Ελευθέριος Ανδρώνης
Ολολυγμούς, κραυγές, γουρλωμένα μάτια και υψηλή υπέρταση προκάλεσαν στο συνασπισμένο μπλοκ του «προοδευτικάτου» οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού υπέρ της θέσπισης δικαιωμάτων για τα αγέννητα παιδιά και υπέρ της κατάθεσης του ζητήματος των αμβλώσεων σε δημόσια διαβούλευση.
Σύσσωμες οι «woke» δυνάμεις κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, επιβεβαίωσαν για άλλη μια φορά ότι είναι μια αδιαχώριστη κλίκα κομμάτων που φαινομενικά παρουσιάζουν προσχηματικές «διαφορές», ενώ στον στενό πυρήνα τους είναι όλοι σφιχταγκαλιασμένοι με τα κελεύσματα της θανατικής ατζέντας. Πειθήνια νεοταξικά όργανα που στηρίζουν τη γενοκτονία της Ελλάδας μέσα από κλινικές εκτρώσεων.
Φάνηκε για άλλη μια φορά ότι αυτοί οι εξαιρετικοί… «δημοκράτες» πιστεύουν σε μια τέτοια ποιότητα «δημοκρατίας» που φρίττουν ακόμα και στην ιδέα του δημόσιου διαλόγου για το ζήτημα των εκτρώσεων. Δεν μπορούν να αντέξουν μια δημόσια φωνή που δεν είπε ούτε καν να απαγορευτούν οι αμβλώσεις, αλλά είπε απλώς «ελάτε να το συζητήσουμε, γιατί προκύπτουν θέματα ηθικής».
Ακόμα και η κατά τι στρογγυλοποιημένη και διπλωματική (αλλά και πάλι γενναία για τα σημερινά δεδομένα) απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις, μπόρεσε με ευκολία να ταράξει το «μπετοναρισμένο» καθεστώς της δικαιωματιστικής θανάτωσης εμβρύων, διότι όσο πιο σαθρά είναι τα θεμέλια ενός κοινωνικού κατασκευάσματος τόσο πιο εύκολα κλονίζονται.
Και τώρα οι… οδυρόμενοι μιλούν για δεδομένα δικαιώματα και δεδομένη «αυτοδιάθεση», αντί να ευγνωμονούν τους γονείς τους που δεν τους… διέθεσαν σε κάποιον θανατογιατρό. Λες και η εξέλιξη ενός κράτους είναι μια γραμμική πορεία που αποτελείται μόνο από «κατακτήσεις» της βολής μας, χωρίς να προκύπτουν ποτέ καταστροφικές πολιτικές, λάθος νόμοι ή αναθεωρήσεις από αδιέξοδες επιλογές. Είναι φοβερό το πώς σε αυτή τη χώρα γίνεται να αμφισβητούμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ στις εφαρμοσμένες πολιτικές, ΕΚΤΟΣ απ’ τις εκτρώσεις! Λες και αυτή η θανατική ατζέντα κατέχει αιώνιο αλάθητο! Λες και η ιστορία μας έχει δείξει ότι η κοινωνία δεν περνά ποτέ από φάσεις εκφυλισμού και παρακμής! Λες και δεν υπάρχουν άπειρα παραδείγματα κρατών που παρουσίαζαν ως «κατακτήσεις δικαιωμάτων» ακόμα και τα πιο στυγνά εγκλήματα τους.
Υποκρισία ένθεν και ένθεν
Κάθε φορά που θίγεται το σημερινό κράτος του «Ηρώδη», βλέπουμε μια πραγματικά εωσφορική νοοτροπία που κηρύσσει πλήρως καταδικαστέα και ανεπιθύμητη τη συλλογική μετάνοια. Βλέπουμε τους ίδιους που ξελαρυγγιάζονταν για τα σκοτωμένα παιδάκια της Γάζας, να γρυλίζουν εξοργισμένοι μη τυχόν και γλυτώσει έστω και ένα παιδί από τα «βομβαρδιστικά» δικαιώματα υπέρ των εκτρώσεων.
Από την άλλη, βλέπουμε μια κυβέρνηση που διά στόματος του υπερδιαγαλαξιακού «επαΐοντα» Παύλου Μαρινάκη, εξέφρασε ότι είναι «φοβερό ότι αυτό ακούστηκε και από γιατρό». Και κατά τα άλλα αυτή η κυβέρνηση μας λέει ότι φροντίζει για το δημογραφικό και ότι γι’ αυτόν τον λόγο διαθέτει και υπουργείο Οικογένειας, στηρίζοντας παράλληλα το δικαίωμα της σκοτωμένης οικογένειας, δηλαδή του εκτρωμένου σπλάχνου που έμελλε να γίνει οικογένεια, αλλά δεν έγινε ποτέ.
