Ο Απόστολος Αποστόλου συζητά με τον ιταλό διανοούμενο Marcello Veneziani, για την Ευρώπη και τον κόσμο για τις διαφαινόμενες κρίσεις και τον καινούργιο μηχανισμό προσαρμογής που έχει υποκαταστήσει κάθε έκφραση της ελευθερίας βάζοντας το ζήτημα του εκδημοκρατισμού της δημοκρατίας.
Ο Marcello Veneziani αποτελεί έναν από του σπουδαιότερους διανοούμενους της Ιταλίας έχει γράψει πάνω 48 δοκίμια, τέσσερα μυθιστορήματα ενώ έχει τιμηθεί με εννέα βραβεία. Επί σειρά ετών σχολιαστής της κρατικής ιταλικής τηλεόρασης RAI. Το τελευταίο του βιβλίο που εκδόθηκε το 2022 έχει τίτλο “La cappa – Per una critica del presente”.
Ποιο είναι το μέλλον της Ευρώπης σήμερα; Προσωπικά μου θυμίζει αυτό που είπε ο Ροζάνοφ όταν περιέγραφε το μηδενισμό. «Η παράσταση τελείωσε. Το κοινό σηκώνεται. Είναι η ώρα να φορέσουν τα παλτά τους και να γυρίσουν σπίτι. Κάνουν να γυρίσουν: ούτε παλτό ούτε σπίτι».
Όμορφη και αληθινή αναπαράσταση της ευρωπαϊκής κατάστασης. Η Ευρώπη έχει γίνει το σπίτι του μηδενισμού, ενώ το παλτό με το οποίο καλύπτεται είναι ο υποκριτικός μανδύας του πολιτικά ορθού. Για εκείνο το ευρωπαϊκό ομοιόμορφο και ασφυκτικό ακρωτήριο, έγραψα πρόσφατα ένα βιβλίο μου που ουσιαστικά αποτελεί μια κριτική του παρόντος. Χωρίς να θεωρηθεί κοινότοπο επαναλαμβανόμενο, θα έλεγα ότι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αδυσώπητη αυτοκτονία της Ευρώπη, που είναι ο διαχειριστικός τόπος της παγκοσμιοποίησης, το γεγονός ότι έχουμε καταστεί περιφέρεια των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ο οποιοσδήποτε φιλόξενος χώρος του κόσμου ετοιμάζεται να αποικιστεί από την Κίνα. Αλλά σε αυτή τη συγκυρία η Ευρώπη επιμένει να πιστεύει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ο κύριος εχθρός της είναι η Ρωσία, στην οποία κατάφερε να επιβάλει κυρώσεις που βλάπτουν την ίδια περισσότερο παρά τη Ρωσία.
Προσφάτως στις εκλογές της Γαλλία είδαμε ότι η ήττα του κόμματος του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ήταν σχεδόν ολοκληρωτική. Ο μονάρχης της Γαλλίας Ε. Μακρόν, ατλαντιστής, φιλελεύθερος, υποστηρικτής της γραμμής του ΝΑΤΟ, δέχτηκε ένα ηχηρό χαστούκι από τον γαλλικό λαό, έτσι τώρα πλέον ετοιμάζεται να κυβερνήσει μια διχασμένη χώρα. Ενώ η Λεπέν ήταν η μεγάλη νικήτρια αυτού του εκλογικού γύρου καθώς το αποτέλεσμά που έφερε ήταν πολύ πιο πάνω από τις προσδοκίες της.
Το γαλλικό πρόβλημα είναι ότι η διαφωνία προς αυτή την τεχνοφιλελεύθερη κυβέρνηση είναι σπονδυλωτή αλλά όχι αθροιστική: η Λεπέν δεν αθροίζεται με τον Μελανσόν και η μαύρη τρύπα της αποχής, παρά το γεγονός ότι είναι σε μεγάλο βαθμό διαμαρτυρία, δεν παράγει πολιτικά αποτελέσματα και είναι διασκορπισμένη σε πολλές τοπικές εξεγέρσεις. Κατά συνέπεια, μια κυβέρνηση μειοψηφίας εμπνευσμένη από τον Μακρόν γίνεται η απαραίτητη λύση. Αλλά η Γαλλία αντιπροσωπεύει πολύ λίγο από αυτό που συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη: η μάζα της διαφωνίας αυξάνεται αλλά δεν είναι ενιαία. Πιστεύω ότι το Ευρωπαϊκό κατεστημένο εστιάζει κυρίως εκεί σε αυτό το ρήγμα και σε αυτή τη διασπορά της διαφωνίας, για να προστατεύσει τις μειονοτικές κυβερνήσεις και τις ηγεσίες που εκφυλίζονται
Ο ουκρανικός φάκελος φαίνεται να κλείνει. Η Ρωσία ελέγχει ήδη το 35% της Ουκρανίας. Η Δύση, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που συνεχίζουν να οπλίζουν την Ουκρανία δεν μπορούν να κερδίσουν. Ενώ η γενικευμένη αύξηση στο σύνολο σχεδόν του κόστους πρώτων υλών και ενέργειας έχει ήδη οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε στασιμοπληθωρισμό και από ότι φαίνεται θα οδηγήσει πολλές οικονομίες σε ύφεση. Για παράδειγμα ο πληθωρισμός στην Ιταλία και στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ υψηλότερος, είναι στα επίπεδα του 1991 και οι μισθοί είναι τριάντα χρόνια χαμηλότεροι.
