Στο δόγμα της εποχής το φυσιολογικό έχει εξοριστεί και ο άνθρωπος δέχεται μια παρετυμολογική αξιολόγηση παρά μια αυστηρά ετυμολογική. Εκπορθήθηκε από τη φύση, από τη σκηνή της ιστορίας, από τη δράση. Και κάτι άλλο έχει πάρει τη θέση του.
Η τεχνολογία είναι εδώ, δυνατή όσο ποτέ, ελκυστική για τους οπαδούς της σωτηριολογικής άσκησης, εργαλείο για τους προδιαγεγραμμένους στόχους της εξουσίας.
Οι μετανεωτερικοί καλλιτέχνες που δηλώνουν εραστές της τεχνολογίας μας έχουν αποκαλύψει τα μυστικά της νέας επιστήμης και τους ορίζοντες της. Τι μας λένε λοιπόν; Το σώμα θα πρέπει να είναι ένας agent σ’ ένα χώρο πληροφορίας και θα αποτελεί τον ξενιστής της τεχνολογίας, θα έχει την πειραματική τεχνολογική οντότητα του movatar, με άλλα λόγια θα υφίστανται όλες τις διαφορές που επιβάλλουν τα μετανεωτερικά τεχνολογικά πρωτόκολλα.
Η αντιστρεψιμότητα του ενεργητικού υποκειμένου σε παθητικό αντικείμενο είναι απαίτηση της εξουσιαστικής διαδικασίας που έχει βάλει τους νέους όρους των τελεολογικών δραστηριοτήτων.
Έτσι το πραγματικό μέσα στους παρορισμούς (empiètement) μεταμορφώνεται, τίποτε δεν θα αναμηρυκάζει πλέον την ανάμνηση και την επανάληψη του ανθρώπου όπως τον γνωρίζαμε.
Ποιο είναι το νέο όπλο της ανθρωπολογικής μεταβολής;
Η νέα επιστήμη (με εξαιρετικό τρόπο κάνει νύξη ο Κλεάνθης Γρίβας για την ύπαρξη μιας νέας fak επιστήμης με αφορμή την Covid-19) που αποτελείται από δηλώσεις, πεποιθήσεις ή πρακτικές που ισχυρίζονται ότι είναι επιστημονικές και πραγματικές, αλλά δεν συμβιβάζονται με την επιστημονική μέθοδο.
Ο Richard McNally υποστηρίζει ότι κάθε φορά που αναζητάμε τα κριτήρια της επιστήμης θα πρέπει να τίθενται τα ερωτήματα: «Πώς ξέρετε ότι η παρέμβασή σας λειτουργεί; Ποια είναι τα αποδεικτικά στοιχεία σας;»
Η έλλειψη διαφάνειας, και οι ακλόνητοι ισχυρισμοί σχετικά με την αποτελεσματικότητα τεχνικών αποτελούν την fak επιστήμη.
Η τακτική που συνήθως ασκείται από την fak επιστήμη είναι να τοποθετεί εσφαλμένα το βάρος της απόδειξης σε γενικεύσεις, απαλείφοντας ιδιαιτερότητες ή διαφορετικότητες.
Σήμερα υπάρχει μια γενικευμένη τάση ο «επιστημονικός γραμματισμός» να αυτοπειραματίζεται με την ανασφάλεια του, που σημαίνει να ανεβάζει στο παλκοσένικο της επιστημονικής του παράστασης το ΑΔΎΝΑΤΟ ΤΟΥ.
Τι σημαίνει αυτό; Επαναφέρει τους μύθους της τεχνολογίας σε πλήρη εφαρμογή. Και ο κυρίαρχος μύθος είναι εκείνος του Φρανκενστάϊν .
Ο Φράνκενστάϊν που με επιστημονικό τρόπο περνάει από τον θάνατο στη ζωή δένοντας τα τμήματα του σώματος του και νικώντας τον θάνατο γίνεται ο πρωτόπλαστος της ύβρεως απέναντι στη φύση.
Αυτό επιθυμεί η fak επιστήμη. Η κλίνη να γίνει ο τόπος της επιστημονικής θελήσεως και μαζί η τραγωδία του ανθρώπου. Εκεί η επιστήμη (στην κλίνη) επιθυμεί να κτίσει εκ νέου τον άνθρωπο καθ’ ομοίωσιν των αφηρημένων ιδεοληψιών της.
Ξέρουμε από την αρχαία γραμματεία ότι η ύβρις κινεί την τραγωδία και η σύσταση της είναι πάντα η πλεκτάνη, η πανουργία του λόγου, η υπερβολή.
