BY TYLER DURDEN
Συντάχθηκε από τους John W. Whitehead & Nisha Whitehead μέσω του Ινστιτούτου Rutherford,
“Όλα τα Dachaus πρέπει να παραμείνουν όρθια. Το Νταχάους, το Μπέλσεν, το Μπούχενβαλντ, το Άουσβιτς – όλα τους. Πρέπει να παραμείνουν όρθια γιατί αποτελούν μνημείο μιας στιγμής που κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν να μετατρέψουν τη Γη σε νεκροταφείο. Μέσα σε αυτό έριξαν όλη τους τη λογική, τη λογική, τη γνώση, αλλά, το χειρότερο απ’ όλα, τη συνείδησή τους. Και τη στιγμή που το ξεχνάμε αυτό, τη στιγμή που παύουμε να μας στοιχειώνει η ανάμνησή του, τότε γινόμαστε εμείς οι νεκροθάφτες”.
– Ροντ Σέρλινγκ, “Το κεφάλι του θανάτου αναβιώνει”.
Στην πολιτικά φορτισμένη, πολωτική διελκυστίνδα που είναι η συζήτηση για το COVID-19, βρισκόμαστε να ταλανιζόμαστε από τον φόβο για μια ιογενή πανδημία που συνεχίζει να σπέρνει τον όλεθρο σε ζωές και την οικονομία, απειλές για εντολές εμβολίων και οικονομικές κυρώσεις για τη μη συμμόρφωση, και διαφωνίες για το πώς να νομοθετήσουμε το δημόσιο καλό χωρίς να θυσιάσουμε την ατομική ελευθερία.
Η ασυμφωνία γίνεται όλο και πιο ασυμφωνία μέρα με τη μέρα.
Μόλις πρόσφατα, για παράδειγμα, η συντακτική επιτροπή της Salt Lake Tribune πρότεινε ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα πρέπει να επιβάλουν μαζικούς εμβολιασμούς και να αναπτύξουν την Εθνική Φρουρά “για να διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι χωρίς απόδειξη εμβολιασμού δεν θα επιτρέπονται, λοιπόν, πουθενά”.
Με άλλα λόγια, κλειδώστε τους ανεμβολίαστους και χρησιμοποιήστε τον στρατό για να καθορίσετε ποιος θα είναι “ελεύθερος”.
Αυτή η τακτική έχει χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σημαντικός αριθμός ανθρώπων ανησυχεί: επειδή αυτός είναι ο ολισθηρός δρόμος που ξεκινά με καλοπροαίρετες προθέσεις για το γενικότερο καλό και καταλήγει σε τυραννικές καταχρήσεις που κανείς δεν πρέπει να ανέχεται.
Για να δείτε πώς θα μπορούσε να είναι το μέλλον αν εφαρμοζόταν μια τέτοια πολιτική, κοιτάξτε πέρα από τα σύνορα της Αμερικής.
Στην Ιταλία, οι ανεμβολίαστοι απαγορεύεται να εισέρχονται σε εστιατόρια, μπαρ και δημόσια μέσα μεταφοράς, ενώ θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν διαθεσιμότητα από την εργασία τους και μηνιαία πρόστιμα. Ομοίως, η Γαλλία θα απαγορεύσει στους ανεμβολίαστους τους περισσότερους δημόσιους χώρους.
Στην Αυστρία, όποιος δεν έχει συμμορφωθεί με την εντολή για το εμβόλιο μπορεί να αντιμετωπίσει πρόστιμα έως και 4100 δολάρια. Η αστυνομία θα εξουσιοδοτηθεί να διενεργεί ελέγχους ρουτίνας και να ζητά αποδείξεις εμβολιασμού, με πρόστιμα έως και 685 δολάρια σε περίπτωση παράλειψης.
Στην Κίνα, η οποία έχει υιοθετήσει μια στρατηγική μηδενικής ανοχής, “μηδέν COVID”, ολόκληρες πόλεις -κάποιες με πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων- αναγκάζονται να κλειδώνουν τα σπίτια τους για εβδομάδες, με αποτέλεσμα μαζικές ελλείψεις τροφίμων και οικιακών προμηθειών. Έχουν δει το φως της δημοσιότητας αναφορές κατοίκων που “ανταλλάσσουν τσιγάρα με λάχανα, υγρό πιάτων με μήλα και σερβιέτες με ένα μικρό σωρό λαχανικά. Ένας κάτοικος αντάλλαξε μια κονσόλα Nintendo Switch με ένα πακέτο στιγμιαία ζυμαρικά και δύο ψωμάκια στον ατμό”.
