Ηχηρές είναι οι επανειλημμένες διαδηλώσεις, με αφορμή επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων, σε μία μάλιστα υπήρχε και πανό με το σύνθημα – ύβρη «ας ιχτίρ».
Είναι γνωστό πως ο αριθμός των Τουρκοκυπρίων έχει μειωθεί δραστικά, με την φυγή τους από το νησί, όταν άρχισαν τα Κατεχόμενα να κατακλύζονται από Τούρκους έποικους, πρόσωπα κυρίως αντικοινωνικά από τα οποία ήθελε να απαλλαχτεί η «μητέρα Τουρκία».
Λένε κάποιοι πως οι γηγενείς Τουρκοκύπριοι αποτελούν μειονότητα στην κατεχόμενη περιοχή, αμφισβητώντας τους αριθμούς που δίνουν οι εκπρόσωποί τους. Μάλιστα, προ ετών, ευφυείς Κύπριοι δημοσιογράφοι, έκαναν έρευνα στα Κατεχόμενα με αντικείμενο την παραγωγή τροφίμων, στην πραγματικότητα όμως για να διαπιστώσουν πόση είναι η παραγωγή ψωμιών, ώστε να υπάρξουν ενδείξεις και για τον αριθμό των προσώπων που τρέφονται εκεί. Από την έρευνα κατέληξαν ότι είναι διπλάσιος από αυτόν που ανακοινώνουν οι κατοχικές Αρχές.
Οι Τουρκοκύπριοι νιώθουν καταπιεσμένοι, ιδιαιτέρως κατά τα τελευταία χρόνια, με την εισβολή και του σουνιτισμού στα Κατεχόμενα, ενώ οι ίδιοι μάλλον αδιάφοροι ήσαν θρησκευτικά. Υπήρξαν δε και περιπτώσεις όπου κάποιοι τολμούν να αμφισβητήσουν ευθέως ακόμη και την τουρκική καταγωγή που τους χρεώνουν, υποστηρίζοντας πως είναι Κύπριοι τουρκόφωνοι, και όχι Τουρκοκύπριοι. Τέτοια ήταν η περίπτωση ενός ζευγαριού Κυπρίων μουσουλμάνων, οι οποίοι μάλιστα δεν χάνουν την ευκαιρία να υψώνουν την κυπριακή σημαία.
(Το κατοχικό καθεστώς, που δεν αντέχει τέτοιες ηχηρές διαφοροποιήσεις τους οδήγησε στο «δικαστήριο», επειδή είχαν υψώσει τρεις κυπριακές σημαίες έξω από το κατάστημα τους στη κατεχόμενη Αμμόχωστο. Οι σημαίες αφαιρέθηκαν από την «Αστυνομία» του ψευδοκράτους και το ζευγάρι συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη. Μόνο που αφέθηκε ελεύθερο επειδή η “«Διοίκηση”» δεν είχε φροντίσει να υπάρξει νόμος σχετικός με τα σύμβολα!).
Περισσότερο ηχηρές όμως είναι οι επανειλημμένες διαδηλώσεις, με αφορμή επισκέψεις Τούρκων αξιωματούχων, σε μία μάλιστα υπήρχε και πανό με το σύνθημα – ύβρη «ας ιχτίρ», απευθυνόμενο στον Ερντογάν. Αλλά και η διαχείριση του νερού, που στέλνεται από την Τουρκία στα Κατεχόμενα, προκαλεί κρίση με την Άγκυρα. Ο ηγέτης του «Ρεπουμπλικανικού Τουρκοκυπριακού Κόμματος» Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, δήλωσε ότι «η κρίση στο ζήτημα της διαχείρισης του νερού τείνει να λάβει μεγάλες, απρόβλεπτες διαστάσεις».
Η πιο δυνατή φωνή όμως που εκφράζει μεγάλη μερίδα γηγενών Τουρκοκύπριων (οι οποίοι πλην των «βολεμένων» ανησυχούν περισσότερο από τον Αναστασιάδη για ενδεχόμενη συμφωνία που θα ικανοποιεί την Άγκυρα), είναι του γνωστού δημοσιογράφου και εκδότη της «Αφρίκα», Σενέρ Λεβέντ, τον οποίον φυσικά απειλούν οι Τούρκοι και προ καιρού γλίτωσε και από δολοφονική απόπειρα, ο οποίος δεν παύει με την πέννα του να προδιαγράφει την κατάσταση που μέλλει να συμβεί, σε περίπτωση επίτευξης συμφωνίας στην Γενεύη.
Με αφορμή τις απειλές προς Τουρκοκύπριο που τόλμησε να εκφράσει αντίθετη άποψη από την επίσημη, και του είπαν ότι «μπορεί να τον επισκεφτούν ένα βράδυ ξαφνικά», ο Λεβέντ γράφει: «Και αυτά τα τσακάλια θα γίνουν πολίτες της Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας, το ξέρετε, έτσι δεν είναι; Ποια τσακάλια; Εκείνα που βγήκαν για κυνήγι κεφαλών κραυγάζοντας ο Αλλάχ είναι μεγάλος και κρατώντας σημαίες. Που καίγονται από επιθυμία για να κάνουν και εδώ αυτά που συμβαίνουν στην Τουρκία.
Όλοι είναι γεμάτοι με την υστερία για λιντσάρισμα. Ψάχνουν ευκαιρία για να λιώσουν το κεφάλι σας, όπως έκαναν στον Τάσο Ισαάκ στη Δερύνεια. Τους γνωρίζεις και εσύ όσο εγώ, Ελληνοκύπριε αδελφέ. Θα γίνουν πολίτες σου και εκείνοι που πυροβόλησαν τον Σολωμού πάνω στον ιστό της σημαίας και εκείνοι που έλιωσαν το κεφάλι του Τάσου και εκείνοι που έκαναν τα πάντα στον Τσακούρμα.
Γιατί δεν μάς θέλουν; Επειδή θέλουμε να ζούμε αδελφικά και ειρηνικά μαζί σου. Όποιος από εμάς υψώσει τη φωνή του, αρχίζουν να ουρλιάζουν “οι προδότες να πάνε στον νότο”. Κοίτα, προχθές πήγαν πάλι στην πόρτα της συντεχνίας των δασκάλων. Εμπνεόμενοι από την υστερία για λιντσάρισμα που επικρατεί στην Τουρκία, προειδοποιούν τους δασκάλους, “Ένα βράδυ ξαφνικά μπορεί να έρθω”, τους λένε. Τι θα κάνουν άμα έρθουν ξαφνικά ένα βράδυ; Μήπως θα θερίσουν τον τόπο με πυροβολισμούς όπως συνέβη σε εκείνο το κέντρο διασκέδασης στην Κωνσταντινούπολη; Θα ρίξουν βόμβες; Θα σφάξουν; Ξέρεις και εσύ αδελφέ τι έκαναν όταν ήρθαν ξαφνικά ένα βράδυ στις 20 Ιουλίου 1974».
Μακεδών
