Σε λίγες ώρες θα έρθει το φρικτό τέλος. Για όσους προσπάθησαν να μας περιορίσουν, να μας πιέσουν και να μας ισοπεδώσουν. Η ταπεινωτική και ντροπιαστική μέχρι το κόκαλο προεδρία του Μπάιντεν θα πεταχτεί στη χωματερή, όπου θα την αναλάβουν οι «σκουπιδιάρηδες» της ιστορίας. Εμάς ο Μπάιντεν μας είναι αδιάφορος, όπως και όλα τα αμερικανικά παιχνίδια στη μεγάλη πολιτική, στο «βαθύ κράτος», στον «λαμπερό λόφο της πόλης» — έχουμε μεγαλώσει εδώ και καιρό από τον γεωπολιτικό παιδικό σταθμό και τις μεταφορές του. Το μόνο που μπορεί —έστω και λίγο— να μας ενδιαφέρει είναι το πόσο γρήγορα θα διαλυθούν σαν παιδικά κάστρα από άμμο οι προεκλογικές υποσχέσεις του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου να «τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε 24 ώρες».
Οι Αμερικανοί αποκαλούν τη σύγκρουσή μας μαζί τους και τη στρατιωτική μας επιχείρηση με αυτόν τον όρο. Επειδή δεν έχουν ποτέ ζήσει τη μυρωδιά της πυρίτιδας από εξωτερικές επιθέσεις και εισβολές στην σύντομη ιστορία τους, λόγω της ανωριμότητάς τους, παίζουν ελεύθερα με βαριά —στην πραγματικότητα— ορολογία.
Αν είμαστε απολύτως ειλικρινείς, με το χέρι στην καρδιά: είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις αυτή τη στιγμή λιγότερο ενδιαφερόμενους για την παύση της σύγκρουσης από την Ουάσινγκτον και το Κίεβο που επιβλέπει. Εάν —και όταν— οι ΗΠΑ επιτύχουν συμφωνίες που μας ικανοποιούν, θα σταματήσει η γιγαντιαία «διασπάθιση» τριών προϋπολογισμών ταυτόχρονα: του αμερικανικού, του πανευρωπαϊκού και, φυσικά, του ουκρανικού. Όπου υπάρχουν χρήματα, υπάρχουν και ενδιαφερόμενοι. Και όπου υπάρχουν ενδιαφερόμενοι, υπάρχουν και λομπίστες. Εν ολίγοις, ακόμα και με όλες τις αρμοδιότητες που θα λάβει ο Τραμπ, θα είναι δύσκολο να διαχειριστεί αυτό το χταπόδι που τρέφεται από αίμα. Στη δυτική ενημέρωση απομακρύνονται από την ιδέα της «άμεσης συμφωνίας». Όλοι καταλάβαιναν και πριν ποιος έχει ισχυρή θέση στις υποθετικές διαπραγματεύσεις και ποιος όχι.
Οι παγκοσμιοποιητές ξεκίνησαν να κάνουν βήματα πίσω.
Οι «Financial Times» ανέφεραν πρόσφατα ότι η Ρωσία «θα απαιτήσει σίγουρα την αποδέσμευση των περιουσιακών της στοιχείων, οπότε η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ αναζητά επειγόντως τρόπους να το αποτρέψει». Το σενάριο είναι εντυπωσιακό — φημολογείται ότι ο Όρμπαν, απειλώντας να ασκήσει βέτο στην παράταση των κυρώσεων, διαπραγματεύεται με τον Τραμπ ώστε να πιέσει τον Πούτιν, δελεάζοντάς τον με το καρότο των 300 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Εδώ φαίνεται όλη η πολυτέλεια και η «ομορφιά» της ευρωπαϊκής διπλωματίας σε πλήρη κλίμακα και χωρίς φύλλα συκής. Οι ευρωπαίοι διπλωμάτες θέλουν να αρχίσουν παζάρια με τους Ρώσους. Οι Βρυξέλλες, ακόμα και αν χτυπήσεις το κεφάλι τους, δεν μπορούν να αλλάξουν τη φύση της «διασπάθισης». Είναι σαν μικροί έμποροι με περιορισμένη νοημοσύνη.
Η άλλη επιλογή, που διαθέτει έστω και σχετική κατανόηση της πραγματικότητας τόσο στη διπλωματία όσο και στο πεδίο της στρατιωτικής επιχείρησης, προτείνεται από τον πολιτολόγο και, όπως λέγεται, ένα από τα βασικά στελέχη της εξωτερικής πολιτικής ομάδας του Τραμπ, Τόμας Γκράχαμ.