Για όσους έχουν την ατυχία να προσβληθούν από το COVID-19, η Κίνα έχει κατασκευάσει “στρατόπεδα καραντίνας” σε όλη τη χώρα: τεράστια συγκροτήματα που διαθέτουν χιλιάδες μικρά, μεταλλικά κουτιά που περιέχουν ελάχιστα περισσότερα από ένα κρεβάτι και μια τουαλέτα. Οι κρατούμενοι -συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, των εγκύων γυναικών και των ηλικιωμένων- φέρονται να διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στη μέση της νύχτας, να μεταφερθούν στα στρατόπεδα καραντίνας με λεωφορεία και να κρατηθούν σε απομόνωση.
Αν αυτό το τελευταίο σενάριο ακούγεται ανατριχιαστικά οικείο, θα έπρεπε.
Πριν από ογδόντα χρόνια, ένα άλλο αυταρχικό καθεστώς δημιούργησε περισσότερα από 44.000 στρατόπεδα καραντίνας για όσους θεωρούνταν “εχθροί του κράτους”: φυλετικά κατώτεροι, πολιτικά απαράδεκτοι ή απλώς μη συμμορφούμενοι.
Ενώ η πλειονότητα όσων φυλακίστηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τους χώρους εγκλεισμού και τα γκέτο ήταν Εβραίοι, υπήρχαν επίσης Πολωνοί υπήκοοι, τσιγγάνοι, Ρώσοι, πολιτικοί αντιφρονούντες, μαχητές της αντίστασης, μάρτυρες του Ιεχωβά και ομοφυλόφιλοι.
Πολιτισμικά, έχουμε τόσο πολύ κολλήσει στις μαζικές δολοφονίες των Εβραίων κρατουμένων από τους Ναζί που παραβλέπουμε το γεγονός ότι ο σκοπός αυτών των στρατοπέδων συγκέντρωσης ήταν αρχικά να “φυλακίσουν και να εκφοβίσουν τους ηγέτες των πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών κινημάτων που οι Ναζί θεωρούσαν απειλή για την επιβίωση του καθεστώτος”.
Όπως εξηγεί το Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των ΗΠΑ:
“Οι περισσότεροι κρατούμενοι στα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν πολιτικοί κρατούμενοι -Γερμανοί κομμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες- καθώς και Ρομά (Τσιγγάνοι), Μάρτυρες του Ιεχωβά, ομοφυλόφιλοι και άτομα που κατηγορούνταν για “αντικοινωνική” ή κοινωνικά αποκλίνουσα συμπεριφορά. Πολλοί από αυτούς τους χώρους ονομάστηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο όρος στρατόπεδο συγκέντρωσης αναφέρεται σε ένα στρατόπεδο στο οποίο άνθρωποι κρατούνται ή περιορίζονται, συνήθως υπό σκληρές συνθήκες και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι νομικοί κανόνες σύλληψης και φυλάκισης που είναι αποδεκτοί σε μια συνταγματική δημοκρατία”.
Πώς φτάνετε από εκεί εδώ, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς στα κέντρα καραντίνας του COVID;
Συνδέστε τις τελείες.
Δεν χρειάζεται να είστε ανεμβολίαστοι ή θεωρητικοί συνωμοσίας ή ακόμη και αντικυβερνητικοί για να ανησυχείτε για το τι σας περιμένει. Πρέπει απλώς να αναγνωρίσετε την αλήθεια στην προειδοποίηση: η εξουσία διαφθείρει, και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα.
Αυτό δεν αφορά το COVID-19. Ούτε αφορά την πολιτική, τα λαϊκιστικά κινήματα ή κάποια συγκεκριμένη χώρα.
Πρόκειται για το τι συμβαίνει όταν καλοί, γενικά αξιοπρεπείς άνθρωποι -αποπροσανατολισμένοι από κατασκευασμένες κρίσεις, πολωτικές πολιτικές και μάχες που διχάζουν τον πληθυσμό σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα “εμείς εναντίον αυτών”- δεν λαμβάνουν υπόψη τους τον διαφαινόμενο κίνδυνο που απειλεί να εξαφανίσει την ελευθερία από τον χάρτη και να μας βάλει όλους σε αλυσίδες.
