Χαίρετε πάντοτε εν Κυρίω αναστάντι, σεβαστοί πατέρες και αγαπητοί μας αδελφοί.
Για μία ακόμη χρονιά ο πανάγαθος Κύριος, μας αξιώνει να περνάμε τις πύλες του αγίου Τριωδίου της μετανοίας, του τόσο ευλογημένου και κατανυκτικού, του Τριωδίου μόνο των πιστών και των ταπεινών, ποτέ όμως των αμετανόητα αιρετικών και των υποκριτών.
Σήμερα βέβαια και οι αιρετικοί ποιμένες της κρατικής εκκλησίας και οι σφραγισμένοι από το εμβολιαστικό Θηρίο και οι μασκοφορούντες των ναών και όσοι συνεκκλησιάζονται ή τους αποδέχονται εκκλησιαστικά, όλοι αυτοί, καλοί ή κακοί, ευγενικοί ή σκληρόκαρδοι, εγωιστές ή ταπεινόσχημοι, θα ανοίξουν όπως πάντα το Τριώδιο, θα ψάλλουν όμορφα, θα κηρύξουν ορθόδοξα ίσως, θα μιλήσουν για την ταπείνωση, θα καταδικάσουν την υπερηφάνεια, θα προτρέψουν με γλυκά λόγια να εκκλησιαζόμαστε ταπεινά, να μην αυτονομούμαστε από την κοινωνία των αδελφών, των προεστώτων και της γι’ αυτούς επίσημης Εκκλησίας.
Εμείς όμως ξέρουμε πια, καλοί μας φίλοι, από την ομόφωνη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των θεοφόρων Πατέρων μας, ποια είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού και ποιοι οι γνήσιοι εκπρόσωποί της, οι ταπεινοί αγωνιστές, οι θαρραλέοι πρόμαχοι της ευσέβειας, οι καλοί ποιμένες, οι χωρισμένοι εντελώς από τους προκλητικά αμαρτωλούς και αμετανόητα ασεβείς, οι άκακοι, μα και μαχητές, οι διακριτικοί και τίμιοι ελεγκτές των πονηρευομένων, των χλιαρών, των δειλών και συμβιβασμένων Χριστιανών σε καιρό πλήρους κατοχής
του Αντιχρίστου, δηλ. σε περίοδο πολύ χειρότερη από αυτήν της επικράτησης απλώς κάποιας Αίρεσης.
Ποιά όμως αλήθεια πρακτικά διδάγματα για την εποχή μας αντλούμε από τα σημερινά ιερά Αναγνώσματα; Ποιό είναι το θεμέλιο για να μπορέσει κάποιος να χτίσει σωστά και σωστικά τον πνευματικό του αγώνα στο ερχόμενο στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής; Πώς το μικρόβιο της έπαρσης εισέρχεται και καταστρέφει ακόμη και ομολογιακούς αγώνες και ψυχές που πιστεύουν ότι πορεύονται θυσιαστικά; Τί διδασκόμαστε από τα Συναξάρια αυτών των ημερών; Ποιό είναι το ιερό, στο οποίο μας ζητά ο Χριστός να ανέβουμε για να προσευχηθούμε τελωνικά; Ποιά είναι η υποκρισία όσων πάλι θα διαβάσουν στα μοναστήρια από σήμερα τις Κατηχήσεις του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου; Πώς τελικά πρέπει να σταθούμε αυτές τις μέρες, αν θέλουμε να έχουμε ελπίδες σωτηρίας και προκοπή πνευματική;
Α. Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ, Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.
