Συγγραφέας του John & Nisha Whitehead μέσω του Ινστιτούτου Rutherford,
«Αν το κράτος μπορούσε να χρησιμοποιήσει [ποινικούς] νόμους όχι για τους σκοπούς του, αλλά για να φιμώσει όσους εκφράζουν αντιδημοφιλείς ιδέες, ελάχιστα θα έμεναν από τις ελευθερίες μας στην Πρώτη Τροποποίηση και λίγα θα μας χώριζαν από τις τυραννίες του παρελθόντος ή τα κακοήθη φέουδα των τη δική μας ηλικία. Η ελευθερία να μιλάς χωρίς να διακινδυνεύεις τη σύλληψη είναι «ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά με τα οποία διακρίνουμε ένα ελεύθερο έθνος». ”
– Justice Neil Gorsuch, διαφωνώντας, Nieves v. Bartlett (2019)
Οι τύραννοι δεν συμπαθούν τους ανθρώπους που λένε την αλήθεια στην εξουσία.
Σηκώστε την άνοδο των νόμων διαμαρτυρίας, οι οποίοι μεταφέρουν τη δυσανεξία της κυβέρνησης για την ελευθερία του λόγου σε ένα εντελώς νέο επίπεδο και στέλνουν το ηχηρό μήνυμα ότι η αντίσταση είναι μάταιη.
Στην πραγματικότητα, από τις διαμαρτυρίες του Καπιτωλίου στις 6 Ιανουαρίου 2021, τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών έχουν θεσπίσει ένα ευρύ φάσμα αυτών των νόμων με στόχο την ποινικοποίηση των δραστηριοτήτων διαμαρτυρίας .
Έχουν προταθεί τουλάχιστον 205 νόμοι σε 45 πολιτείες που στοχεύουν στον περιορισμό του δικαιώματος ειρηνικής συγκέντρωσης και διαμαρτυρίας διευρύνοντας τον ορισμό των ταραχών, αυξάνοντας τις ποινές για υπάρχοντα αδικήματα ή δημιουργώντας νέα εγκλήματα που σχετίζονται με τη συγκέντρωση .
Οπλισμένοι από την αστυνομία, τους εισαγγελείς, τα δικαστήρια και τα νομοθετικά σώματα, αυτοί οι νόμοι διαμαρτυρίας , μαζί με τις ζώνες ελεύθερης έκφρασης, τις ζώνες με φούσκα, τις ζώνες παραβίασης, τη νομοθεσία κατά του εκφοβισμού, τις πολιτικές μηδενικής ανοχής, τους νόμους για τα εγκλήματα μίσους και μια σειρά από άλλες νομικιστικές ασθένειες έχουν γίνει βολικές μέσα με τα οποία τιμωρούνται τα άτομα που αρνούνται να φιμωθούν.
Στη Φλόριντα, για παράδειγμα, οι νομοθέτες ψήφισαν νόμο για τη ζώνη «απαγορευμένης κυκλοφορίας» που τιμωρείται με φυλάκιση έως και 60 ημερών για να παραμείνει σε απόσταση 25 ποδιών από την αστυνομία που εργάζεται και άλλους πρώτους ανταποκριτές μετά από προειδοποίηση.
Ωστόσο, ενώ ο αυξανόμενος αριθμός νόμων διαμαρτυρίας που εμφανίζονται σε ολόκληρη τη χώρα πωλούνται στο κοινό ως απαραίτητο για την προστασία της ιδιωτικής περιουσίας, των δημόσιων δρόμων ή της εθνικής ασφάλειας, είναι ένας λύκος με ρούχα προβάτου, μια λεπτή μεταμφιεσμένη πλοκή για να αποθαρρύνει οποιονδήποτε να αμφισβητήσει την κυβερνητική αρχή σε βάρος των δικαιωμάτων μας για την Πρώτη Τροποποίηση.
Δεν έχει σημασία ποια μπορεί να είναι η πηγή αυτής της δυσαρέσκειας (αστυνομική βαρβαρότητα, εκλογικά αποτελέσματα, εντολές COVID-19, περιβάλλον κ.λπ.): νόμοι διαμαρτυρίας , ζώνες ελεύθερης έκφρασης, απαγορευμένες ζώνες, ζώνες φούσκας, ζώνες παραβίασης, Η νομοθεσία κατά του εκφοβισμού, οι πολιτικές μηδενικής ανοχής, οι νόμοι για τα εγκλήματα μίσους κ.λπ., στοχεύουν να φιμώσουν και τον τελευταίο από εμάς .
