«Στον μετανθρωπισμό γίνεσαι data – Στον Νόμο του Θεού παραμένεις Πρόσωπο: Γιατί η ψηφιακή ταυτότητα είναι πνευματική ιεροσυλία»
«Το σώμα δεν είναι “οικόπεδο” για ψηφιακή σφραγίδα – Ο Νόμος του Θεού απαγορεύει να σφραγιστεί ο Ναός του Αγίου Πνεύματος»
Στον μετανθρωπισμό, ο άνθρωπος γίνεται δεδομένο (data).
Στον Νόμο του Θεού, ο άνθρωπος παραμένει Πρόσωπο.
Όπως έχει αναλύσει ο Μισέλ Φουκώ, η εξουσία ασκείται πάνω στα σώματα.
Στον μετανθρωπισμό, το σώμα γίνεται άμεσα προσβάσιμο στην τεχνολογία.
Αν η υγεία ή οι λειτουργίες σου εξαρτώνται από λογισμικό, τότε αυτός που ελέγχει το λογισμικό (κράτος ή εταιρείες) έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στην ύπαρξή σου.
Φουκώ: Η εξουσία πλάθει το σώμα μέσω θεσμών (σχολεία, φυλακές, στρατός).
Μετανθρωπισμός: Η εξουσία εισχωρεί στο σώμα μέσω κώδικα.
Το αποτέλεσμα: Αν το σώμα σου «τρέχει» με λογισμικό, η ανυπακοή μπορεί να κατασταλεί με ένα απλό “disable” ή μια αναβάθμιση που αλλάζει τη διάθεσή σου.
Η Ιδιωτικοποίηση της Ύπαρξης
Εξάρτηση από Παρόχους: Η επιβίωση μετατρέπεται σε συνδρομητικό μοντέλο (Software as a Service).
Terms of Service: Η ζωή σου υπόκειται σε όρους χρήσης.
Αν η εταιρεία κλείσει ή αλλάξει πολιτική, η βιολογική σου λειτουργία τίθεται σε κίνδυνο.
Data Mining: Το σώμα γίνεται η απόλυτη πηγή δεδομένων, όπου κάθε χτύπος της καρδιάς είναι μετρήσιμο κέρδος.
Ψηφιακός Διαχωρισμός: Θα δημιουργηθεί μια νέα τάξη «αναβαθμισμένων» ανθρώπων έναντι εκείνων που δεν έχουν πρόσβαση ή αρνούνται την τεχνολογία.
Κρατικός Έλεγχος: Το κράτος δεν χρειάζεται πλέον φυσική βία· αρκεί ο έλεγχος των βιομετρικών δεδομένων και των νευρωνικών διεπαφών.
Στη χριστιανική και πλατωνική παράδοση, η «εικόνα» (imago Dei) δεν ανήκει στον άνθρωπο, αλλά στον Δημιουργό του.
Είναι ένα δάνειο που καθιστά την ανθρώπινη ζωή ιερή και απαραβίαστη.
Η Μετατόπιση: Όταν μια εταιρεία (π.χ. μέσω γενετικής τροποποίησης ή νευρωνικών εμφυτευμάτων) εισάγει πατενταρισμένο κώδικα στο ανθρώπινο σώμα, η «εικόνα» παύει να είναι θεϊκή.
Το Αποτέλεσμα: Ο άνθρωπος μετατρέπεται από «αντίγραφο του Θεού» σε «προϊόν της εταιρείας».
Η οντολογική του αξία δεν πηγάζει πλέον από το θείο, αλλά από την εμπορική αξία του λογισμικού που φέρει.
Το «καθ’ ομοίωσιν» αφορά την πορεία του ανθρώπου προς την τελειότητα.
Στον μετανθρωπισμό, η «τελειότητα» επαναπροσδιορίζεται ως βιολογική βελτιστοποίηση και παραγωγικότητα.
Πνευματικά Δικαιώματα επί της Ύπαρξης: Αν το DNA σου ή οι νευρωνικές σου συνάψεις περιλαμβάνουν τεχνολογία με copyright, τότε η ίδια η διαδικασία της σκέψης ή της επιβίωσής σου παράγει κέρδος για τρίτους.
Ο Μετα-άνθρωπος ως «Είδωλο» (Idol)
Στη φιλοσοφία, η εικόνα που αυτονομείται από το πρωτότυπο και λατρεύεται ως αυτοσκοπός ονομάζεται είδωλο.
