Στις ΗΠΑ όλα γίνονται μηχανισμοί του θεάματος, στην πραγματικότητα ό,τι συμβαίνει πρόκειται για μη γεγονότα. Και αυτό γιατί το εικονικό του πληροφορικού υπερχώρου καταργεί την υπαρκτή κίνηση των εξελίξεων.
Όλα, γεγονότα, εξελίξεις, πρόσωπα, χάνονται στο κενό της ταχύτητάς τους και αφαιρείται η ουσία τους. Ωστόσο αναδημιουργείται μια τεχνητή βαρύτητα ώστε να ξαναμπούν σε μια νέα τροχιά στον υπαρκτό χωροχρόνο αφού αποκεντρωθούν από τον συμβολισμό τους.
Στις ενδιάμεσες εκλογές αυτό που αποκτά σημασία δεν είναι οι έδρες που θα αποκτήσουν οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο και στη Γερουσία, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα που δεν εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές αλλά ως βουβοί κομπάρσοι των εξελίξεων.
Για παράδειγμα οι αμερικανοί ξέρουν ότι τίποτε δεν ανήκει στη σφαίρα της πολιτικής, ούτε στη σφαίρα της αγοράς ή της ιστορίας, αλλά στη σφαίρα του ανέκδοτου που εκφράζει τη λήξη του συμβολισμού της ουσίας και την έναρξη του ατυχήματος. Όπου το ατύχημα εννοείται ως εν δυνάμει ανατροπή που πάει πέρα από το τέλος της ιστορίας σε μια ιστορία δίχως τέλος.
Οι αντιθέσεις που μπορούν να διαστρεβλώνονται προς κάθε κατεύθυνση αποκτούν για τους αμερικανούς μια γοητεία. Για παράδειγμα: Το προχωρημένο γήρας του Μπάϊντεν με τις δυσκολίες της κίνησης και της πνευματικής του αφασίας, ο υπερφουτουρισμός του Τράμπ, ο Ρον ντε Σάντις, βετεράνος του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και σύμβουλος στο Γκουαντάναμο και μαζί οικογενειάρχης και πατριώτης, είναι εκείνοι που δεν βρίσκονται μπροστά στο μέλλον των ΗΠΑ, αλλά ηγούνται των αμερικανικών εξελίξεων από την αδυναμία του αμερικανικού λαού να δει τις εξελίξεις μετά από αυτά τα πρόσωπα. Και αυτό γιατί στις ΗΠΑ όλα είναι ορατά αλλά τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Αυτό ζουν οι αμερικανοί που αρχίζουν ήδη να το ζουν και οι άλλοι λαοί.
Ο Μπάϊντεν δίνει την υπόσχεση του στον αμερικανικό λαό ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2014. Προφανώς με τους τεχνολογικούς αναπροσδιορισμούς δηλαδή την επεμβατική τεχνολογία (το σώμα ξενιστής της τεχνολογίας). Ο Τράμπ απειλεί να στείλει τον Ρον ντε Σάντις στο σπίτι του και τον ακυρώσει από την πολιτική κορνίζα αν κάνει το λάθος να είναι συνυποψήφιος του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων στις προεδρικές εκλογές το 2024. Ενώ ο Ρον ντε Σάντις εμφανίζεται ως επιδιορθωτής των προτύπων της αμερικανικής πολιτικής αγνοώντας τη «novatar» ζωή.
Τα προβλήματα στις ΗΠΑ είναι κάτι σαν χαμένο αντικείμενο. Οι περιπέτειες αποκτούν σε χρόνο ρεκόρ ένα διαφορετικό νόημα. Χωρίς να διαθέτουν μια αναλογία με το παρελθόν και αυτό γιατί αναγνωρίζουν ότι όλα καλύπτονται φασματικά. Εκτιμούν στις ΗΠΑ ότι τα γεγονότα κρίνονται υποβαθμισμένα και εξαντλημένα κάτω από τις αναλύσεις των κεντρικών εκδοχών της νεοτερικότητας (ενός εξαϋλομένου κόσμου και νου) που πλέον έχει χάσει την αναφορά της και τα σημεία της και σε κάθε περίπτωση πρέπει να την υπερβούμε πάση θυσία.
Έχει κατανοηθεί με άλλα λόγια ότι τα γεγονότα πραγματοποιούνται πέραν των ορίων τους. Και αυτό γιατί διαστέλλονται στην πλανητική κλίμακα δηλαδή σ’ έναν εικονικό χωροχρόνο που γίνεται ολοένα και περισσότερο καταχρηστικός και εξαναγκαστικός.
Σ’ αυτή την εποχή που ζούμε χωρίς μνήμη και χωρίς δυνατότητα πρόβλεψης και κάτω από έναν ελιγμό που τελειώνει τα ιστορικά φαινόμενα χωρίς να το πάρουμε είδηση ο υπερφουτουρισμός χωρίς προφητείες αλλά ως αφηρημένο όραμα παίρνει διαστάσεις στις ΗΠΑ και εγκαθιδρύει το πρότυπο της υλοποιημένης επίφασης της αλήθειας.
Στα όρια αυτών των προσδιορισμών δύο προσωπικότητες στις ΗΠΑ έχουν καταλάβει τη διάσταση της σύγχρονης εικόνας της πραγματικότητας που είναι δρομολογημένη στην ιδέα μιας παράδοξης λογικής και υπερβολής.
Ο Τράμπ και ο Μάσκ, διεκδικούν και οι δύο μια θέση στην αγιογραφία του υπερφουτουρισμού. Ο μεν Τράμπ έχει καταγγείλει ότι η πολιτική όταν εκφράζει την εγγύηση μιας κατ’ επίφαση προοδευτικότητας ουσιαστικά γίνεται η επιβεβαίωση του ομοιώματος και το ομοίωμα αποτελεί μια εικόνα χωρίς ταυτότητα. Ο δε Μάσκ σε ευθεία γραμμή υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε εφεξής πέραν της πραγματικότητας χάρη σ’ όλες τις τεχνολογίες του ψηφιακού, της πληροφορικής και του εικονικού. Έτσι ο frontman τεχνοσαμάνος Μάσκ, προσπαθεί να παντρέψει τη λαϊκή κουλτούρα με τη μετα-ανθρώπινη τεχνολογία στις αβαθείς επιφάνειες ενός ονείρου της ανθρώπινης προσαρμογής, στους «επιταχινισμούς» της ψηφιακής ψυχοτροπικής φαντασίας.
Ο Τράμπ με το στόμφο του και τον αυθορμητισμό του «αντιστρεπτοποιεί» όλες τις στρατηγικές της πολιτικής ορθότητας και ο Μάσκ με τις μούτες του, μας προετοιμάζει για την κυριαρχία της στρατηγικής των φαινομένων.
Στις ΗΠΑ έχει κατανοηθεί το ταξίδι στο νεκρό μέλλον και επίσης έχει χαθεί ολοκληρωτικά η συνάντηση με το παρελθόν.
Απόστολος Αποστόλου. Καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας.