Για να είμαστε πολύ σαφείς, αυτές οι νομοθετικές απόπειρες επαναπροσδιορισμού και ποινικοποίησης του λόγου είναι μια κερκόπορτα προσπάθεια να ξαναγραφεί το Σύνταγμα και να ακυρωθούν οι ισχυρές διασφαλίσεις της Πρώτης Τροποποίησης.
Ανεξάρτητα από το πώς συσκευάζετε αυτούς τους νόμους, ανεξάρτητα από το πόσο καλοπροαίρετοι μπορεί να ακούγονται, ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί να διαφωνείτε με τους διαδηλωτές ή να συμπάσχετε με τα αντικείμενα της διαμαρτυρίας, αυτοί οι προτεινόμενοι νόμοι στοχεύουν μόνο σε ένα πράγμα: την αποθάρρυνση της διαφωνίας.
Αυτό είναι το οδυνηρό μάθημα που δίνεται με κάθε περιστατικό στο οποίο κάποιος συλλαμβάνεται και κατηγορείται για οποιαδήποτε από τις αυξανόμενες κατηγορίες περιφρόνησης (από αντίσταση στη σύλληψη και παρέμβαση έως άτακτη συμπεριφορά, παρεμπόδιση και μη υπακοή σε αστυνομική εντολή) που καταρρίπτονται έξω κάθε φορά που ένας πολίτης εκφράζει δυσαρέσκεια με την κυβέρνηση ή προκαλεί ή ακόμα και αμφισβητεί την εξουσία των εξουσιών.
Αυτές οι επιθέσεις στην ελευθερία του λόγου δεν είναι κάτι καινούργιο.
Όπως επισημαίνει η Human Rights Watch, «Διάφορα κράτη προσπαθούν εδώ και καιρό να περιορίσουν το δικαίωμα διαμαρτυρίας. Το κάνουν νομοθετώντας ευρείς ορισμούς για το τι συνιστά «παράνομη συγκέντρωση» ή «ταραχή», καθώς και αυξάνοντας τις τιμωρίες. Επιτρέπουν επίσης στην αστυνομία να χρησιμοποιεί γενικά δημόσια αδικήματα, όπως η παραβίαση, η παρεμπόδιση της κυκλοφορίας ή η διατάραξη της ειρήνης, ως πρόσχημα για να διατάξει διασκορπισμούς, χρήση βίας και συλλήψεις. Τέλος, διευκολύνουν τις εταιρείες και άλλους να ασκήσουν αγωγές κατά των διοργανωτών διαμαρτυρίας. ”
Οι δημοσιογράφοι έχουν δεχθεί ιδιαίτερη κριτική για την άσκηση του δικαιώματός τους στην ελευθερία του Τύπου.
Σύμφωνα με την US Press Freedom Tracker, η ποινικοποίηση της ρουτίνας δημοσιογραφίας έχει γίνει ένα μέσο με το οποίο η κυβέρνηση παγώνει τη νόμιμη δραστηριότητα της Πρώτης Τροποποίησης.
Οι δημοσιογράφοι έχουν συλληφθεί ή αντιμετωπίζουν αμφίβολες κατηγορίες για «δημοσίευση», για υπερβολικές ερωτήσεις σε δημόσιους υπαλλήλους , για «αγένεια» για ρεπορτάζ κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου και για το ότι βρίσκονται κοντά σε δημόσιες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις.
Για παράδειγμα, ο Steve Baker, ένας ρεπόρτερ για το Blaze News , κατηγορήθηκε για τέσσερα πλημμελήματα , συμπεριλαμβανομένων των κατηγοριών παραβίασης και άτακτης συμπεριφοράς, που σχετίζονται με τη συμπαθητική κάλυψη των ταραχών της 6ης Ιανουαρίου. Ο Νταν Χέιμαν, δημοσιογράφος της Υπηρεσίας Δημοσίων Ειδήσεων, συνελήφθη επειδή ανέκρινε «επιθετικά» τον Τομ Πράις, τότε γραμματέα του Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στο Καπιτώλιο της Πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια.
Έχει γίνει τόσο κακό που το να τολμάς απλώς να αμφισβητείς, να αμφισβητείς ή να διστάζεις όταν ένας μπάτσος εκδίδει διαταγή μπορεί να σε κατηγορήσει για αντίσταση στη σύλληψη ή άτακτη συμπεριφορά.
Για παράδειγμα, η Deyshia Hargrave, καθηγήτρια γλωσσικών τεχνών στη Λουιζιάνα, πετάχτηκε στο έδαφος, πέρασε χειροπέδες και συνελήφθη επειδή μίλησε κατά τη διάρκεια μιας δημόσιας περιόδου σχολίων σε μια συνεδρίαση της σχολικής επιτροπής .