Χθες μόλις γιορτάσαμε την μνήμη ενός ακόμη μεγάλου Ιεράρχου της Εκκλησίας μας, του Αγίου Μελετίου της Αντιοχείας, πνευματικού πατρός του θείου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ενός πραότατου Αρχιερέα, καθηρημένου κι αυτού και διωγμένου, όπως όλοι σχεδόν οι Πατέρες, ενός “θαυμασιώτατου ποιμένα της αληθινής Εκκλησίας”, όπως τον αποκαλούσε, ήδη καθηρημένο, ο φίλος του Μέγας Βασίλειος! Ο βίος του είναι γεμάτος διώξεις και περιπέτειες, γεμάτος πάλι αγωνία και προσπάθειες να γεφυρώσει τα σχίσματα, που για 150 χρόνια ταλάνισαν
τελικά την τοπική εκεί Εκκλησία. Αξίζει κανείς να εντρυφήσει στην θαυμαστή πολιτεία του απλού και άκακου Μελετίου, που αξιώθηκε να γίνει πρόεδρος της Β’ Οικουμενικής Συνόδου το 381μ.Χ στην Κωνσταντινούπολη, τον οποίον μάλιστα εγκωμίασαν με υπέροχους λόγους ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τί σημασία είχε αν στην εκλογή ή την χειροτονία του συμμετείχαν Αρειανοί; Αυτό δεν μειώνει καθόλου την ορθοδοξία του Αγίου.
Ούτε πάλι αυτό σημαίνει ότι τα μυστήρια των Αιρετικών έχουν Θεία Χάρη! Ας μην επικαλούνται λοιπόν πονηρά οι νυν σφραγισμένοι Αιρετικοί Οικουμενιστές τις έκτακτες οικονομίες των Αγίων Πατέρων σε σπάνιες περιπτώσεις, οι οποίες όμως ποτέ δεν αναιρούν την ακρίβεια των Ιερών Κανόνων και Δογμάτων της Πίστεώς μας.
Η τωρινή και με εωσφορική εμμονή συνοδική Αποστασία των κρατικών λυκοποιμένων και όσων τους ακολουθούν, συνεπάγεται πλήρη άρση από τους ναούς τους της Θείας Χάριτος, αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Ο Άγιος Μελέτιος κύριοι, ποτέ δεν έκανε οικονομίες στην Πίστη, και μάλιστα μονίμως, όπως κάποιοι προδότες “αποτειχισμένοι” κάνουν έως σήμερα, ποτέ δεν συγκοινώνησε με τους Αιρετικούς, μάλιστα τους έλεγχε με παρρησία και τους καταδίκαζε επανειλημμένα, χωριζόμενος εντελώς απ’ αυτούς! Υπάρχουν άραγε στις μέρες μας τέτοιοι ενάρετοι κληρικοί, που να χωρίζονται εντελώς από την Αίρεση και το εμβολιαστικό χάραγμα του Πονηρού, ώστε να μπορεί να τους τιμήσει κατόπιν η Εκκλησία και να αναγνωρίσει, όπως στον άγιο Μελέτιο, την όποια χειροτονία τους έγινε από επίσημους πλέον μετά το 2016 Αιρετικούς
Οικουμενιστές; Δυστυχώς ΟΧΙ, όλοι οι δήθεν διωκόμενοι ανεμβολίαστοι ιερείς
βρίσκονται ακόμη σε πλήρη κοινωνία με την αντίχριστη απανταχού της γης κυβερνώσα πόρνη εκκλησία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Αιρέσεων, ή, αν δεν είναι σε κοινωνία μ’ αυτήν, είναι ενταγμένοι σε κάποιο σχίσμα ανεπίγνωστου και αδιάκριτου και συνήθως Αγιομάχου ζηλωτισμού, ή άλλοι δίνουν τα άγια τοις χαραγμένοις κυσί!
Χωρίς Θεία Χάρη λοιπόν έμειναν πλέον οι ναοί και τα δειλά μοναστήρια, που σύρονται εν γνώσει τους πια πίσω από την Αιρετική συμμορία, μετά μάλιστα και από τόσα εμφανή σημεία των καιρών, όπως τα έχουμε περιγράψει. Ούτε σταυρό δεν πρέπει να κάνουμε επομένως έξω από τους κατεχόμενους πια ναούς τους, καμία βάπτιση και κανένας γάμος εκεί δεν είναι ευλογημένος, αλλά άκυρος και αχαρίτωτος, μάλιστα δε μολυσματικός και καταστροφικός για τις ψυχές!
