BY TYLER DURDEN
Υποβλήθηκε από τον Nauman Sadiq,
Λίγες ημέρες πριν από την ορκωμοσία του Μπάιντεν στην προεδρία στις 20 Ιανουαρίου του περασμένου έτους, η υποκίνηση του Ρώσου αντιφρονούντα και μακροχρόνιου εχθρού του Πούτιν, Αλεξέι Ναβάλνι, να επιστρέψει στη Ρωσία στις 17 Ιανουαρίου από την παραμονή του στη Γερμανία χωρίς προφανές πολιτικό όφελος, αφού φέρεται να είχε δηλητηριαστεί τον Αύγουστο του 2020, ήταν ξεκάθαρα δουλειά του αμερικανικού βαθέος κράτους που ήθελε να σαμποτάρει τις σχέσεις της νεοϊδρυθείσας κυβέρνησης Μπάιντεν με τη Ρωσία και να προλάβει την πιθανότητα προσέγγισης μεταξύ των αρχαιρεσιαστών.
Είναι σκόπιμο να σημειωθεί ότι ως χειρονομία καλής θέλησης πριν από τη σύνοδο κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη τον Ιούνιο, η Ρωσία μείωσε σημαντικά τη συγκέντρωση στρατευμάτων κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας. Ανταποδίδοντας την ευγένεια, ωστόσο, η ατμόσφαιρα και η γλώσσα του σώματος της συνόδου κορυφής, σαφώς χορογραφημένη από το αμερικανικό κατεστημένο εθνικής ασφάλειας, διατηρήθηκαν όσο το δυνατόν πιο λιτές.
Δεν δόθηκαν κοινές συνεντεύξεις Τύπου, όπως συνηθίζεται μετά από τέτοιες σημαντικές συναντήσεις. Οι διοργανωτές της φαρσοκωμωδίας διέταξαν αυστηρά “όχι σπάσιμο του άρτου” ή αναψυκτικά κατά τη διάρκεια των πολύωρων επίπονων συζητήσεων. Όλα τα παιχνίδια με τις ευθύνες και τα σκληρά λόγια. Ακόμη και η σύνοδος κορυφής του Τραμπ με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν πραγματοποιήθηκε σε πιο εγκάρδια ατμόσφαιρα από την πικρή συνάντηση μεταξύ των ηγετών των δύο παγκόσμιων δυνάμεων.
Οι πολιτικές διοικήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, είτε ο Τραμπ είτε ο Μπάιντεν, θέλουν να έχουν φιλικές σχέσεις με άλλες μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της Κίνας, και θέλουν να επικεντρωθούν στην εθνική οικονομία για να προσφέρουν την πολυπόθητη οικονομική ανακούφιση στους Αμερικανούς ψηφοφόρους. Αλλά η νοοτροπία και η θεσμική λογική του βαθέος κράτους των ΗΠΑ έχει παγώσει στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου και αντιλαμβάνεται κάθε απειλή στην ατζέντα της παγκόσμιας στρατιωτικής κυριαρχίας του με απόλυτη καχυποψία και εχθρότητα.
Το σημερινό μπρα ντε φερ στην ουκρανική κρίση είναι μια εκδήλωση αυτής της παγκόσμιας πολεμικής ισχύος, όπου τα χέρια των πολιτικών προέδρων είναι δεμένα πίσω από την πλάτη τους και οι ανώτατοι αξιωματούχοι του Πενταγώνου καθορίζουν την ατζέντα εθνικής ασφάλειας που ακολουθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που το βαθύ κράτος ματαίωσε τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της πολιτικής διοίκησης των Ηνωμένων Πολιτειών και των παγκόσμιων αντιπάλων τους. Μετά το πρώτο τους ραντεβού στη Σιγκαπούρη τον Ιούνιο του 2018 και ένα “bromance” που διήρκεσε αρκετούς μήνες, η πολυαναμενόμενη διήμερη συνάντηση κορυφής μεταξύ του ιδιότροπου ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν και του Ντόναλντ Τραμπ πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Metropole στο Ανόι του Βιετνάμ στις 27-28 Φεβρουαρίου 2019.
Την τελευταία ημέρα της συνόδου κορυφής στο Ανόι, ωστόσο, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά ότι η σύνοδος κορυφής διακόπηκε και ότι δεν επιτεύχθηκε καμία συμφωνία. Ο Τραμπ διευκρίνισε αργότερα ότι αυτό οφειλόταν στην επιμονή της Βόρειας Κορέας να τερματίσει όλες τις κυρώσεις. Ο πραγματικός λόγος του ναυαγίου των πολυδιαφημισμένων διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας, ωστόσο, μπορεί να ανακαλυφθεί σε τίτλους ειδήσεων που δύσκολα γίνονται αντιληπτοί εβδομάδες μετά τη σύνοδο κορυφής.
