέμα, μιλάει από τον εαυτό του, γιατί είναι ψεύτης και ο πατέρας του ψεύδους).]
Πάνω: Το Ιερό Τετραγράμματο (Γιαχβέ).
■ Ο Χριστιανισμός Ουρλιάζει μέσα από την Κόλαση
Στο Ταλμούδ, ο Χριστιανισμός παρομοιάζεται με μία από τις δύο κόρες μιας βδέλλας αλόγου που φωνάζει από την κόλαση: «Πάρτε με από εδώ, πάρτε με!» Η μία βδέλλα είναι το Κράτος, «το οποίο επιβάλλει συνεχώς νέους φόρους και νέους δασμούς», ενώ η άλλη είναι η «Minuth» = «Μινούθ» (δηλαδή ο Χριστιανισμός), «η οποία συνεχώς δελεάζει τους απρόσεκτους με την εσφαλμένη διδασκαλία της». Ακολουθεί ένα (λανθασμένο) βιβλικό εδάφιο ως κατάρα «που εκσφενδονίζεται εναντίον εκείνων που έχουν προσηλυτιστεί στην ειδωλολατρία» (δηλαδή στον Χριστιανισμό). Στη συνέχεια, λέγεται ότι μια άλλη φωνή μέσα από την κόλαση κράζει & καλεί να πάρουν πίσω στην άβυσσο αυτές τις δύο «κόρες» «που κλαίνε και φωνάζουν σε αυτόν τον κόσμο». [12]
■ Η Αιμομιξία & η Συχνή Επίσκεψη στις Πόρνες είναι Προτιμότερες από τον Χριστιανισμό
Το Ταλμούδ διηγείται την ιστορία μιας αμαρτωλής γυναίκας που ομολογεί ότι ο μικρότερος γιος της είναι απόγονος του μεγαλύτερου γιου της, ότι η αιμομιξία ήταν η λιγότερο σοβαρή (η πιο ελαφρά) αμαρτία της και ότι θέλει να πεθάνει εν ειρήνη, αλλά δεν μπορεί, επειδή αν η αιμομιξία είναι η πιο λιγότερο σοβαρή αμαρτία της, «μπορεί να υποτεθεί ότι έχει επίσης προσηλυτιστεί στον (Minuth = Μινούθ) (δηλαδή στον Χριστιανισμό) […], που είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο η γυναίκα αυτή δεν μπορεί να πεθαίνει ήσυχα, εν ειρήνη […]. Αν έχει πει ότι η αμαρτία της είναι μια από τις λιγότερο σοβαρές αμαρτίες, μπορεί να υποτεθεί ότι είναι επίσης ένοχη ειδωλολατρίας» (επειδή προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό). Ακολουθεί μια μικρή ιστορία για έναν ραβίνο που είχε σχέσεις με όλες τις πόρνες του κόσμου, ο οποίος διασχίζει επτά ποτάμια για να φτάσει στο τελευταίο. Του επιτρέπεται να το διασχίσει και να πεθάνει εν ειρήνη επειδή δεν είχε διαπράξει το ασυγχώρητο αμάρτημα του Minuth (Μινούθ) (τον προσηλυτισμό του στον Χριστιανισμό) [13].
Πάνω: Ένας Ορθόδοξος Εβραίος φυσάει το σοφάρ, το παραδοσιακό εβραϊκό τελετουργικό κέρας, ως κάλεσμα για πνευματική αφύπνιση και μετάνοια.
■ Ο Θάνατος από Δάγκωμα ενός Δηλητηριώδους Φιδιού είναι Προτιμότερος από τον Χριστιανισμό
Το Ταλμούδ αναφέρει ότι ο Ραβίνος Ισμαήλ (ο σοφός) είχε έναν ανιψιό που τον δάγκωσε ένα δηλητηριώδες φίδι και θέλει να επιτρέψει στον Ιακώβ, έναν μαθητή του Ιησού του (δηλαδή σε ένα Χριστιανό), να τον θεραπεύσει, αλλά ο ανιψιός του πέθανε στη μέση αυτής της πρότασης. Ο ραβίνος, μόλις το είδε αυτό, τότε αναφώνησε: «Να είσαι ευτυχισμένος, Μπεν Ντάμα, γιατί ήσουν αγνός στο σώμα και η ψυχή σου και παρέμεινες αγνός». Σαφώς, η χαρά του οφείλεται στο γεγονός ότι είναι προτιμότερο να πεθάνει κανείς από δάγκωμα ενός φιδιού παρά να θεραπευτεί από έναν Χριστιανό [14].
■ Ο Ιησούς & το Αποχωρητήριο του Αρχιερέα
Μια ιστορία στο Ταλμούδ αναφέρει ότι, επειδή ένας ραβίνος μίλησε με έναν μαθητή του Ιησού (δηλαδή σε κάποιον Χριστιανό), θεωρήθηκε ύποπτος για φιλοχριστιανισμό, γεγονός που τον ντροπιάζει βαθύτατα. Στη συνέχεια − ο ραβίνος για βγάλει από πάνω του την ρετσινιά ότι είναι φιλοχριστιανός − λέει ψέματα και ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς δίδαξε ότι μια πόρνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χτίσει ένα αποχωρητήριο για τον Αρχιερέα [15]. Αυτό το τελευταίο μέρος, λέγεται, ότι ενθουσίασε & χαροποίησε πολύ τον ραβίνο. Αυτή η αηδιαστική και ψευδής διήγηση που αποσκοπεί στον να δυσφημίσει τον Χριστό, δείχνει την χαρακτηριστική υποκριτική νοοτροπία των Φαρισαίων, μια και χρησιμοποιήθηκε από τον Ραβίνο Louis Finkelstein (1895-1991) στο βιβλίο του «Οι Φαρισαίοι» [16].
