Σας ξαναδίνω το Ουράνιο μήνυμα του Χριστού μας προς ενίσχυση των ψυχών σας, γιατί μέρα με την μέρα οι καταστάσεις θα χειροτερεύουν.
Οι πραγματικά πιστοί, δεν φοβούνται τον θάνατο, γιατί δεν είναι δεμένοι με αυτό τον ψεύτικο κόσμο. Αλλά να, άνθρωποι αδύνατοι είμαστε και όταν προμηνύετε ένας όλεθρος, όλοι έχουμε ανάγκη τον παρήγορο και ελπιδοφόρο λόγο.
Ο Κύριος σε έναν εκπληκτικό μήνυμα, μας υπόσχεται Ανάσταση!
Είπε ο Κύριος:
Κάποτε ήταν κάποιος, που ήθελε να μάθει πολλά, αλλά δεν τον άφηναν να μάθει. Δεν τον άφηναν οι «άρχοντες». Διότι εκείνος ήταν πτωχός και πάμπτωχοι οι γονείς του. Εκείνος όμως είχε τόση θέλησιν, που κρυφά επήγαινε και τα διάβαζε από έξω απ΄το βιβλίο. Ήσαν μεν τα γράμματα ανάποδα εκείνων, αλλά ορθά μαθήματα για τον πτωχόν. Ποια είναι τα ανάποδα γράμματα παιδιά μου; Είναι αυτά που σας μαθαίνουν σήμερα. Όσοι όμως με τον Ουράνιον Πατέρα είναι συνδεδεμένοι, ορθά τα διαβάζουν και γίνονται ποιο σοφοί και ας είναι πιο πτωχοί απ΄αυτούς. Και να! Ήλθε η ώρα που εκείνος ο πτωχός έγινε σοφός και πάμπλουτος, διότι δεν γεννήθηκε από πτωχούς γονείς, αλλά κατάλαβε όταν μεγάλωσε αργότερα, ότι ο Πατέρας του, ήταν ο Άρχοντας των αρχόντων.
Γνωρίζετε παιδιά μου ποιος ήταν ο Πατέρας; Ήταν ο Πατέρας σας ο Ουράνιος.
Εσείς που αναγνωρίζετε Εμένα ως Υιό και τον Πατέρα ως Θεό, βρήκατε τον πραγματικό Πατέρα που είναι πάμπλουτος.
Γι΄αυτό θα γίνετε οι πιο πλούσιοι των πλουσιοτέρων ως Χώρα, ως έθνος, ως πιστοί και ως γένος του Πατρός σας. Όταν λέτε «Πατρός» παιδιά μου, είμαι και Εγώ μέσα. Γι΄αυτό μην ανησυχείτε! Ό,τι ανάποδα σας διαβάζουν, ορθά θα τα καταλάβετε.
Γράψτε και ένα άλλο. Έβγαλαν κάποιους έξω από το σπίτι τους. Τους πέταξαν έξω στο κρύο, στην ζέστη, τους σπρώξανε και επειδή έφαγαν ένα καλαμπόκι από τον αγρό, τους είπαν κλέφτες και απατεώνες. Και εδάκρυσαν πολύ αυτοί. Και επόνεσαν τόσο πολύ στην ψυχή τους που τους ξεσπιτώσανε και έφυγαν τα παιδιά τους για να βρουν άλλους αγρούς. Και τα δάκρυα τους έφτιαξαν ένα ποτάμι με πεντακάθαρο νερό. Για φανταστείτε πόσο πολύ έκλαψαν και πόνεσαν.
Και κάθε ημέρα, έπλεναν τον πόνο τους στο ποτάμι των δακρύων. Να, όμως, που το ποτάμι έπιασε ψάρια (πλούτη), αλλά και πότισε και τις ακτές και βρήκαν ολίγα χόρτα στην αρχή για να φάνε. Και ξαφνικά είδαν να έρχεται μια κιβωτός! Ως κάτι άγνωστον, την άρπαξαν με λαχτάρα, μήπως είχε μέσα λίρες. Την έβγαλαν στην ακτή, γονάτισαν, την άνοιξαν και δεν βρήκαν λίρες. Αλλά βρήκαν ένα γράμμα. Το άνοιξαν και έγραφε: Ο ΘΕΟΣ!
Αυτή είναι η Ελλάδα παιδιά μου. Και οι διωγμένοι είστε εσείς, που Εγώ θα δικαιώσω! Και γύρισαν οι υιοί τους από τους άλλους αγρούς που είχαν πάει, φορτωμένοι θλίψη, τρόμο και χαλασμένη ψυχή!
Απελπισμένοι γύρισαν στον αγρό, από τον οποίον τους πέταξαν έξω. Και περνώντας τον ποταμό, σάστισαν και φοβήθηκαν, μήπως μπήκαν στο παράδεισο. Και με απορία κοιτούσαν ο ένας τον άλλον.
Και ξαφνικά βλέπουν την Μητέρα τους (Παναγία), ως Αρχόντισσα και Βασίλισσα επί της γης, να τους καλωσορίζει και πάλιν και τους έδειξε την καλύτερη βίλα που δεν είχαν δει στα άλλα μέρη που πήγαν. Και ως επιγραφή στο επάνω μέρος της εξώπορτας έγραφε με γράμματα που και τον χρυσό είχαν ξεπεράσει: «Ο οίκος του Πατρός, σας καλωσορίζει ο Θεός».
Και έκλαψαν και πάλι από αγάπη και μαζεύτηκαν πάνω στη κιβωτό, εγονάτισαν με πολλή λαχτάρα, την ξανα-άνοιξαν για να δουν τι είχε μέσα. Αλλά τι βρήκαν πάλι γραμμένο; «Ήρθατε εσείς οι υιοί και σας περίμενε ο Υιός!» Γνωρίζετε για ποιον Υιό σας ομιλώ; Για Εμένα, που περίμενα να έλθουν τα αδέλφια μου. Έτσι μαζεύτηκε η οικογένεια και δεν χώρισαν ποτέ πια!
Εξαφανίστηκαν από προσώπου γης τα «αφεντικά» και έμεινε μόνον ο αφέντης των αφεντικών, ο Πατήρ!
Πέρασαν άπειρα χρόνια και ο παράδεισος δεν έλειψε ποτέ από αυτή την γη (την Ελλάδα). Και όμως το ποτάμι, δεν το ξέραναν ποτέ. Για να μην ξεχάσουν αυτά που πέρασαν. Αλλά, επειδή έβλεπαν απέναντι μόνον ξεραμένη γη ανοίγανε μικρά αυλάκια, ώστε τα ψάρια να περάσουν απέναντι ως τροφή και από το καλύτερο και ατελείωτο αμπέλι, δώσανε και κρασί στους άλλους.
Όμως την σοφία πλέον την κράτησαν για τον εαυτό τους και ως φως λαμπάδος την πήγαιναν να φωτίζουν και τα πλέον σκοτεινά μέρη. Και έζησαν αυτά τα παιδιά παραδεισένια στο Παράδεισο του Παραδείσου.
Σας άρεσε παιδιά μου το διήγημα αυτό; Αυτοί θα είσαστε εσείς και αυτή θα είναι η χώρα σας. Μην ξεχάσετε τον ποταμό. Μην ξεχάσετε τα βάσανά σας. Και να μην χαίρεστε μετά με τους άλλους. Αυτό το διήγημα, κομμάτι-κομμάτι θα το δείτε κάθε ημέρα να πραγματοποιείται!