Και να μην υπάρχει καμία αλλοίωση της Πίστεως, και μόνο η επίσημη παράδοση της Ελλαδικής Εκκλησίας στους αντίχριστους νόμους των Σιωνιστών κυβερνώντων, είναι μας λένε οι Άγιοι της Ρωσίας, που τα πέρασαν κι αυτοί πριν από μας, χειρότερο κακό από κάθε Αίρεση! Είναι απευθείας παράδοση στον Αντίχριστο, έχουμε δηλ. και σήμερα, είτε μας αρέσει, είτε δεν μας φαίνεται έτσι, μια κρατική Εκκλησία, που στο σύνολό της, ως μυστικό σώμα, έχει χωριστεί από τον Χριστό και υπηρετεί επίσημα, ολοκληρωτικά και συνοδικά τον Σατανά!
Δεν υπάρχει λοιπόν κανείς, το τονίζουμε, κανείς αυτήν τη στιγμή αθώος και καλός ποιμένας, στον οποίο να μπορούμε να καταφύγουμε με ασφάλεια, είτε για την Θεία Μετάληψη, είτε για Βαπτίσεις, γάμους και κηδείες.
Γι’ αυτό, είναι προτιμότερο, άμα δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε τους ελάχιστους ιερείς των αγίων “κατακομβών”, να μένουμε αβάπτιστοι και ακοινώνητοι χάριν της Αλήθειας, παρά να παίρνουμε δηλητήριο και σφραγίδα μολυσμένη, θέτοντας και τους εαυτούς μας εκτός Εκκλησίας, άρα και εκτός σωτηρίας, μας φωνάζει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Αυτήν την στέρηση και σωτήρια αποχή, μας λέει ο Όσιος, ο Χριστός την δέχεται ως μαρτύριο!
Ας μελετούμε λοιπόν συνεχώς, ας εντρυφούμε με θέρμη, όπως ο Άγιος Μελέτιος, στα Αγιογραφικά και Πατερικά νάματα, όχι όμως θεωρητικά, πράγμα που σημαίνει να επιμένουμε πρακτικά κυρίως στην εφαρμογή και εργασία όλων των θείων εντολών και διδαχών τους! Η πρακτική πάλι μελέτη μας στο Ευαγγέλιο και τους Αγίους Πατέρες, ας γίνεται πάντοτε ταπεινά, εκούσια και με όρεξη, όχι τυπικά, εγωιστικά, αναγκαστικά ή ακούσια, και όχι μόνο σε ευχάριστες καταστάσεις αλλά και σε δυσάρεστες!, αυτό σημαίνει το Ψαλμικό ” εν τω νόμω αυτού μελετήσει ημέρας και νυκτός” του Προφήτου Δαυΐδ, σύμφωνα την θεόπνευστη ερμηνεία των Αγίων Πατέρων μας.
Αυτήν ακριβώς την αγία επιμονή και μελέτη, που επέδειξε ο άγιος Μελέτιος στα δόγματα της Πίστεως, μας παραγγέλει σήμερα και ο Απόστολος Παύλος να δείχνουμε πάντοτε και όχι να συγκοινωνούμε με τις βλάσφημες καινοτομίες και δημόσιες ανωμαλίες των ψευδοποιμένων, πώς; Αποδεχόμενοι δηλ. σ’ αυτούς τους σφραγισμένους πια σατανάδες ιερωσύνη και καλώντας τους “σεβασμιωτάτους”, επειδή δήθεν δεν έχουν επίσημα καθαιρεθεί οι αναθεματισμένοι και διότι μεταδίδουν δήθεν ακόμη το Άγιο Πνεύμα! “Παράτα τους”, μας φωνάζει σε
πλήθος σημείων ο Απόστολος Παύλος αυτούς όλους, “φύγε μακριά τους με κάθε τρόπο”, και όχι
” Ε, δεν πειράζει, αυτό είναι ακραίο, πήγαινε μόνο να κοινωνήσεις και φύγε, όσο αμαρτωλοί και να είναι μην ασχολείσαι, είναι ακόμη φορείς της Χάριτος !!!”