Τον Μάρτιο του 2019, οι Adam Taylor και Min Joo Kim ανέφεραν για την Washington Post:
“Μέρα μεσημέρι στα τέλη Φεβρουαρίου, λίγες ημέρες πριν από τη συνάντηση του προέδρου Τραμπ με τον Βορειοκορεάτη Κιμ Γιονγκ Ουν στο Ανόι, μια ομάδα μασκοφόρων εισέβαλε με τη βία στην πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στη Μαδρίτη. Οι εισβολείς έδεσαν το προσωπικό και πήραν υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα προτού διαφύγουν.
“Η επιδρομή ήταν αρχικά ένα μυστήριο, αλλά ο ένοχος αποκαλύφθηκε σύντομα: Free Joseon, μια οργάνωση που ζητά την ανατροπή της δυναστείας του Κιμ. Περισσότερες λεπτομέρειες προέκυψαν αυτή την εβδομάδα, καθώς ένας Ισπανός δικαστής ήρε την εντολή απορρήτου για την υπόθεση της επιδρομής στην πρεσβεία και ισχυρίστηκε ότι ένας από τους δράστες είχε αργότερα μοιραστεί κλεμμένο υλικό από την επιδρομή με το FBI.
“Πιο τρομακτικό ακόμα για τους παρατηρητές της Βόρειας Κορέας, ωστόσο, ήταν ένα από τα ονόματα των υπόπτων που η Ισπανία φέρεται να επιδιώκει να εκδώσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες: ένας Μεξικανός πολίτης με το όνομα Adrian Hong Chang. Σε πολλούς, αυτό το όνομα θύμιζε κάτι.
“Ο Άντριαν Χονγκ ήταν μια εξέχουσα φιγούρα στον σφιχτοδεμένο κόσμο των αποστατών και των ακτιβιστών στην Ουάσινγκτον και τη Σεούλ μια δεκαετία νωρίτερα. Ο Χονγκ είχε περάσει μέρος της παιδικής του ηλικίας στο Μεξικό και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου δημιούργησε μια γνωστή πλέον ΜΚΟ που έκανε εκστρατεία για την αλλαγή στη Βόρεια Κορέα. Ήταν τακτικός ομιλητής σε κυβερνητικές εκδηλώσεις και σε άρθρα σε εφημερίδες.
“Κάποιοι είπαν ότι οι δηλώσεις του Free Joseon ταιριάζουν με τον άνθρωπο που γνώριζαν. Για χρόνια, ο Χονγκ προσπαθούσε να δημιουργήσει μια εξόριστη κυβέρνηση για τη Βόρεια Κορέα. Ο Lee Wolosky, δικηγόρος της Boies Schiller Flexner και πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, εξέδωσε δήλωση εκ μέρους της ομάδας την Τετάρτη, στην οποία ανέφερε ότι “οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να υποστηρίξουν” ομάδες που αντιτίθενται στην κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας.
“Ο Χονγκ δημιούργησε αργότερα την Pegasus Strategies, μια συμβουλευτική εταιρεία, και αναφερόταν ως πρόεδρος μιας ομάδας με επίκεντρο τη Βόρεια Κορέα που ονομάζεται Joseon Institute. Φαίνεται ότι διεύρυνε τα ενδιαφέροντά του και στη Μέση Ανατολή, ταξιδεύοντας στη Λιβύη το 2011. ‘Θεωρώ την Αραβική Άνοιξη μια πρόβα τζενεράλε για τη Βόρεια Κορέα’, δήλωσε σε συνέντευξή του στο National εκείνο το έτος.
“Ο Παρκ Σανγκ Χακ, ένας εξέχων Βορειοκορεάτης αποστάτης, δήλωσε ότι είχε δει για τελευταία φορά τον Χονγκ στην Ουάσινγκτον τον Ιούνιο του 2018, όταν και οι δύο συμμετείχαν σε μια συνάντηση στον Διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Υπήρξαν εκτεταμένες εικασίες τόσο στα ισπανικά όσο και στα νοτιοκορεατικά μέσα ενημέρωσης ότι η ομάδα έχει δεσμούς με τη CIA. Η Munhwa Ilbo της Νότιας Κορέας, η κύρια βραδινή συντηρητική εφημερίδα της χώρας, δημοσίευσε την Πέμπτη ένα κύριο άρθρο στο οποίο ανέφερε ότι “οι ΗΠΑ φαίνεται να εμπλέκονται ανεπίσημα και να παρέχουν υποστήριξη” στην Free Joseon.
“Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ρόμπερτ Τζ. Παλλαντίνο δήλωσε την Τρίτη ότι η αμερικανική κυβέρνηση “δεν είχε καμία σχέση” με το περιστατικό της πρεσβείας. Ο Kim Jung-bong, πρώην αξιωματούχος της NIS, δήλωσε ότι ενώ πιστεύει ότι το κίνημα Free Joseon πιθανόν να βρισκόταν σε επαφή με τη CIA, αμφιβάλλει ότι η κοινότητα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών θα είχε υποστηρίξει την επιδρομή στην πρεσβεία. “Οι κινήσεις τους ήταν πολύ πρόχειρες”, δήλωσε ο Kim Jung-bong.
“Δεν ήταν άμεσα σαφές πώς η ομάδα θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά να πραγματοποιήσει επιδρομές σε μια ξένη χώρα ή να προσλάβει ένα διάσημο δικηγορικό γραφείο όπως το Boies Schiller Flexner”.
Μετά την ανάγνωση των αποσπασμάτων, γίνεται απολύτως σαφές ότι ο Adrian Hong ήταν πράκτορας της CIA και ότι η θρασύτατη τακτική της επιδρομής στην πρεσβεία της Βόρειας Κορέας στη Μαδρίτη έγινε σκόπιμα για να φανεί “πρόχειρη”, επειδή ο σκοπός της επιδρομής δεν ήταν άλλος από την αποστολή ενός σαφούς μηνύματος στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας πριν από τη Σύνοδο Κορυφής στο Ανόι.
Παρόλο που ο Τραμπ ήθελε διακαώς να αποκτήσει ένα πολυπόθητο φτερό στο διπλωματικό του καπέλο κάνοντας τον Κιμ Γιονγκ Ουν να συμφωνήσει να απορρίψει το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, το κατεστημένο της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ ήταν από την αρχή σταθερά εναντίον των διαπραγματεύσεων.
Ενώ ο Τραμπ πραγματοποιούσε σύνοδο κορυφής με τον Βορειοκορεάτη ηγέτη στη Σιγκαπούρη τον Ιούνιο του 2018, τα τσιράκια του βαθέος κράτους στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης δημοσίευαν κατασκευασμένες δορυφορικές εικόνες και υπέθεταν ότι ο Τραμπ εξαπατήθηκε από τον Κιμ και ότι η Βόρεια Κορέα είχε μετατοπίσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο σε μια μυστική τοποθεσία στην ορεινή περιοχή που συνορεύει με την Κίνα.
Επιστρέφοντας στις φιλοδοξίες της Ουκρανίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ και την επέκταση της συμμαχίας προς τα ανατολικά κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας, την φαινομενική αιτία της τρέχουσας αντιπαράθεσης, είναι σκόπιμο να αναφέρουμε ότι η υπερατλαντική στρατιωτική συμμαχία ΝΑΤΟ και η βοηθητική οικονομική συμμαχία της Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάστηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να αντισταθμίσουν την επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που γειτνίαζε γεωγραφικά με την Ευρώπη.
Ιστορικά, η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, τουλάχιστον φαινομενικά, σχεδιάστηκε ως αμυντική συμμαχία το 1949 κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, προκειμένου να αντισταθμίσει την υπεροχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στον συμβατικό πόλεμο. Οι ΗΠΑ σύναψαν σύμφωνο συλλογικής άμυνας με τα δυτικοευρωπαϊκά έθνη αφού η Σοβιετική Ένωση έφτασε στο κατώφλι να κατασκευάσει την πρώτη της ατομική βόμβα το 1949 και πέτυχε πυρηνική ισοτιμία με τις ΗΠΑ.
Όμως η διατλαντική στρατιωτική συμμαχία έχει ξεπεράσει τον σκοπό της μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και τώρα χρησιμοποιείται ως μια επιθετική και επεκτατική στρατιωτική συμμαχία με σκοπό να τρομοκρατήσει και να εξαναγκάσει τους πρώην σοβιετικούς συμμάχους, τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και τη συνακόλουθη οικονομική συμμαχία του, την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλιώς θα κινδύνευαν με διεθνή οικονομική απομόνωση.
Δεν ήταν τυχαίο ότι η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε τον Δεκέμβριο του 1991 και η Συνθήκη του Μάαστριχτ που ενοποίησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και έθεσε τις βάσεις για την Ευρωπαϊκή Ένωση υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 1992.