Η Φάνε Λόζμαν συνελήφθη για υπαινιγμούς για κυβερνητική διαφθορά κατά τη διάρκεια ανοιχτών σχολίων σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στην κομητεία Παλμ Μπιτς της Φλόριντα.
Η καθηγήτρια κολεγίου Ersula Ore χτυπήθηκε στο έδαφος και συνελήφθη αφού αντιτάχθηκε στον «ασεβή τρόπο» που έδειξε ένας αστυνομικός της πανεπιστημιούπολης που τη σταμάτησε στη μέση του δρόμου και της ζήτησε να δείξει την ταυτότητά της.
Η δικηγόρος της Φιλαδέλφειας Rebecca Musarra συνελήφθη επειδή άσκησε το δικαίωμά της να παραμείνει σιωπηλή και αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που έθεσε ένας αστυνομικός κατά τη διάρκεια μιας συνήθους διακοπής της κυκλοφορίας. (Σημείωση: συνεργάστηκε με κάθε άλλο τρόπο παρέχοντας άδεια και εγγραφα κ.λπ.)
Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ εξέδωσε μια απόφαση στην υπόθεση Nieves κατά Bartlett που προστατεύει την αστυνομία από μηνύσεις ατόμων που συνελήφθησαν με ψευδείς κατηγορίες για «περιφρόνηση του μπάτσου» (που κυμαίνονται από αντίσταση στη σύλληψη και παρέμβαση έως άτακτη συμπεριφορά, παρεμπόδιση και μη υπακοή αστυνομική εντολή) που προκύπτουν από νόμιμες δραστηριότητες της Πρώτης Τροποποίησης (βίντεο αστυνομικών, ερώτηση στην αστυνομία, άρνηση συνομιλίας με την αστυνομία).
Αυτά τα περιστατικά αντικατοπτρίζουν μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση σχετικά με την κατάσταση της ελευθερίας του λόγου στην Αμερική: μπορεί να έχετε διακριτά, προστατευμένα δικαιώματα στα χαρτιά, αλλά τολμήστε να ασκήσετε αυτά τα δικαιώματα και κινδυνεύετε με πρόστιμα, συλλήψεις, τραυματισμούς, ακόμη και θάνατο.
Δυστυχώς, εδώ και αρκετό καιρό κυκλώνουμε τη συγκεκριμένη τρύπα αποστράγγισης.
Πριν από περισσότερα από 50 χρόνια, ο δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, William O. Douglas, αμφισβήτησε την ιδέα ότι η απλή συνομιλία με έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο (δικαίωμα που κατοχυρώνεται στην Πρώτη Τροποποίηση) θα μπορούσε να εκληφθεί ως παράνομη ενόχληση και ενόχληση της αστυνομίας.
Σε μια παθιασμένη υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου, ο Ντάγκλας δήλωσε:
Από πότε αναμένεται από εμάς τους Αμερικανούς να υποκύψουμε υποτακτικά στην εξουσία και να μιλήσουμε με δέος και ευλάβεια σε αυτούς που μας εκπροσωπούν; Η συνταγματική θεωρία είναι ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε οι κυρίαρχοι, οι κρατικοί και ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι μόνο οι πράκτορές μας. Εμείς που έχουμε τον τελευταίο λόγο μπορούμε να μιλάμε χαμηλόφωνα ή θυμωμένα. Μπορούμε να επιδιώξουμε να προκαλέσουμε και να ενοχλήσουμε, καθώς δεν χρειάζεται να μείνουμε πειθήνιοι και ήσυχοι. Η κατάσταση μπορεί να έδειχνε ότι οι τεχνικές του Colten δεν ήταν κατάλληλες για την αποστολή στην οποία βρισκόταν, ότι η διπλωματία θα ήταν πιο αποτελεσματική. Αλλά σε συνταγματικό επίπεδο ο λόγος δεν χρειάζεται να είναι ηρεμιστικό. μπορεί να είναι ενοχλητικό.
Είναι μια γεμάτη εξουσία παράγραφος γεμάτη σημαντικές αλήθειες που οι εξουσίες θα προτιμούσαν να ξεχνάμε γρήγορα: Εμείς οι άνθρωποι είμαστε οι κυρίαρχοι. Έχουμε τον τελευταίο λόγο. Μπορούμε να μιλάμε χαμηλόφωνα ή θυμωμένα. Μπορούμε να επιδιώξουμε να προκαλέσουμε και να ενοχλήσουμε. Δεν χρειάζεται να μείνουμε πειθήνιοι και ήσυχοι. Η ομιλία μας μπορεί να είναι ενοχλητική. Μπορεί να προκαλέσει διαφωνία. Μπορεί να είναι προκλητικό και προκλητικό. Δεν χρειάζεται να υποκύπτουμε υποτακτικά στην εξουσία ή να μιλάμε με ευλάβεια σε κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Θεωρητικά, ο Ντάγκλας είχε δίκιο: «εμείς οι άνθρωποι» έχουμε το συνταγματικό δικαίωμα να απαντάμε στην κυβέρνηση.