Δεν μιλάμε για αμαρτωλούς σήμερα, σεβαστοί μας αναγνώστες, δεν κρίνουμε τον ιδιωτικό βίο κανενός, εδώ μιλάμε για δημόσια αιρετικούς και ασεβείς κληρικούς ή φίλους των Αιρετικών, άρα μολυσματικούς και λοιμώδεις τύπους! Πώς λοιπόν εσύ αδελφέ μου, θέλεις να πάρεις τον καθαρώτατο Χριστό μέσα σου τιμώντας την προκλητική ασέβεια (και όχι αμαρτία) του δήθεν λειτουργού του; Δεν γίνεσαι έτσι εσύ και άθελά σου υποκριτής και Φαρισαίος μεγίστου βαθμού;
Β. ΤΟ ΦΑΡΙΣΑΪΚΟ ΤΡΙΩΔΙΟ.
Υπάρχει μια βασική προϋπόθεση, που αποδεικνύει αν αγωνίζεσαι πνευματικά και αν συμπορεύεσαι με την Εκκλησία του Χριστού στην κατανυκτική αυτή περίοδο του Τριωδίου. Είναι το ακλόνητο θεμέλιο της Πίστεως, το να είσαι δηλ. Ορθόδοξος Χριστιανός, όχι στα χαρτιά, αλλά στην πράξη και στο φρόνημά σου.
Όσα κι αν γνωρίζεις θεολογικά, και “ιερέας” να είσαι, και κατηχητής, και στους ναούς να ξημεροβραδυάζεις, και να νηστεύεις, να προσεύχεσαι και να κοινωνάς, ακόμα κι αν ζεις στις Σκήτες του Αγίου Όρους και στις ερήμους των Αγίων Τόπων, αν δεν έχεις διακόψει πνευματική κοινωνία όχι μόνο με την επικρατούσα επίσημα Παναίρεση, αλλά και με τους σεσηπότες χαραγμένους Χριστιανούς, δεν είσαι αληθινός Χριστιανός και άρα όλες οι δήθεν αρετές
σου είναι ματαιοπονία! Ακολουθείς και συ τον διάβολο, ακόμα κι αν διαφωνείς με την Αίρεση, ακόμα κι αν είσαι ανεμβολίαστος, ακόμα κι αν είσαι παρθένος στο σώμα, ακομα κι αν σιχαίνεσαι την ανωμαλία, μόνο και μόνο φίλε μου, που αποδέχεσαι σαν μέλη Χριστού τους Αιρετικούς, μόνο και μόνο που συγκοινωνείς μαζί τους, μόνο και μόνο που εκκλησιάζεσαι στους ναούς που τους υπηρετούν! Τί φοβερό αδελφέ μου! Να κάνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις φαρισαϊκό Τριώδιο, να είσαι ένα με τους εχθρούς του Χριστού!
Αν δεν έχεις γερό θεμέλιο την ακλόνητη Ορθόδοξη Πίστη σε όλα όσα μας παραδόθηκαν και αν δεν είσαι άγρυπνος φύλακας των Ιερών Δογμάτων της, δεν ισχύει καμία σου εξομολόγηση, ούτε μετάνοια μπορείς ποτέ να χτίσεις, ούτε οι νομιζόμενες αρετές σου έχουν αξία! Ταυτίζεσαι στην καλύτερη περίπτωση με τις μωρές σωματικά παρθένες, που έμειναν άγνωστες στον Χριστό και εκτός του θείου Νυμφώνος! Άχρηστα λοιπόν είναι όλα, όταν έχεις ξεφύγει από την ορθόδοξη βάση και στηρίζεσαι και τρέφεσαι πνευματικά από την αιρετική, όπως την περιγράψαμε.