Ο Ραβίνος Λούις Φίνκελσταϊν αποδίδει ορισμένα από τα επίθετα που απηύθυναν οι Χριστιανοί στους Φαρισαίους στους πρώτους αιώνες στην αντίθεση που υφίστατο μεταξύ των Χριστιανών και «των πρώην ομόθρησκών τους που παρέμειναν πιστοί στον αναλλοίωτο Φαρισαϊσμό. Παρόλα αυτά, όμως οι Φαρισαίοι και οι Χριστιανοί παρέμειναν αρκετά κοντά ώστε να βλέπει η μία ομάδα την άλλη με σεβασμό». Στη συνέχεια αναφέρει το προαναφερθέν ψέμα του Ραβίνου Ελιέζερ, το οποίο χρησιμοποιείται ως κομπλιμέντο: «Ο Ραβίνος Ελιέζερ μπεν Υρκανός, ένας από τους πιο σοφούς ορθόδοξους εβραίους, επαινεί ιδιαίτερα μια ερμηνεία της Αγίας Γραφής που δόθηκε από έναν Χριστιανό των πρώτων χρόνων». Εδώ βρισκόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με τη δυσφήμιση του Χριστού!
Πάνω: ο ραβίνος Λούις Φίνκελσταϊν & το βιβλίο του Οι Φαρισαίοι (1946).
■ Περισσότερα Ψέματα για Εξαπάτηση
Την εποχή που δημοσιεύθηκε η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια (το 1905), δεν ήταν ακόμη διαθέσιμη μια αγγλική μετάφραση του Ταλμούδ με αριθμούς φύλλων. Η πρώτη έκδοση του Ταλμούδ, στην αγγλική γλώσσα, από τον Rodkinson το 1903, δεν ήταν μόνο μια περίληψη, αλλά δεν περιείχε ούτε τους αριθμούς των φύλλων. Μόνο μετά τη σχετικά πρόσφατη αγγλική μετάφραση του Ταλμούδ, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Soncino Press, λάβαμε αριθμούς φύλλων και σαφείς αναφορές που δεν απαιτούν συλλογισμούς ή ερμηνείες από τους μη Εβραίους. Ωστόσο, το 1905, πολλά ψέματα που περιέχονταν στο Ταλμούδ εξακολουθούσαν να παραμένουν κρυμμένα (κωδικοποιημένα κάτω από άλλα ονόματα) από τα αδιάκριτα βλέμματα των μη Εβραίων.
Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια του 1905 αναφέρει: «Κατά τον πρώτο αιώνα του Χριστιανισμού, οι Ραβίνοι ζούσαν φιλικά με τους μινίμ» (τους Χριστιανούς). Όποιος είναι εξοικειωμένος με την σφοδρή διαμάχη που ξέσπασε για την υποκρισία του Φαρισαϊσμού, την οποία πυροδότησε ο Ιησούς Χριστός με τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης σίγουρα δεν θα εξαπατηθεί από αυτόν τον ισχυρισμό. Παρόλα αυτά, για να ενισχύσει αυτό το ψέμα (αυτό για το αποχωρητήριο που αποδίδεται στον Ιησού) παρουσιάζεται σαν να υποδήλωνε καλοσύνη. Όσον αφορά την αντιχριστιανική ιστορία για το δάγκωμα φιδιού που εμπεριέχεται στο Ταλμούδ, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια (The Jewish Encyclopedia) αναφέρει: «Ο Μπεν Ντάμα, ο εγγονός του Ραβίνου Ισμαήλ, αφού δαγκώθηκε από ένα δηλητηριώδες φίδι, του επιτράπηκε να θεραπευτεί με τους εξορκισμούς που ασκούσε ο min Ιακώβ, δηλαδή ένας Χριστιανός Ιακώβ που προέρχονταν από τους Εβραίους» [17]. Αυτή η σειρά των περιστατικών μας δείχνει για άλλη μια φορά το πόσο μεγάλο δίκαιο είχε ο Ιησούς Χριστός όταν είπε ότι οι Φαρισαίοι ήταν γιοι του πατέρα του ψέματος, δηλαδή του διαβόλου/σατανά.
