Ἡ Σῦρος, στά χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21, δέν ἦταν νησί σάν καί τά ἄλλα νησιά τοῦ Αἰγαίου. Στήν Σαμοθράκη, στήν Ὕδρα καί στά Ψαρρά οἱ Ἕλληνες ἔκαμναν τόν σταυρό τους μέ τά τρία δάχτυλα ἑνωμένα καί τό βλέμμα τῆς καρδιᾶς τους ἦταν στραμμένο πρός τήν Πόλη τῶν ὀνείρων τους. Ἐνῷ στήν Σῦρο, ἡ Πίστη τῶν Πατέρων εἶχε προδοθεῖ καί πολλοί Συριανοί ἀπό τά χρόνια τῆς ἑνετοκρατίας εἶχαν προσκυνήσει τόν πάπα. Ἡ καρδιά τους ἦταν δοσμένη στό Βατικανό. Σάν φάνηκαν λοιπόν ἀπό μακριά τά καράβια τοῦ Ἰμπραήμ, οἱ Φραγκοσυριανοί ἦταν καλά δασκαλεμένοι γιά τό τί θά ἔπρεπε νά κάνουν. Φραγκόψυχοι τώρα, μέ τί καρδιά καί μέ τί πνοή νά πολεμήσουν γιά τήν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον τοῦ Ἰμπραήμ; Μέχρι νά πεῖς κύμινο τά μπαλκόνια τους γέμισαν ἀπό σημαῖες γαλλικές! Νά τίς δεῖ ἀπό ἀπόσταση ὁ Ἰμπραήμ καί νά ...