Διότι όλα τα Πατερικά συγγράμματα αυτής της περιόδου, η Κλίμακα, οι Κατηχήσεις του Αγίου Θεοδώρου, τα ασκητικά του Αββά Δωροθέου και τα παρόμοια τους Λαυσαϊκά και Λειμωνάρια, όλοι οι βίοι των Αγίων, όλα τα ιερά Αναγνώσματα, προϋποθέτουν να κρατάς αμόλυντη και ως κόρη οφθαλμού την παρακαταθήκη της Πίστεως!
Όταν επίσης ο Χριστός μας σήμερα, στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου αναφέρει ότι ανέβηκαν δύο στο ιερό να προσευχηθούν, μη νομίζεις ότι εδώ εννοεί πως μπορείς και συ να προσεύχεσαι όπου θες, σε όποιον
ναό δηλ. βλέπεις μπροστά σου. Μή νομίζεις ότι επειδή ο άλλος είναι αιρετικός και βλάσφημος, εσύ δεν κινδυνεύεις.
Μη νομίσεις εσύ Αγιορείτη ή Αγιοταφίτη ή Ελλαδίτη ή Κύπριε μοναχέ της κακής υπακοής, ότι μπορείς να ακολουθείς τον ηγούμενό σου σε συλλείτουργα και συμπροσευχές με Παπικούς ή Οικουμενιστές αντίχριστους. Μη νομίζεις εσύ, μοναχέ της δήθεν νοεράς προσευχής, ότι μπορείς να συνεκκλησιάζεσαι με εν ενεργεία ομοφυλόφιλους ή μασκοφόρους ή να μνημονεύεις τον Πανθρησκειαστή αρνητή της Αγίας Τριάδος και να μην κολάζεσαι, όσο άγιο να σου φαίνεται το ιερό Καθολικό σου, όσο άγια και ευωδιαστά και μυροβλύζοντα λείψανα κι αν έχει μέσα, όσοι Άγιοι κι αν πέρασαν από εκεί. Για τους λόγους που είπαμε, τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα, δεν είναι καν ιερό τώρα, είναι ένας πνευματικά μολυσμένος κοινός οίκος, χωρίς την αγιαστική παρουσία του Αγίου Πνεύματος, άρα χωρίς ελπίδα καθάρσεως και αγιασμού σου, είναι αυτή τη στιγμή η παγίδα της απωλείας σου! Αυτό δεν το λέμε εμείς, σου το λένε όλοι οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, άρα η ίδια η Αγία Γραφή, αφού αυτά είναι ένα!
Εκεί, στην αγία μας Παράδοση, έχει καταγραφεί και οριοθετηθεί η Πίστη μας, αυτά μας διδάσκει το ιερό Πηδάλιο, ο πρακτικός οδηγός των κανόνων της Πίστεώς μας προς την σωτηρία, εκεί μαθαίνεις το πού και πώς να εκκλησιάζεσαι, με ποιους να μην συμπροσεύχεσαι, ποιοι ναοί είναι βέβηλοι, πότε μολύνεται η Θεία Λατρεία, ποιος είναι ανάξιος να εισέρχεται εκεί, σε ποιον απαγορεύεται η συμμετοχή του στα ιερά μυστήρια και πολλά άλλα.
Φαρισαϊκό λοιπόν Τριώδιο κάνεις αδελφέ, όταν δήθεν κρατάς το Τυπικό και διαβάζεις τις Κατηχήσεις του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου επιλεκτικά, μόνο για όσα αφορούν την απλή και καθημερινή και ειρηνική μοναχική τάξη, δεν θέλεις όμως πονηρά ή αδιάφορα να μελετήσεις όλες τις Επιστολές του Αγίου, στις οποίες σου απαντάει με λεπτομέρεια και για το ποιο είναι το χρέος σου ως μοναχού, εν καιρώ συνοδικά επιβληθείσης Αιρέσεως.
