Του Λάμπρου Παπαδή
Πάνε περίπου 2 χρόνια από εκείνο το καλοκαίρι του 2019 όπου η εκλογική νίκη της ΝΔ οδήγησε στο μαγικό μιντιακό – παραδεισένιο εξάμηνο του μέλιτος… Ένα εξάμηνο της πιο “πετυχήμενης” και της πιο τέλειας κυβέρνησης που είχε γνωρίσει η χώρα από την μεταπολίτευση και μετά και κυρίως μια κυβέρνηση της ας πούμε κανονικότητας με ευρεία αποδοχή… Και ήταν όλα τόσο καλά καμωμένα και μοιραία που συνοδευόντουσαν από ένα πολιτικό άστρο που έδινε ξεκάθαρο ορίζοντα τετραετίας για την κυβέρνηση Μητσοτάκη η οποία ήδη από τους πρώτους μήνες της θητείας της τον Σεπτέμβριο του 2019, παρέδωσε τα δικά της ιδεολογικά αλλά και κυβερνητικά διαπιστευτήρια στην εγχώρια ολιγαρχία…
Το πρώτο με την νομοθέτηση για την κατάργηση της αιτιολόγησης απόλυσης εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και το δεύτερο με την δραστική μείωση των φορολογικών συντελεστών στις δαπάνες μεταγραφών και συμβολαίων για τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ΠΑΕ με το επιχείρημα ότι το μεν πρώτο μειώνει με κάποιον μαγικό Νεοφιλελεύθερο τρόπο την ανεργία, ενώ το δεύτερο απελευθερώνει οικονομικά της ποδοσφαιρικές ομάδες από τον οικονομικό βραχνά και καθιστά το Ελληνικό ποδόσφαιρο πιο ελκυστικό, δίχως να γίνεται καμιά κουβέντα για την ταμπακιέρα την μεν ανεξέλεγκτη εργοδοσία και την δε άρρυθμη και μη διαφανή διαδικασία στις συλλογιστικές των μεταγραφών στην Ελλάδα.
Έπρεπε λοιπόν να έρθει δυστυχώς για τις ανθρώπινες ζωές και την κοινωνία μας, η συμφορά της πανδημίας για να φανεί η εγκληματική ανεπάρκεια του κράτους των “Αρίστων” και με το ξεφούσκωμα του αφηγήματος για την πιο επιτυχημένη διαχείριση της Πανδημίας από την πιο επιτυχημένη κυβέρνηση της χώρας… Μια συμφορά που τα απόνερα της και τα όσα προκάλεσε σε επίπεδο ζημιών και κοινωνικό – ηθικής κατάπτωσης τα βιώνουμε και θα τα βιώνουμε για χρόνια.. Μια εγκληματική διαχείριση που κρατήθηκε και τηρήθηκε στην Κεντρική της ιδέα με την πυξίδα ότι :”Τώρα είναι ευκαιρία να αλλάξουμε πράγματα, να περάσουμε το δικό μας οικονομικό Νεοφιλελεύθερο μοντέλο, να εφαρμόσουμε τις διατάξεις της οικονομικής έκθεσης Πισσαρίδη..”.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει η’ να αρνηθεί ότι όλο τον προηγούμενο χρόνο σε συνθήκες μη κανονικότητας και καραντίνας ψηφίστηκαν νομοσχέδια και διατάξεις από την Βουλή που θα μας συνοδεύουν χρόνια μετά την επιστροφή στην” Κανονικότητα” γιατί τόση βιασύνη;; γιατί τέτοια πρεμούρα;; αφού φέτος χτίζουμε τοίχος ανοσίας και αφήνουμε πίσω μας την πανδημία γιατί περιμέναμε από τον χειμώνα να μιλήσουμε για το πτωχευτικό, το 8ωρο, τις εργασιακές σχέσεις, τις αλλαγές στην παιδεία και το νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια… Γιατί δεν περιμένουμε να τελειώσει η επιχείρηση “Ελευθερία” για να θριαμβεύσει μετά η “Δημοκρατία”…;;;
Γιατί άραγε και προς όφελος και ανάγκη ποιων, πότε, που και γιατί…;;;
Γιατί γελάτε, κύριοι…;;;
