ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ : Για τις Πρέσπες δεν υπήρχε… θέληση κ. Παυλόπουλε…

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΠΙΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 2 ΙΟΥΛΙΟΥ 2019

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Αντλούμε από το πάντα έγκυρο Pro News στο διαδίκτυο το παρακάτω δημοσίευμα:

«Σύμφωνα με πληροφορίες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα υπογράψει τα διατάγματα για τον ορισμό της ηγεσίας της δικαιοσύνης που αποφάσισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήδη είχαν προκηρυχθεί οι εκλογές.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας, όπως αναφέρουν πληροφορίες, θα αφήσει τα διατάγματα για τον ορισμό νέου Εισαγγελέα και Πρόεδρου του Αρείου Πάγου στο συρτάρι έως ότου τελειώσουν οι εκλογές και βγει η νέα κυβέρνηση.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλαδή δεν θα τα υπογράψει, θα τα αφήσει “ανενεργά”, ακυρώνοντας στην πράξη την επιλογή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε πρόωρα να επιλέξει νέα ηγεσία στη δικαιοσύνη, παρά τις αντιδράσεις. Με τη στάση της η Προεδρία της Δημοκρατίας θα δώσει τη δυνατότητα στην νέα κυβέρνηση να ορίσει τη νέα ηγεσία της δικαιοσύνης για τα επόμενα χρόνια.

Αυτή η απόφαση προκαλεί ερωτήματα και για τη στάση του ΠτΔ στη συμφωνία των Πρεσπών, αφού τότε, όπως και τώρα ήταν ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δρούσε χωρίς τη λαϊκή νομιμοποίηση. Η άρνηση να υπογράψει αποδεικνύει πως αν υπάρχει θέληση υπάρχει τρόπος. Στις Πρέσπες μάλλον δεν υπήρχε… θέληση.

Η απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας θα αποτελέσει ισχυρό πλήγμα στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές, καθώς μια σοβαρή απόφαση της θα ακυρωθεί και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τη μη υπογραφή των διαταγμάτων θα αδειάσει την κυβέρνηση σε ένα μείζονος σημασίας θέμα, όπως η επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης.

Τα διατάγματα έχουν σταλεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας από καιρό, όμως σήμερα 30 Ιουνίου, λήγει η θητεία της ηγεσίας της δικαιοσύνης και φεύγουν λόγω συνταξιοδότησης η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου και ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασίλειος Πέππας.

Ως την αποχώρηση τους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε από την πρώτη στιγμή ξεκαθαρίσει ότι δεν επρόκειτο να υπογράψει, όπως είχε κάνει άλλωστε και το 2016, όταν είχε και τότε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρόωρα, πριν φύγει η τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη, επιλέξει ως νέα Εισαγγελέα την

Ξένη Δημητρίου»!

Ναι κύριε Παυλόπουλε, Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας! Μάλλον στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών δεν είχατε τη …θέληση να βάλλεται φρένο στον ενδοτισμό της κυβερνήσεως του ΣΥΡΙΖΑ στον διεθνή παράγοντα!

Και είναι μεγαλύτερη η ιστορική ευθύνη που αναλογεί σε σας από ότι στην εθνοκτόνο κυβέρνηση της μειοψηφίας!

Η ιστορία θα γράψει: Ο ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος και μια κυβέρνηση μειοψηφίας αριστερών εθνομηδενιστών παραχώρησαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Μακεδονίας μας στους Σκοπιανούς…

«…Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα και την Θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ΄νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάνουν… Κι αυτείνη η Πατρίδα δεν λευτερώθη με παραμύθια, λευτερώθη μ΄ αίματα και θυσίες. Κι από αυτά έγινε βασίλειον – κι όχι να βραβεύωνται οι κόλακες, κι οι αγωνισταί ν΄ αδικιώνται. Ότι όταν σκοτώνονταν οι αγωνισταί, αυτείνοι κοιμώνταν.

Κι όσο αγαπώ την Πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Να ΄ρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη μπρος η Πατρίδα, στέργομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η Πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η Πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄ αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπόν να πάγω αλλού…»!

(Απομνημονεύματα στρατηγού Μακρυγιάννη)!!