Μάθε λοιπόν τώρα, ότι πρωτίστως εσύ οφείλεις να αντιδράσεις και μετά οι λαϊκοί αδελφοί, πρώτα εσύ πρέπει υποχρεωτικά να αφήσεις το βόλεμα της Μονής σου, να φωνάξεις όταν αλλοιώνονται οι Ευαγγελικές εντολές, να τρέξεις να σβήσεις μέσα στον κόσμο την αιρετική πυρκαϊά, να μην επιτρέψεις να ακουστεί όνομα Αιρετικού Επισκόπου ή δημόσια ανήθικου. Είναι υποκρισία να διαβάζεις την Κλίμακα και να συντρώγεις στην Τράπεζα με αρνητές και δολοφόνους και κανίβαλους της Νέας Τάξης, με αδιάφορους τύπους, που εκούσια και ενυπόγραφα δέχτηκαν μέσα τους τη δαιμονική σφραγίδα, αρνούμενοι τον Χριστό. Έχουμε αποδείξει ότι όλοι οι σημερινοί Επίσκοποι είναι αιρετικοί ως το κόκκαλο. Άρα αιρετικός γίνεσαι και εσύ, κοιμισμένε ηγούμενε και ανάξιε πνευματικέ και βολεμένε υποτακτικέ της πλάνης, που ενώ έχεις ακούσει πώς αγωνίζονταν και τί ορίζουν οι Άγιοι Πατέρες για φανερά Αιρετικούς,(τους μη καταδικασμένους
εννοείται), εσύ τους μνημονεύεις τόσο προκλητικά και ψευδώς ως Ορθοδόξους ενώπιον της Αγίας Αναφοράς, ενώπιον δηλ. του ίδιου του Κυρίου!
Γ. Η ΑΝΟΔΟΣ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.
Πρόσεχε όμως και συ αδελφέ μου συναγωνιστή της αγίας Αποτείχισης από την Αίρεση, που ξέρεις μεν πολλά, κολυμπάς όμως στα θανάσιμα πάθη, και το χειρότερο, δεν μετανοείς ειλικρινά, ζηλεύεις τον αδελφό σου, τον κατακρίνεις άδικα, ή τον φθονείς, δεν προσπαθείς επίσης να εξομολογηθείς με συντριβή.
Πρόσεχε πολύ φίλε μου, εσύ ειδικά που βγάζεις γλώσσα αισχρή και εμπαθή, εσύ που θέλεις να κάνεις τον δάσκαλο στους άλλους, πρόσεχε, διότι η κρυφή σου αυτή έπαρση, αν δεν ταπεινωθείς, θα γίνει αιτία του ναυαγίου σου μέσα στο γαλήνιο λιμάνι!
Ας προσέξουμε πολύ όλοι αδέλφια, ας στενάξουμε τελωνικά, ας κλάψουμε, ας αγρυπνήσουμε δεόμενοι, ας θεωρήσουμε υπεύθυνο για όλα όσα έχουν γίνει πρωτίστως τον χλιαρό και κακό και οκνηρό μας εαυτό, την επί χρόνια αδιαφορία μας και τις αμετανόητες αμαρτίες μας.
Ας προσέξουμε τον φαρισαϊσμό που εισέρχεται σε κάθε χώρο και σε κάθε αγώνα, ας ταπεινωθούμε αγόγγυστα σε κάθε περιφρόνηση, ας κλείνουμε το στόμα μας εντελώς, όταν δεν απαιτείται δημόσια ομολογία, ας ασχοληθούμε επί τέλους και με την εκκοπή κάθε ρυπαρότητας, κάθε σαρκικού πάθους ή και οποιουδήποτε πνευματικού μολυσμού. Μη νομίσουμε ότι κατακτήσαμε στεφάνια ομολογίας, αν δεν μάθουμε να βιώνουμε διαπαντός και την τελωνική ευχή, αυτήν την τέλεια και σωτήρια κραυγή, που και μόνη της αρκεί να μας υψώσει και να μας δικαιώσει ενώπιον του Δικαίου Κριτού, εκείνο το ” Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ”.