■ Ο Ιησούς Γνώριζε Πολύ Καλά την Εβραϊκή Προφορική Παράδοση των Φαρισαίων (το Ταλμούδ)
Ο Michael Levi Rodkinson (γνωστός και ως Frumkin, 1845–1904), ο οποίος μετέφρασε & συνέταξε την πρώτη αγγλική μετάφραση του «Βαβυλωνιακού Ταλμούδ», ρωτά στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στην «Ιστορία του Ταλμούδ»: «Ο Ιησούς Χριστός ήταν άραγε ήδη εξοικειωμένος με τη Ταλμουδική γραμματεία της εποχής εκείνης από τα πρώτα χρόνια της γήινης ύπαρξης Του; Είναι δυνατόν να μάθουμε περισσότερα; […]. Στα ερωτήματα αυτά, η επιτροπή, η μορφωμένη τάξη των Εβραίων ραβίνων απαντά βασιζόμενη στο Ταλμούδ […]. Το Ταλμούδ είναι η γραπτή μορφή αυτής της προφορικής Ραβινικής παράδοσης που κυκλοφορούσε μεταξύ των Φαρισαίων, στην εποχή του Ιησού Χριστού, και ονομαζόταν «η Παράδοση των Γερόντων, των Πρεσβυτέρων ή των Σοφών» και σε αυτήν κάνει συχνούς υπαινιγμούς ο Ιησούς Χριστός». [18]
■ Το Ταλμούδ & η Μαρία, η Μητέρα του Ιησού
Κατονομάζεται ως «Μίριαμ, μια κομμώτρια». «Διάπραξε μοιχεία». [19] Η Μαρία «έπαιζε την πόρνη με τους ξυλουργούς». [20] Όλες οι ραβινικές πηγές αποδίδουν στον Ιησού την κατηγορία της «νόθας γέννησης […]». Ο πλανεμένος (Ιησούς) ήταν ένας στρατιώτης ονόματι Πάνθηρα (επίσης γνωστός ως Πανδίρα και Στάντα). Ο Πάππος (ο σύζυγος της Μαρίας) δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία του Ιησού και συνδέεται μαζί του μόνο από το γεγονός ότι η σύζυγός του τυχαίνει να ονομάζεται «Μίριαμ» (Μαρία), η οποία ήταν διαβόητη ως μοιχαλίδα». Όλες οι εκδόσεις του Toledot Yeshu («Η Ζωή του Ιησού» ή επονομαζόμενο «Ευαγγέλιο του Γκέτο») «περιέχουν την ιστορία μιας διαμάχης που είχε ο Ιησούς με τους γραμματείς και ότι στο τέλος αυτής της διαμάχης οι γραμματείς δήλωσαν ότι ήταν νόθος, ένας μπάσταρδος» [21].
Πάνω: Από αριστερά, ο Michael Levi Rodkinson και η έκδοση του «Βαβυλωνιακού Ταλμούδ», που μετέφρασε στα αγγλικά.
■ Ο Χριστός Ονομάζεται «Βαλαάμ»
Το όνομα «Βαλαάμ» εμφανίζεται στα πιο αισχρά αποσπάσματα του Ταλμούδ που αφορούν τον Ιησού. Τα αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Ιησούς κατονομαζόταν «Βαλαάμ» βρίσκονται στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια (λήμμα «ΒΑΛΑΑΜ»), η οποία, αφού απαριθμεί τις πιο αηδιαστικές υποτιθέμενες ιδιότητές Του, αναφέρει: «Επομένως […] το ψευδώνυμο «Βαλαάμ» αποδίνεται στον Ιησού στο Σανχεντρίν 106b και στο Gittin 57a». Στο ίδιο άρθρο, γράφεται ότι το Ταλμούδ παρομοιάζει τους Χριστιανούς και τον Χριστό με τους οπαδούς της σεξουαλικής λατρείας του Βάαλ, που εξαιτίας των βδελυρών πράξεων που διέπραξαν 24.000 Ισραηλίτες πέθαναν σε μια επιδημία κατά την εποχή του Βαλαάμ (Αριθμοί 25:1-9). Το γεγονός ότι ζητήθηκε από τον Βαλαάμ να καταραστεί τους Ισραηλίτες, κάτι που δεν έκανε αλλά αντίθετα προείπε την έλευση του Μεσσία (Αριθμοί 24:17), παρέχει ένα αδύναμο, ένα εύθραυστο πρόσχημα για να κάνει τον Ιησού ένα καταραμένο άνθρωπο όπως ήταν ο Βαλαάμ.
Πάνω: ο θεός Βάαλ (Μολώχ).
Ο Χριστός στο Ταλμούδ «περιγράφεται ως τυφλός στο ένα μάτι και κουτσός στο ένα πόδι, και οι μαθητές του διακρίνονται από τρία ηθικά διεφθαρμένα χαρακτηριστικά». Αποκαλείται επίσης ως «κάποιος που κατέστρεφε τους ανθρώπους» και οι εκκλησίες Του είναι παρόμοιες με τις συνάξεις των γυμνιστών που λάτρευαν τον Βάαλ. Και «αυτή η απύθμενη εχθρότητα κατά της μνήμης του (του Χριστού) φτάνει στο αποκορύφωμά της με τον ισχυρισμό ότι κάθε φορά που κάποιος ανακαλύπτει μια νότα κακίας ή ατιμίας στη ζωή του, θα πρέπει να κηρύττει αυτό που έχει ανακαλύψει» [22].