Άκυρη η Συμφωνία των Πρεσπών…

Με άρθρο του, στην εφημερίδα “Καθημερινή” ο κ. Πέτρος Παραράς, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου και επίτιμος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, εξηγεί γιατί η συμφωνία των Πρεσπών είναι άκυρη.

Διαβάστε παρακάτω απόσπασμα από το άρθρο του, το ποίο την Τετάρτη θα δημοσιευτεί εξ ολοκλήρου:

1.Η Συμφωνία των Πρεσπών, ενόψει του άρθρου 28 παρ. 1 Σ, έχει, ως διεθνής σύμβαση, ισχύ υπέρτερη του τυπικού νόμου. Έτσι, νόμος ψηφιζόμενος από τη Βουλή δεν μπορεί να αγγίξει το περιεχόμενο της συμφωνίας αυτής. Τι μπορεί λοιπόν να γίνει μετά την κύρωση; Το άρθρο 41 παρ. 2 Σ ορίζει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή, με πρόταση της κυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής, προκειμένου να αντιμετωπισθεί [από την επόμενη Βουλή] εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας». Η δε επίλυση του Σκοπιανού προφανώς αποτελεί «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που ουδείς εχέφρων δύναται να αμφισβητήσει.

2.Εφόσον λοιπόν ανακύψει τέτοιο θέμα, η έννοια του άρθρου 41 παρ. 2 Σ είναι ότι επ’ αυτού πρέπει να πάρει θέση το εκλογικό σώμα, όχι δε η κυβέρνηση η οποία είναι υποχρεωμένη, εν προκειμένω, να προτείνει στον ΠτΔ τη διάλυση της ενεστώσης Βουλής, ώστε για το θέμα αυτό να έχουν την ευκαιρία να τοποθετηθούν όλα τα κόμματα κατά την ακολουθούσα προεκλογική περίοδο και ο λαός, με την ψήφο του, να επιλέξει το κόμμα εκείνο που προσεγγίζει περισσότερο σε αυτό που θέλει η πλειοψηφία των πολιτών. Με άλλες λέξεις, το Σύνταγμα αρνείται στην κυβέρνηση που ασκούσε την εξουσία όταν ανέκυψε «εθνικό θέμα» να το λύσει μόνη της, όταν μάλιστα ούτε αυτή ούτε και τα άλλα κόμματα είχαν τοποθετηθεί επ’ αυτού πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2015. Αρα, το Σύνταγμα αντιλαμβάνεται την επίλυση του εθνικού αυτού θέματος μόνον μέσω της παρεμβολής εκλογών, συνεπώς η προηγούμενη Βουλή δεν είχε αρμοδιότητα να το λύσει.

3.Τα παραπάνω δεν ανατρέπονται από το γεγονός ότι έχει γίνει επίκληση του ως άνω άρθρου εννέα φορές για την πρόωρη διάλυση της Βουλής, χωρίς όμως ποτέ να συντρέχει τέτοιος εξαιρετικός λόγος, φαίνεται δε κρατούσα η άποψη ότι είναι εντεύθεν ανέλεγκτη η εξ αυτού του λόγου πρόταση διάλυσης της Βουλής. Εν προκειμένω όμως, όπου για πρώτη φορά συντρέχει αδιαμφισβήτητα «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας», δεν ανήκει πλέον στη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησης η εφαρμογή ή μη του άρθρου 41 παρ. 2 Σ, αλλά αυτή υποχρεούται να προτείνει στον ΠτΔ τη διάλυση της Βουλής. Το ότι καταχρηστικώς γινόταν επίκληση του άρθρου αυτού για πρόωρη διάλυση της Βουλής, δεν σημαίνει ότι τώρα που συντρέχουν οι προϋποθέσεις η κυβέρνηση, παρά ταύτα, δεν υποχρεούται να το εφαρμόσει. Εδώ διαπιστώνεται μία λογική ανακολουθία (unlogisch) και η κυβέρνηση έχει παραβιάσει το άρθρο 41 παρ. 2 Σ που προφανώς θέτει επιτακτικό κανόνα και σοφά τέθηκε, αφού στοχεύει στην κατά το δυνατόν μη διατάραξη της συνοχής της ελληνικής κοινωνίας.