Με ένα μπόλι στο κορμί
του κάθε Έλληνα
μικρού ή μεγάλου σε ηλικία
κι ένα ακόμη στη φυλή
συνολικά του Ελληνισμού
με την επιδιωκόμενη αυτού επιμειξία
με μια πληθώρα από φυλές
που εισρέουν από όλες τις γωνιές
του κόσμου ,παν’ τον Έλληνα
να του αλλάξουν τη μορφή
και να μην ομοιάζει σε αυτήν
που λάμπει από ευγένεια
στα αγάλματα των θεικών
ηρώων του και των θεών
που είχαν κατοικία
στη γη ‘δω την ελληνική
όπου οι άνθρωποι και οι Θεοί
σε επικοινωνία
ήταν διαρκή πνευματική
και ήτανε η αρετή
το ανώτερο ζητούμενο,
που στους ανθρώπους οι Θεοί
να δούνε ήθελαν, δειλοί
μην είναι και αθλούμενο
το σώμα αν είχανε αυτοί
ήταν για να ‘ναι κι η ψυχή
μέσα σ αυτό γενναία,
να μη φοβάται απ’ την ζωή
μην φύγει αν να θυσιαστεί
είναι για μια ιδέα
μεγάλη ως η πατρίδα τους
και η φυλή η ίδια τους
που κουβαλά στο αίμα
στοιχεία κληρονομικά
των αρετών που από παλιά
διαθέτουν στο πνεύμα
οι πρόγονοι του Ελληνισμού
που αν κατ’ ομοίωση του Θεού
πλασμένοι είναι οι άνθρωποι,
κανείς δεν μοιάζει σαν αυτούς
τόσο πολύ εις τους Θεούς
τους ήρωες υπεράνθρωποι
βγήκαν από τα σπλάχνα τους
και έκαναν το θαύμα τους
και έβαλαν τα θεμέλια
για να χει η ανθρώπινη ζωή
ποιότητα άλλη, αρετή
και νόμους δίκαιους, η έννοια
καθώς του δίκαιου εδώ
γεννήθηκε, μες το μυαλό
του Ελληνισμού το πρώτο,
που αν δέκα είχαν εντολές
οι Ισραηλίτες γενικές
απ τον Θεό, στον χώρο
του Ελληνισμού είχαν αυτές
παράπλευρες διαδρομές
με κάθε λεπτομέρεια,
που προνοούσαν για όποια μια
περίπτωση ατομικά
θα χρειαζόταν με ενέργεια
μιας δικαστικής αρχής
το δίκιο να απονεμηθεί και τις
διαφορές αυτές
προβλέποντας ο Ελληνικός
νόμος, ήτο σχολαστικός
και είχε ζυγαριές
που δράμια είχανε ψιλά
για κάθε μια διαφορά
και υπ αυτό το πνεύμα
ήρθε και η πολιτική
να γίνει δημοκρατική
ώσπου να έρθει στο τέρμα
ο γιος του αληθινού Θεού
ο Ιησούς Χριστός, του Ελληνισμού
να γίνει ο Θεός,
γιατί ένας υπεράνθρωπος
αν ήτανε ως άνθρωπος
και άγιος στην αρετή, Αυτός
που τόσο ήταν Έλληνας
σ αυτά που έλεγε ,από Έλληνες
πια θα στελεχωνόταν
η πίστη του, που Έλληνες
θα τους έκανε όλους και οι έχιδνες
θα μεταμορφωνόταν
κι αυτές ακόμη δια αυτής,
σε ένα λαό της αρετής
που θα ελληνολαλούσε
και ο Ελληνισμός ωσάν λαός
του ουρανού προσωρινώς
στη γη που κατοικούσε
θα έπαιρνε και την πνευματική
παράδοση του Ισραήλ μαζί
μ ’αυτήν που κουβαλούσε
και θα γινόταν ο εκφραστής
του ανθρωπισμού επί της γης
που θα ενοποιούσε
όσους πίστευαν στον Χριστό