Επιστρέφοντας στο προαναφερθέν απόσπασμα του Ταλμούδ (Σανχεντρίν 106a-106b), βλέπουμε τον Ιησού να παρομοιάζεται με την αισχρή πράξη του Βαλαάμ, η οποία πράξη προκάλεσε τον θάνατο 24.000 Ισραηλιτών λόγω μιας επιδημίας (αυτό συνέβη 1.450 χρόνια πριν γεννηθεί ο Χριστός). [Η βδελυρά πράξη του Βαλαάμ ήταν ότι συμβούλευσε τον Βαλάκ, τον βασιλιά των Μωαβιτών, να διαφθείρει τον λαό του Ισραήλ αποστέλλοντας Μωαβίτισσες γυναίκες στο στρατόπεδο των Ισραηλιτών για να τους παρασύρουν στην ακολασία και την ειδωλολατρία, και ιδιαίτερα στην λατρεία του Βάαλ-φεγώρ (δηλαδή του Βελζεβούλ) (Αριθμοί 31:16). Ο Θεός τιμώρησε σκληρά τους παρασυρθέντας Ισραηλίτες αποστέλλοντας θανατηφόρο πληγή με αποτέλεσμα να θανατωθούν 24.000 Ισραηλίτες (Αριθμοί 25:1). Από αυτή την βδελυρά πράξη προέρχεται και η φράση η «διδασκαλία του Βαλαάμ» που σημαίνει τον υπ’ αυτού επινοηθέντα τρόπον διαφθοράς ενός στρατεύματος. Ο Βαλαάμ τελικά θανατώθηκε από του ισραηλίτες δια μαχαίρας]. Η μητέρα του, η Μαρία, είναι αυτή που «έπαιξε τον ρόλο της πόρνης με τους ξυλουργούς […]. Τον υπέβαλαν σε τέσσερις θανάτους, λιθοβολώντας τον, καίγοντάς τον, αποκεφαλίζοντάς τον και πνίγοντάς τον […]. Ήταν τριάντα τριών ή τριάντα τεσσάρων ετών». Ένας άλλος λέει: «Διάβασα τα Χρονικά του Βαλαάμ όπου αναφέρεται: «Ο Βαλαάμ ο κουτσός ήταν τριάντα ετών όταν τον σκότωσε ο Φινεές ο Κλέφτης». Η υποσημείωση εξηγεί:
«Στο Ταλμούδ, ο Βαλαάμ χρησιμοποιείται συχνά ως το πρότυπο για τον Ιησού. Η Μητέρα του Ιησού ταυτοποιείται, οι τέσσερις θάνατοι απαριθμούνται, «και […] όλα τα εδάφια σχετικά με τον Βαλαάμ έχουν αντιχριστιανική απόχρωση. Το όνομα Βαλαάμ χρησιμοποιείται ως [κωδικό] ψευδώνυμο για τον Ιησού, ο Φινεές ο Κλέφτης επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τον Πόντιο Πιλάτο, και τα Χρονικά του Βαλαάμ πιθανότατα αναφέρονται στα Ευαγγέλια.»
Πάνω: Τον Βαλαάμ τον σταμάτησε ένας άγγελος τον οποίον τον απέστειλε ο Θεός, και ο οποίος τον συνάντησε καθ’ οδόν και στάθηκε μπροστά στον Βαλαάμ και τον εμπόδισε να προχωρήσει, ενώ ήταν έτοιμος να καταραστεί τον Ισραήλ εκ μέρους του Βαλάκ, του Βασιλιά των Μωαβιτών …
Στην εβραϊκή αφήγηση για τον Βαλαάμ — που σύμφωνα την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια υπονοείται ότι είναι ο Ιησούς — διαβάζουμε: «Στην περίπτωση του πονηρού Βαλαάμ, ό,τι κι αν βρείτε γραμμένο γι’ αυτόν, διαβάστε το εις βάρος του». [23] Οι χριστιανικές εκκλησίες – σύμφωνα με την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια – είναι παρόμοιες με τις σκηνές στις οποίες γίνεται η πορνική λατρεία του Βάαλ, με τις ηλικιωμένες γυναίκες να στέκονται απ’ έξω, ενώ οι νεαρές γυναίκες είναι μέσα και μεθούν τους πελάτες, γδύνονται και λατρεύουν το «είδωλο» (τον Ιησού), όπως γίνεται και στην λατρεία του Βάαλ, μέσω της πορνείας [24].
Παρεμβάλλοντας μια συκοφαντία στη σύντομη αναφορά στη Βίβλο ότι ο Βαλαάμ σκοτώθηκε (Αριθμοί 32:8), το απόσπασμα από το Σανχεντρίν αναφέρεται στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια ως εξής: «Κατά τη διαδικασία της θανάτωσης του Βαλαάμ (Αριθμοί 31:8), χρησιμοποιήθηκαν και οι τέσσερις νόμιμες μέθοδοι εκτέλεσης — λιθοβολισμός, καύση, αποκεφαλισμός και στραγγαλισμός». [25] «Συνάντησε τον θάνατό του σε ηλικία τριάντα τριών ετών και λέγεται ότι δεν υπήρχε θέση γι’ αυτόν στον μελλοντικό άλλο κόσμο». [26] Το απόσπασμα στο Σανχεντρίν 90a του Ταλμούδ αρνείται στον «Βαλαάμ» μια θέση στον μελλοντικό άλλο κόσμο. [27] Σε αυτό το απόσπασμα αναφέρει ότι η άρνηση της ανάστασης, όπως έκαναν οι Σαδδουκαίοι και οι Σαμαρείτες, «ήταν αντίθετη από αυτό που ισχυρίζεται εμφατικά η ταλμουδική διδασκαλία στη δεύτερη από τις Δεκαοκτώ Ευλογίες (τις 18 Προσευχές) που απαγγέλουν οι Εβραίοι καθημερινά».
