ΟΡώσος υπερεθνικιστής φιλόσοφος και γεωπολιτικός αναλυτής Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει με τη δήλωση αυτή ότι η «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» στην Ουκρανία έχει μετατραπεί σε έναν διπολικό, πολιτισμικό πόλεμο παγκόσμιας κλίμακας.
Την ίδια στιγμή ο Βλαντιμίρ Πούτιν ενέκρινε την αύξηση της εγκεκριμένης δύναμης των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, διαμορφώνοντας το συνολικό ανώτατο όριο προσωπικού στα 2.441.630 άτομα. Το διάταγμα αυξάνει τον αριθμό του εν ενεργεία στρατιωτικού προσωπικού σε 1.550.500, καθώς η Μόσχα προσαρμόζει το εγκεκριμένο μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της.
Το πιο πρόσφατο προεδρικό διάταγμα προσθέτει 15.500 εν ενεργεία στρατιωτικούς στον προηγουμένως εγκεκριμένο αριθμό. Το έγγραφο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ρωσική πύλη νομικών πληροφοριών, ορίζει τη νέα συνολική δύναμη των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων σε περισσότερα από 2,44 εκατομμύρια άτομα.
Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει τόσο το εν ενεργεία στρατιωτικό προσωπικό όσο και το λοιπό εγκεκριμένο προσωπικό που υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις. Η εντολή απαιτεί επίσης από τη ρωσική κυβέρνηση να διαθέσει στο Υπουργείο Άμυνας την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση που απαιτείται για τη διατήρηση του νέου, εγκεκριμένου επιπέδου προσωπικού.
Ο Ντούγκιν ξέρει τι έρχεται στην Ευρώπη
Σύμφωνα με την ανάλυσή του Ρώσου ειδικού (όπως αναπτύχθηκε και στην εκπομπή του «Κλιμάκωση» στο Sputnik), η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον στα γεωγραφικά σύνορα της Ουκρανίας ή σε μια αντιπαράθεση με το Κίεβο.
Αντίθετα, αποτελεί το πρώτο μέτωπο ενός διευρυμένου Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η Ρωσία βρίσκεται σε άμεση υπαρξιακή αντιπαράθεση με το σύνολο των ευρωπαϊκών πρωτευουσών και την Ουάσινγκτον.
Ο Ντούγκιν επισημαίνει ότι η αρχική προσέγγιση της ρωσικής ηγεσίας τον Φεβρουάριο του 2022 —η οποία προέβλεπε έναν σύντομο, τοπικό και ελεγχόμενο πόλεμο, έχει πλέον καταρριφθεί πλήρως από την πραγματικότητα.
Μέσα από το πρίσμα του Νεο-Ευρασιανισμού (της ιδεολογίας που πρεσβεύει ο ίδιος), η σύγκρουση κρίνει το μέλλον της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η «Ατλαντική» Δύση (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) που επιχειρεί να διατηρήσει τη μονοπολική της κυριαρχία και τις φιλελεύθερες αξίες της. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η Ρωσία, η οποία διεκδικεί τη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου και την προστασία των παραδοσιακών αξιών.
Καθώς η σύγκρουση έχει λάβει ολοκληρωτικό χαρακτήρα, ο Ντούγκιν τονίζει ότι δεν υπάρχει περιθώριο για ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ή υποχωρήσεις με την παρούσα ουκρανική ηγεσία, θεωρώντας ότι ο πόλεμος μπορεί να λήξει μόνο με την πλήρη επικράτηση και νίκη της Ρωσίας.
Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης, κατά τη γνώμη του, δεν βρίσκεται πλέον τόσο το ουκρανικό ζήτημα, όσο μια πολύ ευρύτερη διαμάχη για το μέλλον της παγκόσμιας τάξης: αν θα διατηρηθεί το σύστημα με κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ή αν θα διαμορφωθεί οριστικά ένας πολυπολικός κόσμος.
Από εδώ προκύπτει η κύρια θέση της ομιλίας: τα γεγονότα πρέπει να αξιολογούνται όχι με βάση τον ορίζοντα των επικείμενων διαπραγματεύσεων, αλλά με κριτήρια μεγάλης στρατηγικής.