Θέλοντας να υιοθετήσω την πιο ατλαντική και πιο παρεμβατική γραμμή, με την οποία προσωπικά δεν συμφωνώ, αναρωτιέμαι: αυτός ο πόλεμος της Δύσης κατά της Ρωσίας, αυτή η μόνιμη κινητοποίηση της Ευρώπης ενάντια στον Πούτιν, τι αποτελέσματα φέρνει; Κανένα, όσο αναφορά την Ουκρανία φέρνει παράταση της αγωνίας και μαζί ενίσχυση και συνέχιση της σύγκρουσης. αλλά ταυτόχρονα προκαλεί τρομερή ζημιά στις ευρωπαϊκές χώρες, όπως την οικονομία και τους ενεργειακούς πόρους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συμφέρον να καταστρέψουν τη Ρωσία οδηγώντας την σ’ ένα μακρύ πόλεμο με την Ουκρανία, αλλά εμείς οι Ευρωπαίοι έχουμε μόνο ζημιές από τα μειονεκτήματα της συνεχιζόμενης κατάστασης, χωρίς βέβαια να μπορούμε να προσφέρουμε κάτι την Ουκρανία. Η αδυναμία μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής στρατηγικής, ικανής να επιβάλει μια διαπραγμάτευση και να μη συνταχθεί με το ΝΑΤΟ ή τη Ρωσία, κομίζει καταστροφικά γεωπολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα .
Βλέπουμε σήμερα ότι η Δύση αδυνατεί να διαχειριστεί αυτό που αποκαλείται ως «πολυκρίση», έχουμε μια πανδημία που δεν τελειώνει και εξακολουθεί να υπάρχει εδώ και σχεδόν 3 χρόνια, που λειτουργεί ως προϊόν φόβου, ακόμη και ως έργο εξόντωσης των ανθρώπινα δικαιώματα των χωρών και ταυτόχρονα υπάρχει και η έλλειψη επισιτιστικής κρίσης που διαφαίνεται στον ορίζοντα. Έτσι, οι λαοί της Ευρώπης βιώνουν τη μετάβαση από μια λογική «προστασίας» σε μια λογική «περιορισμών». Εξορίζονται από την ίδια την ύπαρξη τους και δυστυχώς η απελπισία γίνεται αποδεκτή και τείνει να γίνει ανεπαίσθητη τις περισσότερες φορές.
Η Δύση ζει σχεδόν τρία χρόνια τώρα στο ζώδιο της έκτακτης ανάγκης, τώρα με την κρίση της υγείας, και του πόλεμου, την ενέργεια, την οικονομία καθώς και με το περιβάλλον … Στο όνομα της έκτακτης ανάγκης είναι δυνατό να περιοριστούν οι ελευθερίες και να περιοριστούν τα βασικά δικαιώματα, να αναστέλλονται συντάγματα, να παρακολουθούν και να ελέγχουν τους πληθυσμούς, να απαιτούν περιθωριοποιήσεις και θυσίες. Και στο μεταξύ το βιοτικό επίπεδο πέφτει, έτσι ολοένα και περισσότερο ανησυχητικές σκιές καλύπτουν τον πολιτισμό, την ευημερίας και την ανοιχτή κοινωνία, η οποία είναι όλο και περισσότερο μια καλυμμένη κοινωνία, και αυτό αποτελεί μια πολύ σοβαρή κρίση στην Ιταλία και αλλού, όλο αυτό κινδυνεύει να πάρει τη μορφή μιας τραγωδία για τους λαούς που έχουν να αντιμετωπίσει την πείνα, τη λειψυδρία, τις ελλείψεις των βασικών αναγκών. Είναι θέμα αλλαγής ρυθμού, ριζικής αλλαγής, αλλαγής των γραμμών που επικρατούσαν μέχρι τώρα. Αλλά είναι δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο, αν το κατεστημένο είναι συμπαγές και τώρα μιλάει με μια φωνή, και δεν επιτρέπει αντιθέσεις τις οποίες τις περιθωριοποιεί, χωρίς έτσι να αναπτύσσονται ικανές θέσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις κυρίαρχες γραμμές . Ο μόνος τρόπος σωτηρίας είναι η επανίδρυση μιας αληθινής Ευρώπης, των λαών και του πολιτισμού, σ’ έναν πολυπολικό κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει κάποιος δεσμοφύλακας, δεν υπάρχει μια αυτοκρατορία του καλού, αλλά υπάρχουν σχέσεις και συγκρίσεις μεταξύ διαφορετικών τόπων που δεν επιθυμούν να απορροφηθούν σε ένα μοντέλο.
Μετάφραση. Απόστολος Αποστόλου