Πάνω: Η Ταλμουδική Πραγματεία του Σανχεντρίν
Η «αμαρτία» της προφοράς του ιερού Τετραγράμματου (Γιαχβέ) αναφέρεται εναντίον του Χριστού και των Χριστιανών [28]. Η κατάρα των Χριστιανών, εκείνων που προφέρουν το «Όνομα» ως «είναι γραμμένο» (το Τετραγράμματο) και διαβάζουν τα «μη κανονικά βιβλία», ξεκινά με ένα Μισνά. Αόριστες παρεκβάσεις για να παραπλανήσουν έναν πιθανό Χριστιανό αναγνώστη εμφανίζονται στις υποσημειώσεις, υπονοώντας ότι με τον όρο «μη κανονικά βιβλία» μπορεί κανείς να εννοεί αυτό ή εκείνο το βιβλίο, αλλά ότι «υπάρχουν, ωστόσο, ενδείξεις ότι εννοούν κάτι περισσότερο». Αλλά η υποσημείωση σχετικά με τα «μη κανονικά βιβλία» αποκαλύπτει ανοιχτά ότι αυτά είναι τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, δηλαδή το Ευαγγέλιο και ότι η λέξη «Σαδδουκαίοι» χρησιμοποιείται για να υπονοήσει τους «Εθνικούς» [τους μη Εβραίους, τους Χριστιανούς]. Για τόσο μεγάλη κρυψίνοια μιλάμε.
■ Οι Δεκαοκτώ (18) Ευλογίες των Ορθόδοξων Εβραίων
Ο «θρησκευόμενος» Ορθόδοξος Εβραίος απαγγέλλει από μνήμης τις «Δεκαοκτώ Ευλογίες» ή «Σεμονέ Εσρέι», τρεις φορές τις καθημερινές ημέρες και τέσσερις φορές στις αργίες των εορτών και τα Σάββατα. Η έβδομη (7η) και η δωδέκατη (12η) ευλογία περιέχουν μια κατάρα εναντίον Χριστιανών και των μη Εβραίων, εύχοντάς τους να πάνε στην κόλαση και στην απώλεια. Έτσι, ο «καλός Ορθόδοξος Εβραίος», που πρέπει να τηρεί τα θρησκευτικά καθήκοντα του, εκστομίζει έξι (6) κατάρες εναντίον Χριστιανών τις καθημερινές ημέρες και οκτώ τις «ειδικές» εορταστικές ημέρες. Σημειώστε όλες τις ποικιλίες της διγλωσσίας (της διπλής ομιλίας, δηλαδή να χρησιμοποιούν μια κωδική λέξη και να υπονοούν μια άλλη, που υπονοεί τους χριστιανούς) μια συστηματική τακτική που έχει χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες για να διασφαλιστεί ότι οι μη Εβραίους (π.χ. οι Χριστιανοί) δεν θα μπορέσουν να ανακαλύψουν την αλήθεια που κρύβεται στο «Σεμονέ Εσρέι», δηλαδή στις 18 Ευλογίες των Ορθόδοξων Εβραίων, στις οποίες καταριούνται τους χριστιανούς απαγγέλοντας τις κατάρες 6 έως 8 φορές κάθε ημέρα!
Οι Εβραίοι Μελετούν το Ταλμούδ
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι: «Για να μην γίνεται κατανοητό το νόημα από τους εχθρούς των Εβραίων (δηλαδή, από τους Χριστιανούς) το κείμενο άλλαξε και τα επίμαχες λέξεις κωδικοποιήθηκαν» και έτσι όλες οι αλλαγές που έγιναν για να παραπλανηθούν οι μη Εβραίοι έχουν απαριθμηθεί. [29] Η δωδέκατη (12η) ευλογία, το Birkat ha-Minim (η «κατάρα κατά των Χριστιανών»), «παρέχει στους δυσφημιστές του Ιουδαϊσμού και των Εβραίων ένα έτοιμο όπλο για επίθεση εναντίων τους». Αυτή η «αναφορά εναντίον των εχθρών» (των μη Εβραίων) ονομάζεται «επίκληση». Σαφώς, είναι μια «κακή ευχή, μια κατάρα». Περαιτέρω, η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια δηλώνει με προσοχή ότι η «έβδομη (7η) ευλογία […] φαίνεται διπλότυπη και είναι περιττή». Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει επίσης μια συμβουλή ή σύσταση των «Σοφών» Ραβίνων για την καθημερινή απαγγελία αυτής της «ευλογίας»: Να λέτε: «Ευλογημένος να είσαι που δεν με έκανες γκόιμ» (= κτήνος, δηλαδή μη Εβραίο, π.χ. Χριστιανό) [30].