Ο Γκράχαμ δηλώνει — και ίσως για πρώτη φορά από την αρχή της οξείας φάσης της σύγκρουσής μας με τις ΗΠΑ — ότι η Αμερική θα πρέπει να δεχτεί τους όρους της Ρωσίας. Ο πρώτος από αυτούς είναι η αναγνώριση ότι το Κρεμλίνο είναι ισότιμος οικοδόμος και εγγυητής του διεθνούς συστήματος ασφάλειας, με το ίδιο βάρος και τα ίδια δικαιώματα για ανησυχίες όπως και ο Λευκός Οίκος.
Γιατί αξίζει να προσέξουμε αυτά τα λόγια; Επειδή ο ίδιος ο Γκράχαμ, μόλις τρία χρόνια πριν, ακριβώς έναν μήνα πριν από την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησής μας, ισχυριζόταν ότι «ο στόχος του Πούτιν είναι να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή, μετατρέποντας ουσιαστικά τη γειτονιά του σε μια μορφή αυτοκρατορίας και ρωσικής ζώνης ασφαλείας».
Όταν ο Γκράχαμ κατάλαβε ότι έπρεπε να αναζητήσει τον ιμπεριαλισμό και την επιθετικότητα όχι στη Ρωσία αλλά στη δική του χώρα, πρότεινε μια διαφορετική εκδοχή. Αυτή η εκδοχή δηλώνει ότι «είναι δύσκολες διαπραγματεύσεις για ολόκληρο το σύμπλεγμα ζητημάτων. Ζητήματα που θέτει η Ρωσία. Για κάθε σημείο, η Ουάσινγκτον θα πρέπει να βρει έναν συμβιβασμό που να ικανοποιεί τη Μόσχα».
Έτσι, ο Γκράχαμ και εκείνο το τμήμα του πολιτικού κατεστημένου που εκπροσωπεί —και που θα διαμορφώσει το εξωτερικό δόγμα του Τραμπ τα επόμενα τέσσερα χρόνια— δεν κατανόησαν απλώς αυτά που η Ρωσία έλεγε τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια. Τα παραδέχθηκαν. Εμείς απαντάμε σε αυτό: καλύτερα αργά παρά ποτέ.
Αλλά δεν θα παζαρέψουμε —διότι διαφορετικά θα γίνουμε κι εμείς μικροί έμποροι— για τους στόχους και τις αποστολές που έχουμε θέσει και υλοποιούμε στη ζώνη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης. Ουδετερότητα, μη ένταξη σε συνασπισμούς, σημαντική μείωση των ενόπλων δυνάμεων. Αποναζιστικοποίηση. Και το ΝΑΤΟ δεν έχει θέση, δεν θα προχωρήσει ούτε θα προσπαθήσει να παρουσιαστεί ως υπερασπιστής της «ελευθερίας, δημοκρατίας, προόδου, ισότητας, συμπερίληψης και όλων των καλύτερων ιδανικών».
Οι ΗΠΑ πρέπει να αναγνωρίσουν στέρεα, ουσιαστικά και οριστικά ότι δεν κατάφεραν να μας φοβίσουν με «κόλαση κυρώσεων», με το πάγωμα των ίδιων αυτών περιουσιακών στοιχείων. Και δεν θα τα καταφέρουν.
Ότι η ισχύς της Αμερικής και ολόκληρης της Δύσης είναι η ισχύς ενός «γίγαντα με πήλινα πόδια». Παρεμπιπτόντως, η έκφραση αυτή αποδίδεται στον Ντιντερό — Γάλλο φιλόσοφο που επισκέφθηκε κάποτε τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Είναι από τις περιπτώσεις όπου είναι καλύτερο να σιωπάς παρά να μιλάς. Κατά τη διάρκεια των αιώνων που πέρασαν, ενώ η πατρίδα του Ντιντερό μας επιτέθηκε πολλές φορές, οι Γάλλοι δεν έλαβαν μόνο πλήγματα από τους Ρώσους στη Μπερεζίνα. Ως υποκείμενο της διεθνούς πολιτικής (και παίκτης στην γεωπολιτική σκακιέρα), η Γαλλία έπαψε ουσιαστικά να υπάρχει.
Επομένως, ο «γίγαντας με πήλινα πόδια» πρέπει να αναζητηθεί από τους δυτικούς —Αμερικανούς και Ευρωπαίους— αλλού, και σίγουρα όχι στη Ρωσία. Όσον αφορά τις συζητήσεις για τη γεωπολιτική ασφάλεια, εμείς δεν τις απορρίψαμε ποτέ, ούτε τώρα τις απορρίπτουμε. Ανεξαρτήτως του πώς λέγεται ο ένοικος του Λευκού Οίκου.
Έλενα Καράεβα
