BY TYLER DURDEN
Authored by Sheldon Richman via The Libertarian Institute,
Ακούστε μια καλή ιδέα: ας μην πάμε σε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Ας μην κουνάμε καν τα σπαθιά μας στη Ρωσία (ή στην Κίνα, για την ακρίβεια), γιατί ακόμα και πόλεμοι που κανείς δεν θέλει πραγματικά, μπορούν να γίνουν με γκάφα. Πολλοί ηττημένοι θα έμεναν στα επακόλουθα, ακόμη και αν τα πυρηνικά όπλα παρέμεναν εκτός οπτικού πεδίου, αλλά κανείς δεν θα κέρδιζε. Έτσι, όπως λέει εκείνος ο έξυπνος υπολογιστής του υπουργείου Άμυνας στην ταινία WarGames του 1983, “Η μόνη κίνηση που κερδίζει είναι να μην παίζεις”.
Η κρίση της ημέρας είναι η Ουκρανία- πριν από αυτήν, ήταν η Γεωργία, και οι δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, οι ηγέτες της Ρωσίας γίνονται νευρικοί όταν η ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής αντιμετωπίζει τις ρωσικές ιστορικές ανησυχίες για την ασφάλεια ως ασήμαντες. Μήπως έχει να κάνει με τις διάφορες εισβολές στη Ρωσία μέσω της Ανατολικής Ευρώπης στο παρελθόν; Χριστέ μου, από τον τρόπο που συμπεριφέρονται οι παράλογοι Ρώσοι, θα νόμιζε κανείς ότι οι Αμερικανοί ομόλογοί τους δεν επικαλέστηκαν ποτέ τις ανησυχίες των ΗΠΑ για την ασφάλεια (συνήθως ψευδείς) ως λόγο για στρατιωτική δράση. Λες και…
Ίσως όμως είναι καιρός οι Αμερικανοί κυβερνήτες να λάβουν υπόψη τους τις ρωσικές ανησυχίες. Ακόμα και για όσους από εμάς δεν είμαστε οπαδοί του Βλαντιμίρ Πούτιν και της κυβέρνησης που διοικεί, αυτή φαίνεται να είναι μια καλή συμβουλή – αν μη τι άλλο για στενό αμερικανικό συμφέρον. Τουλάχιστον, έτσι φαίνεται από τη σκοπιά των απλών Αμερικανών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκτιμήσουν για αλλαγή αυτό που ο Άνταμ Σμιθ περιέγραψε ως “ειρήνη, εύκολους φόρους και ανεκτή απονομή δικαιοσύνης”.
Όποιος έχει δώσει προσοχή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μετά την ειρηνική διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της συμμαχίας του Συμφώνου της Βαρσοβίας, 1989-91, θα συνειδητοποιούσε ότι η διακομματική ελίτ της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής έχει ακολουθήσει ακριβώς τη λάθος κατεύθυνση, δελεάζοντας τους νευρικούς Ρώσους εθνικιστές σε κάθε ευκαιρία. Παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο, αυτή η ελίτ ηγήθηκε της προσπάθειας να προστεθούν μέλη στη συμμαχία του ΝΑΤΟ, φέρνοντας την αντισοβιετική στρατιωτική και πολιτική οργάνωση μέχρι τα ρωσικά σύνορα και οργανώνοντας στρατιωτικές ασκήσεις πολύ κοντά. Οι ΗΠΑ έχουν επίσης πουλήσει οπλικά συστήματα στην Πολωνία, μέλος του ΝΑΤΟ, πρώην μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Ο Πούτιν επιμένει να μην επεκταθεί περαιτέρω το ΝΑΤΟ, αλλά ο Μπάιντεν του είπε να το βουλώσει. Η θέση των ΗΠΑ είναι ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ πρώην σοβιετικών κτήσεων είναι καθαρά συμμαχική υπόθεση. Εν τω μεταξύ, ο Μπάιντεν απειλεί με πιο σκληρές οικονομικές κυρώσεις και ακόμη περισσότερα αμερικανικά στρατεύματα στην Ανατολική Ευρώπη, αν ο Πούτιν δεν συναινέσει, μεταξύ άλλων, απομακρύνοντας τα στρατεύματά του από τα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας.
Ας θυμηθούμε επίσης ότι το 2014 οι ΗΠΑ στάθηκαν πίσω από ένα νεοναζιστικό υποστηριζόμενο πραξικόπημα εναντίον ενός εκλεγμένου, ρωσόφιλου προέδρου στην Ουκρανία, γνωρίζοντας πολύ καλά πώς θα αντιδρούσαν οι Ρώσοι. Φοβούμενη την επέμβαση των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση Πούτιν προσάρτησε την Κριμαία με τη στρατηγική ναυτική βάση της Μαύρης Θάλασσας με τα θερμά νερά, η οποία αποτελεί μέρος του ρωσικού συστήματος ασφαλείας για πάνω από 200 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, και το πιο σχετικό με τις σημερινές αυξημένες εντάσεις, ο Πούτιν απέρριψε την ευκαιρία να προσαρτήσει την ανατολική Ουκρανία (την περιοχή Donbass γεμάτη από εθνοτικούς Ρώσους ) όταν η πλειοψηφία εκεί ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας από το Κίεβο.