Σύμφωνα με το Ταλμούδ, ο Χριστιανός ο οποίος αντιτίθεται στον Ιουδαϊσμό εξορίζεται στην κόλαση για πάντα, στην αιωνιότητα, κάτω από έναν κατακλυσμό «βραστών περιττωμάτων»: «Όποιος χλευάζει & κοροϊδεύει τα λόγια των Σοφών της Σιων θα τιμωρηθεί με βράσιμο σε καυτά περιττώματα στην κόλαση». [31] Στην ίδια σελίδα, όπου ο απλός Χριστιανός καταδικάζεται σε αυτή την αιώνια τιμωρία, αναφέρεται ότι ο Χριστός τιμωρείται και αυτός για πάντα, αιωνίως, στην κόλαση μέσα σε «βραστό σπέρμα».
■ Το Ταλμούδ & οι Πέντε Θανατικές Εκτελέσεις που Επιβλήθηκαν στον Ιησού
Όπως αναφέρεται στο Ταλμούδ και στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, ο Ιησούς καταδικάστηκε να υποβληθεί σε «τέσσερις νόμιμες μεθόδους εκτέλεσης» και σταυρώνεται επίσης λόγο της βλασφημίας του εναντίον του Φαρισαϊκού Ιουδαϊσμού. Ο Ιησούς πρώτα λιθοβολείται και στη συνέχεια «κρεμάστηκε» ή σταυρώνεται [32]. Σε ένα άλλο απόσπασμα του Ταλμούδ, ο Ιησούς αποκαλείται με ένα άλλο ψευδώνυμο (Ben Stada) (γιός κάποιου Στάντα) και αναγνωρίζεται ως «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» [33]. Σχετικά με τον Ιούδα, μας λένε οι Ιουδαίοι [34]: «Όταν ο Ιούδας βρήκε τον Ιησού, δεν μπορούσε να τον αγγίξει με κανέναν τρόπο και κατά τη διάρκεια μιας εναέριας μάχης, τον βεβήλωσε, τον μόλυνε» (για άλλη μια φορά η «έννοια του αποχωρητηρίου») επανεμφανίζεται στο Ταλμούδ). Όλοι οι Απόστολοι του Ιησού σκοτώθηκαν μαρτυρικά [35]. Τα ονόματά τους αποκωδικοποιούνται στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια [36]. Ο Ιησούς σταυρώθηκε ως «βλάσφημος» [37]. Λέγεται ότι ο Ιησούς καίγεται στην κόλαση [38], ο τρόπος που καίγεται [39], όπως επιβεβαιώνεται στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «ΒΑΛΑΑΜ» [40].
Ο Ιησούς βρίσκεται στην κόλαση, «βυθισμένος μέσα στις κοπριές μέχρι τις μασχάλες, και ένα σκληρό ύφασμα — μέσα σε ένα πιο μαλακό — τυλίγεται σφιχτά γύρω από τον λαιμό του και οι δύο χαλαρές άκρες τραβιούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις, έτσι ώστε να τον εξαναγκάσουν να ανοίξει το στόμα του. Ένα αναμμένο φυτίλι έχει ριχτεί στο στόμα του, ώστε να κατέβει βαθιά μέσα στο σώμα του και να καίει τα σωθικά & έντερά του […]. Το στόμα του είναι εξαναγκασμένο να παραμείνει ανοιχτό με τη βία, με μια λαβίδα παρά τη θέλησή του» [41]. «Η θανατική ποινή του με το «κάψιμο» εκτελείται ρίχνοντας λιωμένο μόλυβδο μέσα στο στόμα του καταδικασμένου, καίγοντας του τα εσωτερικά του όργανα» [42].
Όπως έχουμε δει, ο Ιησούς είναι στραγγαλισμένος ενώ είναι βυθισμένος στις κοπριές μέχρι τις μασχάλες. Αυτό επαναλαμβάνεται και αλλού, [43] και σημειώνεται στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια. [44]. Ο Ιησούς βρίσκεται στην κόλαση όπου η τιμωρία του συνίσταται στο να «βράζει μέσα στο σπέρμα» [45]. Το υποκείμενο προσδιορίζεται ως ο Ιησούς σε μια υποσημείωση επίσης στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια κάτω από το λήμμα «ΒΑΛΑΑΜ» [46]. Οι Χριστιανοί επίσης τιμωρούνται στην κόλαση με «βράσιμο σε καυτά περιττώματα», η οποία είναι η μόνιμη τιμωρία για όλους όσους χλευάζουν «τα λόγια των σοφών» (δηλαδή, τα λόγια που είναι γραμμένα στο Ταλμούδ [47].» «Ο Ιησούς ήταν ένοχος κτηνωδίας», που διέφθειρε τους ανθρώπους» και έχει «καταδικαστεί στην κόλαση» [47]. «Ο Ιησούς κούτσαινε στο ένα πόδι» και «ήταν τυφλός από το ένα μάτι» (όπως και ο Βαλαάμ), «είχε κάνει μαγείες και ξόρκια μέσω του πέους του», «είχε διαπράξει κτηνοβασία με το γαϊδούρι του», ήταν ένας ανόητος που «δεν ήξερε ότι είχε εγκέφαλο θηρίου» [48].