Ο βασικός σκοπός της ΕΕ δεν ήταν άλλος από το να προσελκύσει τα πρώην κομμουνιστικά κράτη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης στις αγκάλες του δυτικού καπιταλιστικού μπλοκ, προσφέροντας οικονομικά κίνητρα και προτροπές, ιδίως με τη μορφή συμφωνιών για την κατάργηση των ελέγχων στα εσωτερικά σύνορα μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ, επιτρέποντας έτσι την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων από την εξαθλιωμένη Ανατολική Ευρώπη προς τις ευημερούσες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.
Όσον αφορά το παγκόσμιο αποτύπωμα των αμερικανικών δυνάμεων, σύμφωνα με ένα infographic των New York Times του Ιανουαρίου 2017, 210.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί είχαν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 79.000 στην Ευρώπη, 45.000 στην Ιαπωνία, 28.500 στη Νότια Κορέα και 36.000 στη Μέση Ανατολή.
Στην Ευρώπη, 400.000 αμερικανικές δυνάμεις είχαν αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του Ψυχρού Πολέμου τη δεκαετία του ’60, αν και ο αριθμός αυτός έχει έκτοτε μειωθεί σημαντικά, αφού οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ανέπτυξαν τη δική τους στρατιωτική ικανότητα μετά την καταστροφή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο αριθμός των αμερικανικών στρατευμάτων που έχουν αναπτυχθεί στην Ευρώπη ανέρχεται σήμερα σε 47.000 στη Γερμανία, 15.000 στην Ιταλία και 8.000 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έτσι, η Ευρώπη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας πελάτης της εταιρικής Αμερικής.
Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα δυτικά πολιτικά κατεστημένα, και ιδιαίτερα το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και της ΕΕ, φρίκαραν για το αποτέλεσμα του Brexit όπως και κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης τον Νοέμβριο του 2013, όταν ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς ανέστειλε τις προετοιμασίες για την εφαρμογή μιας συμφωνίας σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση και απείλησε να επαναφέρει την Ουκρανία στις αγκάλες της ρωσικής σφαίρας επιρροής, αποδεχόμενος το πακέτο δανείων δισεκατομμυρίων δολαρίων που προσέφερε ο Βλαντιμίρ Πούτιν.
Από την άποψη αυτή, η ίδρυση της ΕΕ ήταν παρόμοια με το προηγούμενο της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας στην Άπω Ανατολή, όπου σήμερα έχουν αναπτυχθεί 45.000 και 28.500 στρατιώτες των ΗΠΑ, αντίστοιχα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ιαπωνία επρόκειτο να πέσει στα χέρια της γεωγραφικά γειτονικής Σοβιετικής Ένωσης, η κυβέρνηση Τρούμαν ενέκρινε τη χρήση πυρηνικών όπλων στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι για να υποτάξει την Ιαπωνία και να στείλει ένα μήνυμα στους ηγέτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η οποία δεν είχε αναπτύξει τότε το πυρηνικό της πρόγραμμα, να σταματήσουν να καταπατούν την Ιαπωνία στα ανατολικά και τη Δυτική Γερμανία στην Ευρώπη.
Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικανοί επιχειρηματίες επένδυσαν σε μεγάλο βαθμό στις οικονομίες της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας και τις κατέστησαν πρότυπες βιομηχανικές χώρες για να προλάβουν την επέκταση του κομμουνισμού στην Άπω Ανατολή.
Ομοίως, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουάσινγκτον ξεκίνησε το Σχέδιο Μάρσαλ για την ανοικοδόμηση της Δυτικής Ευρώπης με οικονομική βοήθεια ύψους 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που ισοδυναμεί με εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινή αξία δολαρίων. Έκτοτε, η Ουάσινγκτον διατηρεί στρατιωτική και οικονομική κυριαρχία στη Δυτική Ευρώπη.
Έτσι, πέρα από όλες τις μεγαλοστομίες και τις ηθικές πόζες περί ενότητας και ισότητας, ο απελπιστικά νεοφιλελεύθερος θεσμός, η ΕΕ, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από το πολιτικό αντίστοιχο της δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας κατά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, που χρησιμοποιεί μια πολύ πιο λεπτή και ύπουλη τακτική οικονομικού πολέμου για να κερδίσει πολιτικούς συμμάχους και να απομονώσει αντιπάλους που τολμούν να παρακάμψουν τις παγκόσμιες εμπορικές και οικονομικές πολιτικές, όπως αυτές καθορίζονται από το δυτικό καπιταλιστικό μπλοκ.
* * *
Ο Nauman Sadiq είναι δικηγόρος, αρθρογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής με έδρα το Ισλαμαμπάντ, ο οποίος επικεντρώνεται στην πολιτική των περιοχών Αφ-Πακ και Μέσης Ανατολής, τη νεοαποικιοκρατία και τον πετροϊμπεριαλισμό.