Ο πόλεμος δεν υπάρχει ξεχωριστά από την πολιτική
Οι στρατιωτικές και οι μη στρατιωτικές αποφάσεις πρέπει να εξετάζονται από κοινού: πίσω από τις ενέργειες στο πεδίο της μάχης κρύβονται πάντα ζητήματα κυριαρχίας, συμφερόντων των κρατών και μελλοντικής πολιτικής δομής.
Η κλίμακα των γεγονότων εκτείνεται πολύ πέρα από την Ουκρανία
Ο συγγραφέας προτείνει να θεωρηθεί η ειδική στρατιωτική επιχείρηση ως ένα από τα μέτωπα της παγκόσμιας αντιπαράθεσης, την οποία ονομάζει ρητά «Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο».
Το ουκρανικό ζήτημα γίνεται μέρος μιας ευρύτερης σύγκρουσης
Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η διαμάχη δεν αφορά πλέον μόνο το έδαφος ή το μέλλον της Ουκρανίας, αλλά το είδος του συστήματος διεθνών σχέσεων που θα προκύψει μετά την τρέχουσα κρίση.
Δύο μοντέλα ελέγχου του κόσμου έρχονται σε σύγκρουση
Από τη μία πλευρά η υφιστάμενη τάξη πραγμάτων με ηγετικό ρόλο των ΗΠΑ και των δυτικών θεσμών, από την άλλη — η αναδυόμενη πολυπολικότητα με πολλά ανεξάρτητα κέντρα εξουσίας.
Οι ελπίδες για έναν μεγάλο συμβιβασμό δεν δικαιώθηκαν
Κατά την άποψη του ομιλητή, η προσδοκία ότι οι δυτικοί ηγέτες θα συμφωνούσαν να αναγνωρίσουν τη νέα διαμόρφωση του κόσμου και να διαπραγματευτούν με τη Ρωσία και την Κίνα ως ισότιμους κέντρα ισχύος, αποδείχθηκε υπερβολικά αισιόδοξη.
Για τη Δύση, το ζήτημα έχει επίσης στρατηγικό χαρακτήρα
Ο Ντούγκιν θεωρεί ότι οι δυτικές ελίτ αντιλαμβάνονται τα γεγονότα ως αγώνα για τη διατήρηση της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης και, ως εκ τούτου, είναι έτοιμες να συνεχίσουν την αντιπαράθεση και να ανεβάσουν τον πήχη.
Η Κίνα αντιλαμβάνεται την έκταση των γεγονότων, αλλά ενεργεί με μεγαλύτερη προσοχή
Το Πεκίνο, σύμφωνα με την εκτίμηση του Ντούγκιν, συνειδητοποιεί τον παγκόσμιο χαρακτήρα των αλλαγών, ωστόσο προτιμά μια πιο συγκρατημένη στρατηγική και αποφεύγει τις απότομες κινήσεις.
Η κύρια καμπή πρέπει να επέλθει και στον τρόπο αντίληψης των γεγονότων
Εάν η σύγκρουση αποτελεί πράγματι μέρος μιας παγκόσμιας αναδιάρθρωσης του συστήματος των διεθνών σχέσεων, δεν αρκεί να την εξετάζουμε αποκλειστικά υπό το πρίσμα μιας τοπικής στρατιωτικής εκστρατείας.
Εξ ου και ο σκεπτικισμός απέναντι σε ένα απλό σενάριο διαπραγματεύσεων
Ο Ντούγκιν δεν αποκλείει τις διαπραγματεύσεις ως μέσο, αλλά θεωρεί λανθασμένη την ελπίδα ότι οι θεμελιώδεις αντιθέσεις θα εξαφανιστούν χάρη σε μία μόνο πολιτική συμφωνία.
Σύμφωνα με τη λογική της στάσης της Ρωσίας, πρέπει να καθοριστούν όχι μόνο οι άμεσοι στρατιωτικοί στόχοι, αλλά και η θέση που επιδιώκει να καταλάβει στη μελλοντική παγκόσμια τάξη, καθώς και τα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά μέσα με τα οποία σκοπεύει να την εξασφαλίσει.