Η γελοία και κακή χρήση ενός εδαφίου της Βίβλου από το Βιβλίο των Κριτών (Κριτές 5:27), [«Στα πόδια της έγειρε, έπεσε, κοίτονταν· όπου έγειρε, εκεί έπεσε εξολοθρευμένος». Η πράξη: Η Ιαήλ σκότωσε τον Σισάρα, τον αρχιστράτηγο του βασιλιά Χαναάν που καταδίωκε τους Ισραηλίτες, καρφώνοντας έναν πάσσαλο της σκηνής στον κρόταφό του ενώ κοιμόταν] το οποίο μιλάει για τους επιθανάτιους σπασμούς του ετοιμοθάνατου Σισάρα και το οποίο θεωρείται [από το Ταλμούδ] ότι σημαίνει σεξουαλική επαφή, εφαρμόζεται εδώ στον Ιησού, με μια «διευκρίνιση» σε μια υποσημείωση στους Κριτές 5:27 που αναφέρει: «Σεξουαλική επαφή εννοείται…». Ο Ιησούς προσπάθησε να αποπλανήσει γυναίκες, αφορίστηκε από έναν ραβίνο και λάτρευε ένα τούβλο, ήταν ο αποπλανητής, ο διαφθορέας του Ισραήλ και ασκούσε Μαγεία [49]. Ο Ιησούς αναφέρεται στο ευρετήριο της Ταλμουδικής πραγματείας Σανχεντρίν, «της βασικής συλλογής του ποινικού δικαίου του Ταλμούδ», το οποίο δείχνει τον αριθμό της σελίδας στην οποία Τον καταγγέλλουν.
Η ανάσταση του Ιησού είναι καταραμένη: «Αλίμονο σε αυτόν που θα επιστρέψει ζωντανός στο όνομα του Θεού !» [50]. Η δίκη του Ιησού: «Χάρη στις ενέργειες των ιερέων, ο Ιησούς οδηγήθηκε ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου». Οι ιερείς του Σανχεντρίν «είχαν δίκιο να αισθάνονται προσβεβλημένοι από την πράξη του Ιησού που ήθελε να εξαγνίζουν τον Ναό», του τόπου, όπου σύμφωνα με το Ταλμούδ, πιθανότατα έλαβε χώρα η δίκη του Ιησού. Η κραυγή του Ιησού, «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» ήταν με όλες τις συνέπειές της μια άρνηση των υπερβολικών ισχυρισμών του. Η μορφή της τιμωρίας του αντέκρουε αυτούς τους ισχυρισμούς στα μάτια των Εβραίων.
Κανένας Μεσσίας που οι Εβραίοι θα μπορούσαν να τον αναγνωρίσουν ως τέτοιο δεν θα μπορούσε είχε υποστεί έναν τόσο ατιμωτικό θάνατο· διότι, όπως αναφέρει το Βιβλίο του Δευτερονομίου, «ο κρεμασμένος είναι κατάρα από τον Θεό» (Δευτερονόμιο 21:23). Αυτό το απόσπασμα αναφέρεται σε έναν «πονηρό γιο», και ο Ταλμουδιστής Ρασί μπεν Ελιέζερ (1040-1105) προσθέτει ότι αποτελεί «προσβολή προς τον Θεό». Αυτή η δήλωση βρίσκεται επίσης στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «ΙΗΣΟΥΣ» [51]. Άλλες προσβολές και κατηγορίες εναντίον του Ιησού και της μητέρας Του — ο Ιησούς είναι «νόθος», «μπάσταρδος» και ούτω καθεξής — αναφέρονται επίσης στην Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια [52].
Πάνω: Ο Ραβίνος Ρασί μπεν Ελιέζερ
Πάνω: Η πλάκα που τοποθετήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2011 στην Campo dei Fiori της Ρώμης, από την εβραϊκή κοινότητα της Ρώμης σε ανάμνηση της καύσης του Ταλμούδ που έλαβε χώρα στις 9 Σεπτεμβρίου 1553 με εντολή του Πάπα Ιούλιο τον Β΄ (1443-1513), ο οποίος είχε διατάξει την καύση αυτού του βλάσφημου βιβλίου, λόγω των φοβερών αντιχριστιανικών βλασφημιών που περιέχει.
Επάνω: Από δεξιά, ο Καρδινάλιος Walter Kasper και ο Ραβίνος Zevulun Charlop κρατούν σφιχτά ένα αντίγραφο του Ταλμούδ με φανερή ικανοποίηση κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης που έλαβε χώρα στο Πανεπιστήμιο Yeshiva στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, τον Μάρτιο του 2006.
Επάνω: Στις 5 Απριλίου 2016, ο Αρχιραβίνος της Ρώμης Riccardo Di Segni παρέδωσε στον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Sergio Mattarella τον πρώτο τόμο του Βαβυλωνιακού Ταλμούδ στην Ιταλική γλώσσα (η οποία μάλιστα τυπώθηκε με έξοδα του Ιταλικού κράτους). Είναι πολύ πιθανό να έχουν παραλειφθεί όλα εκείνα τα αποσπάσματα στα οποία προσβάλλεται ο Χριστός ή η Παναγία, η Υπεραγία Θεοτόκος.
Προσευχή για να Επανόρθωσει τις Φοβερές Βλασφημίες του Ταλμούδ στις Αρχές του οποίου Πιστεύει η Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιν
Ευλογημένος ο Θεός.
Ευλογημένο το άγιο Όνομά Του.
Ευλογημένος ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός και ο αληθινός Άνθρωπος.
Ευλογημένο το Όνομα του Ιησού.
Ευλογημένο το πολύτιμο Αίμα Του.