Ψηφιακή Ειδωλολατρία: Η τεχνολογία υπόσχεται την αθανασία, μια ιδιότητα του Θεού. Όμως, αυτή η αθανασία είναι ελεγχόμενη από servers και cloud services.
Η Μεγάλη Αντίφαση: Ο άνθρωπος προσπαθεί να γίνει Θεός (theosis) μέσω της τεχνολογίας, αλλά καταλήγει να γίνεται ιδιοκτησία (asset) ενός μετόχου.
Η απελευθέρωση από τους βιολογικούς περιορισμούς οδηγεί στην απόλυτη δουλεία στους όρους χρήσης (Terms of Service).
Το οριστικό οντολογικό όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή.
Στη θεολογική ανθρωπολογία, η ειδοποιός διαφορά δεν είναι η νοημοσύνη (που πλέον η μηχανή προσομοιώνει), αλλά το Άγιο Πνεύμα ως η «ζωοποιός δύναμη» που καθιστά τον άνθρωπο «ναό».
Με βάση αυτή την αρχή, η φιλοσοφική σύγκρουση με τον μετανθρωπισμό γίνεται απόλυτη:
Το Πνεύμα έναντι του Αλγορίθμου
Η Θέωση: Είναι μια δυναμική πορεία χάριτος.
Δεν είναι η συσσώρευση πληροφοριών (data), αλλά η μεταμόρφωση της ύπαρξης μέσω της επικοινωνίας με το Άκτιστο.
Η Μηχανή: Η Τεχνητή Νοημοσύνη, όσο εξελιγμένη κι αν είναι, παραμένει δέσμια της κτιστότητας.
Λειτουργεί μέσα στο πεδίο της ύλης και της λογικής αιτιοκρατίας. Δεν μπορεί να δεχθεί το Άγιο Πνεύμα, γιατί στερείται ελευθερίας και αυτοσυνειδησίας προσώπου.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να είναι μια «εικόνα» της ανθρώπινης λογικής, αλλά παραμένει μια «κενή εικόνα» (χωρίς πνεύμα).
Η απόπειρα των εταιρειών να ιδιωτικοποιήσουν την ανθρώπινη ύπαρξη προσκρούει στο γεγονός ότι η πηγή της ζωής (το Άγιο Πνεύμα) δεν ανήκει σε καμία αγορά.
Μήπως ο μετανθρωπισμός είναι τελικά μια τραγική παρανόηση;
Μια προσπάθεια να κερδίσουμε την αθανασία μέσω της ύλης (κώδικα), την ίδια στιγμή που την έχουμε ήδη ως δυνατότητα μέσω του Πνεύματος ;
Για να διαφυλαχθεί η πνευματική ελευθερία και η ιερότητα του «κατ’ εικόνα» του Ανθρώπου σε έναν κόσμο ψηφιακής επιτήρησης και μετανθρωπιστικής παρέμβασης, η αντίσταση δεν είναι πλέον μόνο πολιτική, αλλά βαθιά υπαρξιακή.
Η άσκηση της ελευθερίας ξεκινά από την άρνηση να μετατραπεί κάθε πτυχή της ζωής (σκέψη, συναίσθημα, κίνηση) σε δεδομένο (data).
Η δημιουργία ενός «άβατου» μέσα στη συνείδηση, όπου ο αλγόριθμος δεν έχει πρόσβαση.
Είναι ο χώρος της προσευχής και του αναστοχασμού, εκεί όπου κατοικεί το Πνεύμα.
Η Διεκδίκηση των «Νευρο-δικαιωμάτων» ως Ιερών Δικαιωμάτων
Πρέπει να υπάρξει ένα νομικό και ηθικό ανάχωμα.
Η αρχή ότι κανένα λογισμικό ή εταιρεία δεν μπορεί να έχει δικαιώματα πάνω στη νευρωνική δραστηριότητα ενός ανθρώπου.
Το Δικαίωμα στην «Αναλογική» Ζωή: Η νομοθετική διασφάλιση ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει, να εργαστεί και να συμμετέχει στην κοινωνία χωρίς να είναι υποχρεωμένος να φέρει εμφυτεύματα ή να παραχωρεί τη βιομετρική του ταυτότητα.