Αυτό κάνει σήμερα η fak επιστήμη της πολιτικοιατρικής, μέσα από την πανουργία του λόγου, την υπερβολή, όλα τα θέτει εν αμφιβόλω, φτάνει να προκύψει μια «θεραπεία». Τι θεραπεία όμως;
Μια θεραπεία που θέλει για μήνες τον άνθρωπο σ’ ένα κελί, σε μια μεγάλη παθητικότητα, και σε μια διαρκή εγκατάλειψη από δημοκρατικές κατακτήσεις. Όλα αυτά αποτελούν μια δαπάνη που ακούγονται πάνω από τον ΛΟΓΟ, στην υποψία ενός ΚΕΡΔΟΥΣ.
Το κέρδος θα είναι η ανοσοποίηση από έναν ιό που μεταλλάσσεται; Ή κάτι άλλο;
Ο Μισέλ Φουκώ προφητικά μας έλεγε ότι «με την ιατρικοποίηση η οποία γίνεται κανονικοποίηση επιτυγχάνεται ένας τύπος ιεραρχίας και ένας καινούργιος νόμος που θα διορθώνει και θα επιβάλλει. Με δύο λόγια θα υπάρξει ένα είδος καθορισμού του ανθρώπου σε μια κανονικότητα, που θα αποτελεί το καλύτερο εργαλείο της εξουσίας στη σύγχρονη κοινωνία.»
Όλα μπαίνουν στον αγωνισμό «agonisme» κατά Μισέλ Φουκώ μεταξύ βούλησης της εξουσία και ανυποχώρητου της ελευθερίας.
Κάτι όλως που φανερώνεται ως εκπληκτικό, ειδικά στις μέρες της πολιτικοιατρικής, είναι πως όλα περνούν από ένα ορισμένο σημείο αντιστρεπτότητας και αντίφασης ή θα λέγαμε επίσης ακαριαίας μετατρεψιμότητας.
Ιδού λοιπόν η αντιστρεπτότητα και η αντίφαση.
Το Ισραήλ ένας λαός που έζησε την ευγονική του Γιόζεφ Μένγκελε, με εκβιαστικές πρακτικές, εμβολίασε σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού του. Είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη που εφαρμόζει το ιατρικό πιστοποιητικό εμβολιασμού με καθολικότητα, παραβιάζοντας όλο το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και τις Διεθνείς Συμβάσεις στα ζητήματα της ελευθερίας του πολίτη να αποφασίζει εκείνος για τη θεραπεία του. Διατυμπανίζοντας παράλληλα ότι έχει μειώσει τα κρούσματα Covid-19 με το εμβόλιο Pfizer/BioNTech.
Την ίδια στιγμή ο υπουργός υγείας της Γερμανίας Γεν Σπάν δηλώνει την έλλειψη αποτελεσματικότητα του εμβολίου της Pfizer/BioNTech λόγω της μεταλλάξεως του ιού, εκτιμώντας ότι θα απαιτηθεί και τρίτη δόση του εμβολίου, ενώ έχει κρατήσει αποστάσεις από ένα ιατρικό πιστοποιητικό εμβολιασμού.
Τελικά η ιστορία μας παίζει ένα περίεργο παιχνίδι και διατηρεί ένα υπόλοιπο που αντιστρέφει, αντιμεταθέτει, μεταστρέφει, συστήματα, συνήθειες, πρακτικές. Εκ μεταφοράς το χθεσινό θύμα της ευγονικής γίνεται σήμερα σημαιοφόρος του εμβολιαστικού σφραγίσματος.
Στην ίδια προοπτική του υπολοίπου της ιστορία, ο ιάτωρ (ιατρός) γίνεται τεχνικός της υγείας, ο επιστήμονας γίνεται ο φασουλής της εξουσίας και ο ερευνητής ο προβοκάτορας της ελπίδας. Τα δίχτυα του εκβαρβαρισμού μας έχουν δέσει για τα καλά.
Μια νέα συνείδηση έχει απλωθεί στον πλανήτη, μια συνείδηση κυνική, μετα-ιστορική, μετα-επιστημονική, νέο-σαμανική. Η θεραπεία ακουμπά σε μια οικουμενική παρανόηση, ή εκτρέλανση, γίνεται μια συνεννοημένη πράξη υποταγής (actum oboedientiae) και όχι μια πράξη ελεύθερης απόφασης (liberum arbitrium).
Πάνω από όλα η αποκατάσταση (Verwindug) όπως θα έλεγε και ο Χάιντεγκερ που κτίζει τη νεοκοσμική του νέου σωτηριολογικού αφηγήματος. Τελικά το hardware του τεχνοσαμανισμού αποτελεί σήμερα το «Μεγάλο Ιεροεξεταστή», αλλά θα τελεί διαρκώς εν ετεροδικία, αυτό ας γνωρίζουν οι ιδρυτές του.