Ευλογημένος ο Ιησούς στο Πανάγιο Μυστήριο της Αγίας Τράπεζας.
Ευλογημένο το Άγιο Πνεύμα, ο Παράκλητος.
Ευλογημένη η Θεοτόκος, η Μητέρα του Θεού, η Υπεραγία Μαρία.
Ευλογημένη η ένδοξη Κοίμησή Της.
Ευλογημένο το Όνομα της Μαρίας, της Παρθένου και Μητέρας του Θεού.
Ευλογημένος ο Άγιος Ιωσήφ, ο αγνός Σύζυγός Της.
Ευλογημένος ο Θεός στους Αγγέλους Του και στους Αγίους Του.
Σχετικές Άρθρα:
| ■ Μια Σύντομη Ιστορία του Ταλμούδ και του Εβραϊκού λαού |
| ■ Σημείωση για τον Αντισημιτισμό |
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1 Μετάφραση αποσπάσματος (σελ. 12-15) από το αγγλικό πρωτότυπο The Jewish Religion: Its Influence Today (1954), επιμέλεια PAOLO BARONI. Το έργο αυτό μπορεί να βρεθεί στη διεύθυνση http://www.come-and-hear.com/dilling/chapt03.html#Talmudic_Anti-Christianity
2 Kethuboth 111a. Όλες οι Ταλμουδικές παραθέσεις που ακολουθούν προέρχονται από την έκδοση Soncino Press του 1936.
3 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, 1905, σελ. 281.
4 Berechoth 28b, Sanhedrin 27a, Horayoth 11a και Gittin 45a.
5 Σανχεντρίν 27α.
6 Γκίτιν 45β.
7 Βλέπε Σαμπάτ 116α.
8 Χοραγιόθ 11α.
9 Σάββατο 116α.
10 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 617.
11 Σανχεντρίν 67α.
12 Αβωδά Ζαράχ 17α.
13 Στο ίδιο.
14 Αβόντα Ζαράχ 27β.
15 Αβωδά Ζαράχ 16β-17α.
16 Βλέπε L. FINKELSTEIN, The Phariseus, The Jewish Publication Society of America, Φιλαδέλφεια 1946.
17 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 595.
18 Την εποχή του Χριστού, η λεγόμενη «Παράδοση των Γερόντων, των Πρεσβυτέρων» διατηρήθηκε από τους Φαρισαίους αποκλειστικά σε προφορική μορφή. Μόνο μετά την πτώση της Ιερουσαλήμ και την καταστροφή του Ναού του Σολομώντα (70 μ.Χ.) ξεκίνησε η σύνθετη συγγραφή αυτής της παράδοσης, η οποία έληξε μόνο τον Μεσαίωνα και πήρε το όνομα Ταλμούδ (Σημείωση του Εκδότη).
19 Σανχεντρίν 67α.
20 Σανχεντρίν 106a-106b.
21 Βλέπε Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, λήμμα « ΙΗΣΟΥΣ », σελίδα 170.
22 Σανχεντρίν 106β.
23 Στο ίδιο.
24 Σανχεντρίν 106α.
25 Σανχεντρίν 106β· Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 657.
26 Σανχεντρίν κεφ. X, 2, 90a.
27 Σανχεντρίν κεφ. XI.
28 Σανχεντρίν 36α.
29 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 281.
30 Στο ίδιο, σελ. 617.
31 Γκίτιν 57α.
32 Σανχεντρίν 43α-45β.
33 Σανχεντρίν 67α.
34 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 172.
35 Σανχεντρίν 43α.
36 Βλέπε Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 171.
37 Σανχεντρίν 46α· Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 166.
38 Σανχεντρίν 52α.
39 Γιεβαμώθ 6β.
40 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 657.
41 Σανχεντρίν 51α.
42 Γιεβαμώθ 12β.
43 Σανχεντρίν 106β.
44 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 657.
45 Γκίτιν 57α.
46 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 469.
47 Σανχεντρίν 105α.
48 Σανχεντρίν 105a-105b.
49 Σανχεντρίν 107β· Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 170.
50 Σανχεντρίν 106α.
51 Βλέπε Η Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, σελ. 166.
52 Στο ίδιο, σελ. 170.
Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν: «Η Ευρώπη έχει τις Αξίες του Ταλμούδ»
Σύμφωνα με το Ταλμούδ: «Ο Ιησούς βρίσκεται στην κόλαση, βράζοντας μέσα σε περιττώματα, επειδή εναντιώθηκε στους Σοφούς Ραβίνους»
Βλέπε & άκου τα λόγια της επικεφαλής της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, της δοτής Προεδρίνας, που δεν εκλέχθηκε από κανέναν, Μα από κανένα Ευρωπαίο, η οποία δήλωσε επισήμως & δημοσίως: «Η Ευρώπη έχει τις Αξίες του Ταλμούδ»
Ursula von der Leyen: “Europe has the values of the Talmud”
The Talmud: “Jesus is in hell, being boiled in excrement, because he opposed the rabbis” https://t.co/PwPftrq8Ld
— Jayda Fransen (@JaydaBF) April 8, 2025
και εφεδρικά
Ursula von der Leyen:
“Europe has the values of the Talmud”
Wow.
https://t.co/lrjFODuKOg
— Casual Geopolitics (@Casualgeopol) April 8, 2025