Ας αγνίσουμε τις προθέσεις μας, δεν είναι καθόλου αρκετό να ξέρουμε απλώς την αλήθεια, ή να βρισκόμ
ριστού, ίσα ίσα που αυτό μας μεγαλώνει την ευθύνη, αλλά ας αγαπήσουμε και τον άδικο διωγμό μας ένεκεν αληθείας, τις ασθένειες, τη στέρηση ίσως και των αναγκαίων, και του μισθού, αν έρθει, σαν ένδειξη δοκιμασίας της γνησιότητας της Πίστης μας, ας αφήσουμε τους πονηρούς και κόλακες να προοδεύουν στην πλάνη, να βουλιάζουν ακόμα πιο πολύ… Ένα είναι βέβαιο, ότι απ’ όλα τα λυπηρά και από κάθε θλίψη απρόσμενη, θα μας σώσει ο Κύριος!
Δεν αρκεί λοιπόν να αισθανόμαστε ή να φαινόμαστε ταπεινόφρονες, όμως να κοινωνούμε με την Αίρεση, να έχουμε δηλ. χάσει την Πίστη! Τότε κάνουμε φαρισαϊκό Τριώδιο!
Ούτε πάλι να νομίζουμε ότι σαν φαινόμενοι ομολογητές πορευόμαστε κατά Θεόν, όταν υπάρχει μέσα μας κρυμμένος εγωισμός! Πάλι φαρισαϊκό Τριώδιο κάνουμε, και ας μην είμαστε Αιρετικοί!
Μένε αδελφέ μου ακλόνητος και ταπεινός αγωνιστής πρώτα της Πίστεως και ταυτόχρονα της μετανοίας κατά των παθών σου!
Ερωτεύσου τον εξευτελισμό, την αφάνεια και την ταπείνωση χωρίς προγράμματα, θελήματα και υπολογισμούς!
Μη ξεχνάς, ότι ακόμη κι αν τηρήσεις όλους τους Κανόνες και τις θείες Εντολές, είσαι ένα βρώμικο κουρέλι, ένα σίχαμα, μια ακαθαρσία ενώπιον του Θεού.
Έτσι λοιπόν να πορεύεσαι σε όλη σου τη ζωή με ελπίδα, με μετάνοια, με αγάπη ανυπόκριτη, με σπλαχνική καρδιά, με λαχτάρα για την αιωνιότητα, χωρισμένος όμως καλώς από την αμαρτία, από την αίρεση, από τη θανάσιμη φιλία των εμβολιασμένων αρνητών και από τους ναούς της
προδοσίας. Μείνε ενωμένος πρωτίστως με την διαχρονική Εκκλησία του Χριστού και των Αγίων μας, με την Αλήθεια, μακριά από φατρίες και σχίσματα και παρατάξεις αδιάκριτου ζηλωτισμού, κάνε υπομονή έως τέλους, εξέταζε συνεχώς τον εαυτό σου αν είσαι στερεωμένος ολόκληρος στην Ορθοδοξία των Αγίων Πατέρων, σταμάτα επιτέλους να υπηρετείς ανόητα την πλάνη του γεροντισμού, τι είπε ο τάδε γέροντας ή Άγιος μεμονωμένα, που μάλιστα δεν βίωσε περίοδο διωγμού και επιβολής της Αίρεσης, σε προειδοποίησε όμως για την προδοσία του κλήρου.