Δεν χρειαζόταν να γνωρίζει κανείς πολλά από την ευρωπαϊκή ιστορία για να δει πόσο προκλητική θα ήταν η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αλλαγή καθεστώτος στην Ουκρανία. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, η Ουκρανία και η Γεωργία έχουν γίνει de facto μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά μόνο επειδή η αμερικανική ελίτ δεν έχει πείσει ακόμη τους Ευρωπαίους ομολόγους της να δώσουν σε αυτές τις δύο πρώην σοβιετικές δημοκρατίες επίσημη ένταξη. Αυτό, ωστόσο, δεν έχει εμποδίσει την Ουάσινγκτον να παρατείνει μια εγγύηση ασφαλείας στην Ουκρανία, η οποία μοιάζει πάρα πολύ με αυτήν που τα μέλη του ΝΑΤΟ παρατείνουν το ένα στο άλλο. Ο Μπάιντεν μόλις ενίσχυσε αυτή την εγγύηση.
Ποιοι Αμερικανοί είναι έτοιμοι να πεθάνουν για το Κίεβο; Για κάποιο λόγο είναι εύκολο για τους Αμερικανούς, οι οποίοι μπορεί να είναι τόσο εθνικιστικά εγωκεντρικοί όσο ο καθένας, να υποθέσουν ότι για οποιαδήποτε αύξηση της έντασης με τη Ρωσία πρέπει να φταίνε οι Ρώσοι.
The U.S. has provided $2.5 billion in military aid to Ukraine since 2014.
Military aid stokes the false idea in Kyiv that the U.S. would fight to protect Ukraine from Russia.
The U.S. has no interest in Ukraine that warrants risking war with Russia. https://t.co/D29OQjhEpp pic.twitter.com/C5GuRgOehU
— Defense Priorities (@defpriorities) December 10, 2021
Τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το παρουσιάσουν αυτό ως αδιαμφισβήτητο γεγονός. Αλλά πώς ξέρουν ότι είναι αλήθεια; Ποτέ δεν προσκομίζουν αποδείξεις. Ο ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Ted Galen Carpenter του Ινστιτούτου Cato έχει μια πολύ πιο τεκμηριωμένη άποψη:
Η συμπεριφορά της Μόσχας ήταν περισσότερο αντίδραση σε επιθετικές κινήσεις που έχουν ήδη κάνει οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Ουκρανός πελάτης τους, παρά απόδειξη επιθετικής πρόθεσης. Οι Ρώσοι ηγέτες έχουν δει με καχυποψία τη σταθερή επέκταση της ένταξης στο ΝΑΤΟ και της στρατιωτικής παρουσίας του προς τα ανατολικά προς τα σύνορα της Ρωσίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και έχουν θεωρήσει την αυξανόμενη στρατηγική ερωτική σχέση της Ουάσινγκτον με το Κίεβο ως ιδιαίτερα προκλητική.
Επιπλέον, προσθέτει ο Κάρπεντερ,
οι πολιτικές της ίδιας της Ουκρανίας έχουν γίνει επικίνδυνα πολεμοχαρείς. Το επίσημο δόγμα ασφαλείας της κυβέρνησης που υιοθετήθηκε νωρίτερα φέτος, για παράδειγμα, επικεντρώνεται στην ανακατάληψη της Κριμαίας, της χερσονήσου που προσάρτησε η Ρωσία το 2014 μετά την εκστρατεία της Δύσης που βοήθησε τους διαδηλωτές να ανατρέψουν τον εκλεγμένο, φιλορώσο πρόεδρο της Ουκρανίας. Οι δηλώσεις του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι και άλλων ηγετών ήταν ανησυχητικά πολεμοχαρείς και οι στρατιωτικές αναπτύξεις της ίδιας της Ουκρανίας έχουν αποσταθεροποιήσει περαιτέρω μια ήδη εύθραυστη κατάσταση.
Ο Κάρπεντερ επισημαίνει ότι ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ πιο ισχυρές από τη Ρωσία σε συμβατικούς όρους, “αν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους δεν είναι πρόθυμοι να διεξάγουν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, μια ένοπλη σύγκρουση που θα περιοριζόταν στην Ουκρανία (και ίσως σε κάποια παρακείμενα εδάφη), θα μείωνε μεγάλο μέρος αυτού του πλεονεκτήματος. Οι ρωσικές δυνάμεις θα επιχειρούσαν κοντά στην πατρίδα τους, με σχετικά σύντομες γραμμές ανεφοδιασμού και επικοινωνιών. Οι αμερικανικές δυνάμεις θα επιχειρούσαν μακριά από την πατρίδα τους με εξαιρετικά καταπονημένες γραμμές. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι οι ΗΠΑ θα επικρατούσαν σε μια τέτοια σύγκρουση”.
Θα υποχωρούσε τότε η κυβέρνηση Μπάιντεν ή θα προχωρούσε σε πυρηνική επίθεση; Ποιος ανυπομονεί να το μάθει; Πέρα από αυτές τις εκτιμήσεις, η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα πρέπει απλώς να σταματήσει να υποδαυλίζει τις ρωσοφοβικές φλόγες, απλώς και μόνο επειδή ένας πόλεμος θα ήταν απίστευτα ηλίθιος.
*** Translated with www.DeepL.com/Translator (free version) ***
https://www.zerohedge.com/geopolitical/joe-biden-lets-not-go-war