Κατηγορούν την Καρυστιανού για «επικίνδυνες» και «ακροδεξιές» απόψεις, ενώ το μόνο που έκανε ήταν να καλέσει την κοινωνία σε διάλογο και ενώ οι μόνοι κομιστές πολιτικής βίας είναι οι ίδιοι. Υποστηρίζοντας γυναικολογικές εκκαθαρίσεις εμβρύων και ηλικιακό ρατσισμό βάσει του οποίου ο άνθρωπος θεωρείται άνθρωπος μόνο αφότου λάβει πιστοποιητικό γεννήσεως και πριν την απομάκρυνση από τη μήτρα, ουδέν έγκλημα αναγνωρίζεται.
Λύσσαξαν στο «προοδευτικό» μπλοκ, κι ο λόγος είναι διότι το κακό που έπαθαν ήταν τριπλό. Μίλησε για δικαιώματα του αγέννητου παιδιού: α) μια γυναίκα και μάλιστα μάνα νεκρού παιδιού, β) μια παιδίατρος με επιστημονική κατάρτιση για το αντικείμενο γ) το πιο δημοφιλές πρόσωπο της τελευταίας τριετίας που ως πολίτης συγκεντρώνει την πιο ισχυρή κοινωνική στήριξη της μεταπολίτευσης. Πως να αντέξουν τέτοια συμφορά οι… φιλελευθεριάζοντες;
Αντί να υπολογίσουν ότι ο λόγος μιας μάνας που τόσο άδικα έχει χάσει το παιδί της, έχει διπλό κίνητρο και διπλή αξία να προειδοποιεί όλες τις μάνες που πετούν στα σκουπίδια το δώρο της μητρότητας, αφρίζουν γιατί το μήνυμα υπέρ της ζωής είχε τεράστια απήχηση.
Για τα Τέμπη «ανθρωπιστές» – Για τις αμβλώσεις αδιάφοροι;
Βρισκόμαστε σε μια εποχή οριστικών αποφάσεων ανάμεσα στην παράνοια και τη λογική. Φτάνουν πια οι αόριστοι «ανθρωπισμοί» που καμουφλάρουν μέσα τους όλα τα αίσχη. Ζητήματα όπως είναι αυτό των εκτρώσεων, αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο για την αποκτήνωση ή την προκοπή μιας κοινωνίας. Φωνάζουμε για δικαιοσύνη αλλά το δίκαιο δεν μπορεί να είναι αξία αλά καρτ.
Αν θες δικαίωση για τα Τέμπη, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχεις το φιλότιμο να προστατέψεις τις ζωές που μπαίνουν ανυποψίαστες στο «τρένο» της ζωής σου. Αυτοί που θεωρούν ότι μια μάνα και ένας πατέρας έχουν λιγότερη ευθύνη να διαφυλάξουν το αγέννητο παιδί τους, απ’ ότι μια κυβέρνηση να διαφυλάξει την ασφάλεια των συγκοινωνιών, πολύ καλώς αποστασιοποιούνται σήμερα από την Καρυστιανού σαν τσουρουφλισμένοι. Διότι πολύ απλά ήταν πάντοτε λαθρεπιβάτες στο τρένο της ανθρωπιάς. Ήταν και είναι υποκριτές χειρίστου είδους. Ο θρήνος για τα 57 αδικοσκοτωμένα παιδιά δεν μπορεί να στέκει ξέχωρα από τον θρήνο των χιλιάδων παιδιών που η Ελλάδα εκτροχιάζει από τις ράγες της ζωής.
Εκείνος που λογίζει περισσότερο την απροϋπόθετη πρόσβαση στην άμβλωση από το να υπάρξει κράτος Δικαίου σε αυτή τη διαλυμένη χώρα, εξαρχής δεν αξίζει να διεκδικεί καμία δημοκρατία. Δεν είναι μαχητής της ζωής, αλλά διπρόσωπος κομιστής θανάτου. Στο κάτω – κάτω της γραφής γεννιέται ένα αμείλικτο δίλημμα: Σε νοιάζει η πάρτη σου ή σε νοιάζει ο συλλογικός αγώνας για το καλό;
Η ατζέντα των αμβλώσεων ξεσκεπάζει πλήρως τη χρησιμότητά της σαν διασπαστικό όπλο. Αντί να μιλάμε σήμερα για τους αγρότες, την ακρίβεια, τη Mercosur, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εθνικές υποχωρήσεις, κάναμε εθνικό μας ζήτημα τη διαφύλαξη των θανατώσεων. Αυτό δείχνει πόσο ύπουλα μας διαβρώνει ο δικαιωματισμός, όταν εισχωρεί στον πυρήνα του συμφέροντός μας. Ας δούμε λοιπόν ποιοι είναι διατεθειμένοι να γκρεμίσουν όλες τις λαϊκές άμυνες της χώρας για να νταντέψουν τον εαυτούλη τους. Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον…