άσχετα από καταγωγή εις τον
λαό των Χριστιανών,
που δεν κοιτάνε από πού
προέρχονται, αλλά με ποιου
το πνεύμα, στο μυαλό
θέλουν να ομοιάσουνε,
που στη ζωή να αγιάσουνε
ως ο Ιησούς Χριστός
κι αν όλοι τείνουν σε αυτήν
να φθάσουνε την κορυφή,
έχει ο Ελληνισμός
από όλα τα έθνη, τις φυλές
στις ρίζες του τις γενετικές
πιότερη αγιοσύνη,
που αν φαίνεται αυτό στα ιερά
λείψανα και τα οστά
των αγίων του, έχει μείνει
μια σκόνη ακόμη ιερή
διάχυτη μες στην φυλή
εις των Ελλήνων το αίμα,
μα ακόμη και εις την λαλιά
που όπως τα λείψανα τα ιερά
όποιος μ αυτήν στο πνεύμα
αυτού δίνει έκφραση
παίρνει εκείνο έκταση
δυναμική μεγάλη,
που πιάνει έννοιες το μυαλό
που δεν τις πιάνει από χωριό
όποιος είναι και φαύλη
διάθεση έχει και καρδιά
σκληρή σαν πέτρα
και λαλιά βαρβαρική που κάνει
να αναστενάζουν τα αυτιά
και να φοβάται πιο βαθειά
η ψυχή να μην πεθάνει,
ενώ όταν Ελληνικά
μιλά κανείς ,αγγελικά
φτερά αποκτούν οι λέξεις
και ίπτανται οι έννοιες
και αποκτούν ευγένειες
και διάθεση για σχέσεις
ανώτερες, πνευματικές
κι αποκαλύψεις Θεικές
καθώς σε όποιον σκέπτεται
ελληνικά ,μιλά ο Θεός
που τους ακούει όλους ,μα αυτός
που ελληνικά προσεύχεται
ένα σκαλί είναι πιο κοντά
εις την αγάπη του, δεξιά
ζερβά που έχει αγίους
που ελληνικά όλοι μιλούν
κι ελληνικά αντιλαλούν
οι ουρανοί και βίους
για να μην έχουν ζωντανών
Ελλήνων αγίων ως οδηγόν
πνευματικό της γης
οι άνθρωποι, έχουν βαλθεί
οι ισχυροί αυτής. εκ της
φυλής του Ελληνισμού κανείς
μην μείνει εν τέλει ζωντανός
ελεύθερος, συνειδητός
ότι είναι γιός Θεού
τώρα, που η Δύση έχει μπει
στο σούρουπο για να χαθεί
στο σκότος και εξ αυτού
και μόνο μείνει λίγο φως
σαν φάρος Αλεξανδρινός
στον κόσμο να θυμίζει
τι ήτανε ο πολιτισμός
που ο Ελληνισμός και ο Χριστός
απ’ όταν είχαν σμίξει
είχαν μορφώσει από κοινού
προτού εν τέλει του υλισμού
ο διάολος ενσπείρει
δαιμόνια πάλι στους λαούς
που να τους πείσει πώς σ αυτούς
μ αυτά που θα εκχύσει
στο αίμα τους και στο μυαλό
και με την μίξη των φυλών
χωρίς για αρετή προσπάθεια
θα γίνουν όλοι ένα πια
όχι στα ουράνια ψηλά
μα στης γης τα σκοτάδια
που κάτω απ το πολύ το φως
το τεχνητό που διαρκώς
λαμπτήρες θα σκορπούνε
οι άνθρωποι θα ναι σκοτεινοί
και οι άγιοι πλέον μακρινή
ανάμνηση και δεν θα ζούνε
Έλληνες, να τραγουδούν
Ελληνικά και να ξυπνούν
τις μνήμες των κυττάρων
όταν τα εμβόλια θα γεννούν
σ’ αυτά ιούς και θα μιλούν
οι ιατροί γλώσσες βαρβάρων-
Σπύρος Αλεξελληνός
email: [email protected]