Πρόκειται για το τι συμβαίνει όταν οποιαδήποτε κυβέρνηση εξουσιοδοτείται να υιοθετήσει μια νοοτροπία “συμμορφώσου ή υπέμεινε τις συνέπειες”, η οποία επιβάλλεται μέσω εντολών, λουκέτων, ποινών, κέντρων κράτησης, στρατιωτικού νόμου και αδιαφορίας για τα δικαιώματα του ατόμου.
Ο ολισθηρός δρόμος ξεκινά ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, με προπαγανδιστικές εκστρατείες σχετικά με το δημόσιο καλό που είναι πιο σημαντικό από την ατομική ελευθερία, και καταλήγει με λουκέτα και στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Τα σημάδια κινδύνου είναι παντού.
Ο Claudio Ronco, ένας 66χρονος ορθόδοξος Εβραίος και ειδικός στη μουσική του 18ου αιώνα, αναγνωρίζει τα σημάδια. Λόγω της απόφασής του να παραμείνει ανεμβολίαστος, ο Ronco είναι παγιδευμένος μέσα στο σπίτι του, χωρίς να μπορεί να κυκλοφορήσει δημόσια χωρίς ψηφιακή κάρτα εμβολιασμού. Δεν μπορεί πλέον να επιβιβαστεί σε αεροπλάνο, να κάνει check-in σε ξενοδοχείο, να φάει σε εστιατόριο ή να πάρει καφέ σε μπαρ. Έχει εξοστρακιστεί από τους φίλους του, έχει αποκλειστεί από τη δημόσια ζωή και σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με μηνιαία πρόστιμα επειδή επιμένει στο δικαίωμά του στη σωματική ακεραιότητα και την ατομική ελευθερία.
Για όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, ο Ρόνκο έχει γίνει ανεπιθύμητος στα μάτια της κυβέρνησης, αναγκασμένος να απομονωθεί ώστε να μην κινδυνεύσει να μολύνει τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Αυτό είναι το ολισθηρό μονοπάτι: μια κυβέρνηση που έχει την εξουσία να περιορίζει τις μετακινήσεις, να περιορίζει την ατομική ελευθερία και να απομονώνει “ανεπιθύμητους” για να αποτρέψει την εξάπλωση μιας ασθένειας είναι μια κυβέρνηση που έχει την εξουσία να κλειδώνει μια χώρα, να χαρακτηρίζει ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού ως κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια και να εξαναγκάζει αυτούς τους ανεπιθύμητους -ακουστούς ως εξτρεμιστές, αντιφρονούντες, ταραχοποιούς κ.λπ.- σε απομόνωση ώστε να μην μολύνουν τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Ο κόσμος έχει ξαναπεράσει αυτό το δρόμο.
Άλλοι αγνόησαν τα προειδοποιητικά σημάδια. Εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να το κάνουμε.
Όπως εξιστορεί ο ιστορικός Μίλτον Μάγιερ στο θεμελιώδες βιβλίο του για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, με τίτλο “Νόμιζαν ότι ήταν ελεύθεροι:
“Οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλαμε να σκεφτούμε θεμελιώδη πράγματα και δεν το είχαμε κάνει ποτέ. Δεν υπήρχε λόγος να το κάνουμε. Ο ναζισμός μας έδωσε κάποια φοβερά, θεμελιώδη πράγματα για να σκεφτούμε -ήμασταν αξιοπρεπείς άνθρωποι- και μας κράτησε τόσο απασχολημένους με τις συνεχείς αλλαγές και “κρίσεις” και τόσο γοητευμένους, ναι, γοητευμένους, από τις μηχανορραφίες των “εθνικών εχθρών”, έξω και μέσα, που δεν είχαμε χρόνο να σκεφτούμε αυτά τα φοβερά πράγματα που μεγάλωναν, σιγά-σιγά, γύρω μας”.
Ο γερμανικός λαός επέλεξε να αγνοήσει την αλήθεια και να πιστέψει το ψέμα.
Δεν αγνοούσαν τις φρικαλεότητες που λάμβαναν χώρα γύρω τους. Όπως επισημαίνει ο ιστορικός Ρόμπερτ Γκέλατιλι, “[όποιος στη ναζιστική Γερμανία ήθελε να μάθει για τη Γκεστάπο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις εκστρατείες διακρίσεων και διώξεων δεν χρειαζόταν παρά να διαβάσει τις εφημερίδες”.