Στην πράξη, ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή όπου «εμείς οι άνθρωποι» βρισκόμαστε στο έλεος στρατιωτικοποιημένων, οπλισμένων, ανοσοποιημένων αστυνομικών που έχουν σχεδόν απόλυτη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσουν ποιος είναι απειλή, τι συνιστά αντίσταση και πόσο σκληρά μπορούν να αντιμετωπίσουν με τους πολίτες που διορίστηκαν να «υπηρετούν και να προστατεύουν».
Ως εκ τούτου, όσοι επιδιώκουν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους της Πρώτης Τροποποίησης κατά τη διάρκεια συναντήσεων με την αστυνομία διαπιστώνουν όλο και περισσότερο ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η ελευθερία του λόγου.
Ενδεικτική περίπτωση: Ο Tony Rupp, ένας δικηγόρος στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, συνελήφθη και κατηγορήθηκε για παραβίαση του διατάγματος της πόλης για τον θόρυβο, αφού έβρισε ένα SUV που χτυπούσε πεζούς σε έναν πολυσύχναστο δρόμο τη νύχτα με σβηστά φώτα. Επειδή αυτό το αυτοκίνητο χωρίς σήμα οδηγούσε ένας αστυνομικός, αυτό ήταν το μόνο που χρειάστηκε για να βρεθεί ο Ρουπ υπό κακόβουλη δίωξη, αντίποινα της Πρώτης Τροποποίησης και παράνομη σύλληψη .
Η υπόθεση, όπως γράφει ο Jesse McKinley στους New York Times , είναι μέρος μιας αυξανόμενης συζήτησης για το « πώς οι πολίτες μπορούν να επικρίνουν τους δημόσιους αξιωματούχους σε μια εποχή ευρείας επανεκτίμησης της διάρκειας και των ορίων της ελευθερίας του λόγου . Αυτή η συζήτηση έχει μαίνεται παντού, από διαδικτυακά φόρουμ και πανεπιστημιουπόλεις μέχρι διαμαρτυρίες για τη φυλετική προκατάληψη στην επιβολή του νόμου και τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Οι απαγορεύσεις βιβλίων και άλλες πράξεις κυβερνητικής λογοκρισίας έχουν προβληματίσει ορισμένους ειδικούς της Πρώτης Τροποποίησης. Την περασμένη εβδομάδα, το Ανώτατο Δικαστήριο άκουσε επιχειρήματα σχετικά με ένα ζευγάρι νόμων – στη Φλόριντα και το Τέξας – που περιορίζουν τη δυνατότητα των εταιρειών κοινωνικών μέσων όπως το Facebook να απαγορεύουν συγκεκριμένο περιεχόμενο από τις πλατφόρμες τους».
Συμπέρασμα: αυτό που θέλουν οι αρχιτέκτονες του αστυνομικού κράτους είναι υποταγμένοι, υποχωρητικοί, συνεργάσιμοι, υπάκουοι, πράοι πολίτες που δεν απαντούν, δεν αμφισβητούν την κυβερνητική εξουσία, δεν μιλούν ανοιχτά κατά της κυβερνητικής ανάρμοστης συμπεριφοράς και δεν αντιστέκονται .
Αυτό που προστατεύει η Πρώτη Τροπολογία -και απαιτεί μια υγιής συνταγματική δημοκρατία- είναι οι πολίτες που ασκούν τακτικά το δικαίωμά τους να λένε την αλήθεια στην εξουσία.
Ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία λόγου για τους πολίτες όταν η κυβέρνηση μιλάει σε γλώσσα βίας.
Τι είναι αυτή η γλώσσα της δύναμης;
Στρατιοποιημένη αστυνομία. Τάγματα ταραχών. Εξοπλισμός παραλλαγής. Μαύρες στολές. Τεθωρακισμένα οχήματα. Μαζικές συλλήψεις. Σπρέι πιπεριού. Δακρυγόνο. Μπατόν. Απογυμνωτικές αναζητήσεις. Κάμερες παρακολούθησης. Γιλέκα Kevlar . Drones. Θανατηφόρα όπλα. Λιγότερο από θανατηφόρα όπλα που εξαπολύθηκαν με θανατηφόρα δύναμη. Λαστιχένιες σφαίρες. Κανόνια νερού. χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Συλλήψεις δημοσιογράφων. Τακτική ελέγχου του πλήθους . Τακτικές εκφοβισμού. Κτηνωδία. Περιφρόνηση των κατηγοριών της αστυνομίας.
