Πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας αυτό που είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: “Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.” (‘Those who give up essential liberty, to purchase a little temporary safety, deserve neither liberty nor safety.’ Benjamin Franklin.)
Γιατί δεν προβληματίζεται η δημοσιογράφος (Melanie Michael): Μήπως αυτά τα τσιπάκια τελικά φανούν περισσότερο “χρήσιμα” σε αυτούς που θέλουν να κάνουν κακό στα παιδιά (predators) παρά σε αυτούς που θέλουν να τα προστατεύσουν; Τα στοιχεία της θέσης του παιδιού, κάθε στιγμή και κάθε μέρα, συλλέγονται σε βάσεις δεδομένων, διαρροή των οποίων δυνητικά μπορεί να είναι καταστροφική για την οικογένεια, γιατί αποκαλύπτουν τόπο διαμονής, σχολείο φοίτησης, συνήθειες μετακίνησης, διαδρομές κ.ο.κ.
Επίσης δεν γνωρίζουμε ποιος θα έχει πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία, ποιοι θα είναι οι διαχειριστές αυτών των βάσεων δεδομένων. Η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται και μας διδάσκει πως εάν τα τσιπάκια αρχικά υιοθετηθούν για “ασφάλεια και εξυπηρέτηση”, τότε θα έρθει μια μέρα που θα γίνουν υποχρεωτικά για όλους.
Τέλος, διαλάθει της προσοχής της δημοσιογράφου, η ανατριχιαστικά τρομακτική ιδέα ότι τα παιδιά μας θα μοιάζουν σαν προϊόντα με barcode και ως τέτοια θα τα διαχειρίζεται το σύστημα.
Η μητέρα (Steffany Rodroguez-Neely) που μιλάει στο ρεπορτάζ, ένθερμη υποστηρίκτρια των εμφυτεύσιμων microchips, προσέγγισε το NBC και του ζήτησε να προβάλλει την ιδέα των εμφυτευμένων microchips ως έναν τρόπο εύρεσης χαμένων παιδιών, ή το NBC βρήκε αυτή τη μητέρα με σκοπό να δημιουργήσει ένα ρεπορτάζ, καθαρή προπαγάνδα, για να εξοικειωθούν οι τηλεθεατές με την ιδέα του εμφυτεύσιμου microchip;
Είτε έτσι είτε αλλιώς, το ρεπορτάζ δεν είναι ισορροπημένο, προβάλλοντας με έμφαση την υποτιθέμενη ασφάλεια που προσφέρει η εμφύτεση, υποβαθμίζοντας χαρακτηριστικά κάθε υγιή ανησυχία που εγείρεται από όσους βλέπουν σε μια τέτοια προοπτική την εφαρμογή των πιο σκοτεινών Οργουελικών σεναρίων.