Τα προειδοποιητικά σημάδια ήταν εκεί, αναβοσβήνοντας αδιάκοπα σαν μεγάλες πινακίδες νέον.
“Παρόλα αυτά”, γράφει ο Gellately, “η συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε υπέρ του ναζισμού, και παρά τα όσα μπορούσαν να διαβάσουν στον Τύπο και να ακούσουν από στόμα σε στόμα για τη μυστική αστυνομία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τον επίσημο αντισημιτισμό κ.λπ. . . . [Δ]εν μπορεί να ξεφύγει κανείς από το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή, “η συντριπτική πλειοψηφία του γερμανικού λαού τον υποστήριξε””.
Μισό αιώνα αργότερα, η σύζυγος ενός διακεκριμένου Γερμανού ιστορικού, κανένας από τους οποίους δεν ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος, γνωμοδότησε: “[Ο]υσιαστικά, όλοι αισθάνονταν καλά. . . . Και σίγουρα υπήρχε ένα ογδόντα τοις εκατό που ζούσε παραγωγικά και θετικά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. . . . Είχαμε επίσης καλά χρόνια. Είχαμε υπέροχα χρόνια”.
Με άλλα λόγια, όσο οι υλικές τους ανέσεις παρέμεναν αμείωτες, όσο οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί παρέμεναν γεμάτοι, όσο δεν τους έκλειναν, δεν τους έκλειναν, δεν τους έκαναν διακρίσεις, δεν τους καταδίωκαν, δεν τους λιμοκτονούσαν, δεν τους χτυπούσαν, δεν τους πυροβολούσαν, δεν τους έγδερναν, δεν τους φυλάκιζαν ή δεν τους σκότωναν, η ζωή ήταν καλή.
Η ζωή είναι καλή και στην Αμερική, επίσης, όσο είστε σε θέση να συνεχίσετε να κουκουλώνετε τον εαυτό σας με πολιτικές φαντασιώσεις που περιγράφουν έναν κόσμο στον οποίο το κόμμα σας έχει πάντα δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο, ενώ αποσπάται η προσοχή σας με ψυχαγωγία ψωμί και τσίρκο που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Πράγματι, η ζωή στην Αμερική μπορεί να είναι καλή για τους λίγους προνομιούχους που δεν είναι φυλακισμένοι, κλειδωμένοι, με διακρίσεις, διωγμένοι, πεινασμένοι, χτυπημένοι, πυροβολημένοι, απογυμνωμένοι, φυλακισμένοι ή δολοφονημένοι, αλλά γίνεται χειρότερη μέρα με τη μέρα για τους υπόλοιπους από εμάς.
Αυτό με φέρνει πίσω στην παρούσα κρίση: COVID-19 δεν είναι το Ολοκαύτωμα και όσοι υποστηρίζουν εντολές εμβολίων, αποκλεισμούς και στρατόπεδα καραντίνας δεν είναι ο Χίτλερ, αλλά αυτό εξακολουθεί να έχει τα χαρακτηριστικά ενός ολισθηρού δρόμου.
Τα μέσα δεν δικαιολογούν τους σκοπούς: πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους για την καταπολέμηση μιας πανδημίας χωρίς να καταφεύγουμε σε εντολές, αποκλεισμούς και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν κάνουμε διαφορετικά, θα θέσουμε τις βάσεις για ένα άλλο αυταρχικό τέρας που θα ξεσηκωθεί και θα σπείρει τον όλεθρο.
Αν δεν θέλουμε να επαναλάβουμε το παρελθόν, τότε πρέπει να μάθουμε από τα λάθη του παρελθόντος.
Η 27η Ιανουαρίου σηματοδοτεί την Ημέρα Μνήμης, την επέτειο της απελευθέρωσης του Άουσβιτς-Μπίρκεναου, μια ημέρα μνήμης όσων πέθαναν από τα χέρια των μπράβων του Χίτλερ και όσων επέζησαν από τη φρίκη των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Ωστόσο, η μνήμη δεν είναι αρκετή. Μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Πρέπει να κάνουμε κάτι καλύτερο.
Όπως ξεκαθαρίζω στο βιβλίο μου Battlefield America: The War on the American People και στο μυθιστορηματικό αντίστοιχό του The Erik Blair Diaries, ο κόσμος ακροβατεί στα όρια της αυταρχικής τρέλας.
Το μόνο που θα χρειαστεί είναι ένα γερό σπρώξιμο για να επικρατήσει η τυραννία.