Αυτή δεν είναι η γλώσσα της ελευθερίας. Αυτή δεν είναι καν η γλώσσα του νόμου και της τάξης.
Δυστυχώς, αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα -ομοσπονδιακό, κρατικό και τοπικό- απαντά τώρα σε όσους επιλέγουν να ασκήσουν το δικαίωμα της Πρώτης Τροποποίησης να μιλούν ελεύθερα.
Εάν δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να πούμε σε έναν υπάλληλο απογραφής να κατέβει από την περιουσία μας, εάν δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να πούμε σε έναν αστυνομικό να λάβει ένταλμα έρευνας πριν τολμήσει να περάσει από την πόρτα μας, εάν δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να σταθούμε μπροστά στο Ανώτατο Δικαστήριο φορώντας ταμπέλα διαμαρτυρίας ή να πλησιάσουμε έναν εκλεγμένο εκπρόσωπο για να μοιραστούμε τις απόψεις μας, εάν δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε για άδικους νόμους εκφράζοντας τις απόψεις μας δημόσια ή με τα ρούχα μας ή ενώπιον νομοθετικού σώματος, τότε δεν έχουμε ελευθερία λόγου.
Αντίθετα, αυτό που έχουμε είναι ρυθμισμένη, ελεγχόμενη, λογοκριμένη ομιλία, και αυτό είναι ένα εντελώς άλλο παιχνίδι μπάλας.
Θυμηθείτε, η ανείπωτη ελευθερία που κατοχυρώνεται στην Πρώτη Τροποποίηση είναι το δικαίωμα να αμφισβητείτε κυβερνητικούς παράγοντες, να σκέφτεστε ελεύθερα και να συζητάτε ανοιχτά ζητήματα χωρίς να σας φιμώνονται ή να σας μεταχειρίζονται σαν εγκληματίες.
Οι Αμερικανοί υποβάλλονται σε πλύση εγκεφάλου για να πιστέψουν ότι όποιος φοράει κυβερνητική στολή —στρατιώτης, αστυνομικός, δεσμοφύλακας— πρέπει να υπακούεται χωρίς αμφιβολία.
Φυσικά, το Σύνταγμα παίρνει μια πολύ διαφορετική θέση, αλλά κάποιος στην κυβέρνηση διαβάζει πια, πόσο μάλλον να τηρεί το Σύνταγμα;
Η κυβέρνηση δεν θέλει να θυμόμαστε ότι έχουμε δικαιώματα, πόσο μάλλον να προσπαθήσουμε να ασκήσουμε αυτά τα δικαιώματα ειρηνικά και νόμιμα. Και σίγουρα δεν θέλει να εμπλακούμε σε δραστηριότητες της Πρώτης Τροποποίησης που αμφισβητούν την εξουσία της κυβέρνησης, αποκαλύπτουν τη διαφθορά της κυβέρνησης, αποκαλύπτουν τα ψέματα της κυβέρνησης και ενθαρρύνουν τους πολίτες να απωθήσουν τις πολλές αδικίες της κυβέρνησης.
Ωστόσο, με το φίμωτρο των πολιτών, αφαιρώντας τις συνταγματικές βαλβίδες ατμού που επιτρέπουν στους ανθρώπους να πουν τη γνώμη τους, να εκφράσουν τα παράπονά τους και να συμβάλουν σε έναν ευρύτερο διάλογο που ελπίζουμε να οδηγήσει σε έναν πιο δίκαιο κόσμο, η κυβέρνηση δημιουργεί ένα κλίμα στο οποίο η βία γίνεται αναπόφευκτη.
Όταν δεν υπάρχει βαλβίδα ατμού Πρώτης Τροποποίησης, τότε δημιουργείται απογοήτευση, μεγαλώνει ο θυμός και οι άνθρωποι γίνονται πιο ασταθείς και απελπισμένοι να αναγκάσουν μια συζήτηση.
Όπως προειδοποίησε ο Τζον Φ. Κένεντι , «Αυτοί που κάνουν αδύνατη την ειρηνική επανάσταση θα κάνουν τη βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη».
Όπως επισημαίνω στο βιβλίο μου Battlefield America: The War on the American People και στο φανταστικό του αντίστοιχο The Erik Blair Diaries , η κυβέρνηση κάνει αναπόφευκτη τη βίαιη επανάσταση.