Αχ, αδελφέ, γιατί ξεχνάς και μιλάς αόριστα και ελπίζεις σε εύκολη μετάνοια, ενώ έχασες την Πίστη; Τί σε ωφελούν τα δάκρυα μέσα στην Αίρεση; Ξύπνα, κάνε ιερό πρωτίστως τον ναό της ψυχής σου!, εκεί ανέβα πνευματικά και κάνε την θυσιαστήριο θείο, αυτό υποννοεί σήμερα ο Χριστός, και οι Άγιοι αυτόν τον ναό σου λένε πρώτα να φυλάξεις, όχι τις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Μην αφήσεις να μολυνθεί η Πίστη, μην αφήσεις όμως και την έπαρση να σου κλέψει τον θησαυρό Της. Αγωνίσου θυσιαστικά, ταπεινά και θαρραλέα άχρι θανάτου και να είσαι βέβαιος ότι ο ελεήμων Κύριος θα σε κατατάξει στη χορεία των μετανοημένων, αλλά πιστών εκείνων τελωνών, που δεν αρνήθηκαν τον Κύριο για ένα τσίμπημα ή με μια μνημόνευση ή με μια επιπόλαιη κοινωνία με την Αίρεση. Αδελφέ μου, εσύ άραγε σε ποιο Τριώδιο εισήλθες, σε ποια θεμέλια πάνω θα χτίσεις μετάνοια; Μήπως πεισματικά ακόμα αρνείσαι ότι ενεργείται χάραγμα του Αντιχρίστου και άφοβα συγχρωτίζεσαι στα ανίερα ιερά των κρατικών ναών, ούτε καν δηλ. δεν εισέρχεσαι σε κάποιο όντως ιερό; Μήπως άφησες να μολυνθεί στην Πίστη το ιερό της ψυχής σου; Προφταίνεις αδελφέ μου, αν δεν σφραγίστηκες
ακόμα, διόρθωσε την ιερότητα που έχασες, ομολόγησε και ταπεινώσου χωρίς να απελπίζεσαι! Φύγε μακριά τους χωρίς επιστροφή ΤΩΡΑ, όπως ο Λωτ, όχι όπως η γυναίκα του!
Κύριε, στον άγιο ναό της ψυχής μου ορθίζω, άνοιξέ μου τις πύλες της σωτήριας μετάνοιας, εξέλιπαν οι ιεροί ναοί σου, τους μόλυνε Χριστέ μου ο αντίδικος διάβολος, τους βεβήλωσαν τα στρατευμένα όργανα της Μασωνίας και όσοι τους θεωρούν ακόμα αυτούς ιερωμένους.
Έλα Κύριε, έλα στη φτωχή και ρυπαρή μου φάτνη της ψυχής, σου υπόσχομαι ότι με χαρά θα σου προσφέρω εκεί την ταπεινή και καρδιακή μου λατρεία, εκεί θα προσπαθήσω να κρατήσω πάση θυσία αμόλυντη την Πίστη των Πατέρων μου, να μη σε προδώσω ποτέ γλυκύτατε Ιησού μου. Τον μεγαλύτερο αμαρτωλό τον συγχωρείς πάντοτε όταν μετανοεί ειλικρινά, τον Φαρισαίο όμως υποκριτή και βλάσφημο του Αγίου σου Πνεύματος, όχι!
“Ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ Κύριε”. Δέξαι με μετανοούντα, αλλά και πιστόν σου δούλον, και ελέησόν με, ως οίδας και ως θέλεις. Φώτισε τώρα, σε παρακαλούμε, τους πεπλανημένους αδελφούς, στήριξε τους ολιγοψύγους και απάλλαξέ μας σύντομα από τους Οικουμενιστές και τη σφραγίδα τους, που μόλυνε τα αθώα σου νήπια και την νεότητα. Ω Κύριε, μην αργήσεις να καθαρίσεις τα Ιερά του Γένους μας από τον βόθρο της πρωτοφανούς αυτής ασέβειας!
Εκεί πια δεν μας επιτρέπεται να εισέλθουμε. Ανθρωπίνως, δεν υπάρχει ελπίδα, αφού πάντες εξέκλιναν και ηχρειώθησαν! Εσύ μόνο μπορείς τώρα να το κάνεις.
Όπως θέλεις και όπως Εσύ μόνο ξέρεις. Μην αργήσεις μόνο Κύριε, ναι, έρχου ταχύ και σώσον ημάς. Αμήν.