Ο μετανθρωπισμός υπόσχεται μια ατομική «θεότητα» μέσω της τεχνολογίας, αλλά στην ουσία απομονώνει το άτομο στην οθόνη του.
Η πνευματική ελευθερία ανθίζει στη σχέση με τον Άλλον.
Η φυσική παρουσία, η θυσία και η αγάπη είναι καταστάσεις που η ΤΝ δεν μπορεί να προσομοιώσει ή να ελέγξει.
Εκκλησία/Κοινότητα: Η επιστροφή σε κοινότητες που βασίζονται στο Πνεύμα και όχι στο δίκτυο οπτικών ινών.
Η μεγαλύτερη παγίδα του μετανθρωπισμού είναι ο φόβος του θανάτου.
Οι εταιρείες πουλούν «αθανασία» για να κερδίσουν τον απόλυτο έλεγχο.
Όταν ο άνθρωπος θυμάται ότι ο προορισμός του είναι η κατά χάριν θέωση και όχι η τεχνολογική επιβίωση, απελευθερώνεται από τον εκβιασμό των αναβαθμίσεων (upgrades).
Η αποδοχή του σώματος ως ναού του Αγίου Πνεύματος —με τις αδυναμίες του— ακυρώνει την ανάγκη για την «τελειοποίηση» που επιβάλλει η αγορά.
Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΣΦΡΑΓΙΣΘΕΙ ΜΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αυτή η θέση αποτελεί το ύψιστο πνευματικό οχυρό απέναντι στην ψηφιακή παγκοσμιοποίηση. Στη θεολογική αυτή προσέγγιση, το ζήτημα δεν είναι απλώς τεχνικό ή γραφειοκρατικό, αλλά καθαρά ομολογιακό.
Η Ιδιοκτησία του Δημιουργού
Το Χρίσμα: Ο πιστός έχει ήδη «σφραγισθεί» με τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος (το Μυστήριο του Χρίσματος). Οποιαδήποτε άλλη «σφραγίδα» που διεκδικεί τον έλεγχο της ύπαρξης θεωρείται απόπειρα ακύρωσης αυτής της πρώτης, θεϊκής σφραγίδας.
Αδιαπραγμάτευτη Κυριότητα: Αν το σώμα ανήκει στον Θεό, ο άνθρωπος δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να το παραχωρήσει ως «ψηφιακό οικόπεδο» σε κράτη ή εταιρείες.
Η Κατάργηση της Αυτεξουσιότητας: Η ψηφιακή ταυτότητα και το μελλοντικό «σφράγισμα» (βιομετρικό ή τεχνολογικό) δεν είναι απλή καταγραφή.
Είναι ένας δεσμός που εξαρτά την επιβίωση (αγορά, πώληση, κοινωνική ζωή) από την υποταγή σε ένα σύστημα.
Πνευματική Υποδούλωση: Ο Νόμος του Θεού προτάσσει την ελευθερία. Όταν η ύπαρξή σου γίνεται «κωδικός» σε μια βάση δεδομένων, η ελευθερία του προσώπου θυσιάζεται στον βωμό της ασφάλειας και της ευκολίας.
Ο Ναός του Θεού υπό Κατοχή αποτελεί Ιεροσυλία:
Η εισαγωγή ψηφιακών ιχνηλατών ή ταυτοτήτων στο ανθρώπινο σώμα θεωρείται εισβολή «ξένου κυριάρχου» μέσα στον Ναό.
Η άρνηση του σφραγίσματος είναι μια πράξη πίστης που δηλώνει ότι ο άνθρωπος προτιμά να στερηθεί τις κοσμικές παροχές παρά να χάσει την πνευματική του ταυτότητα και τη σχέση του με τον Θεό.
Στον μετανθρωπισμό, ο άνθρωπος γίνεται δεδομένο (data).
Στον Νόμο του Θεού, ο άνθρωπος παραμένει Πρόσωπο.
Η ψηφιακή ταυτότητα επιχειρεί να μετατρέψει το Πρόσωπο σε αριθμό, κάτι που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τη χριστιανική διδασκαλία για τη μοναδικότητα και την ιερότητα της ψυχής.
Αν τα πάντα είναι αριθμοί, τότε δεν υπάρχει υποκειμενικότητα.
Δεν υπάρχει «εγώ». Υπάρχει μόνο το «Σύστημα».
