Αρχικά : θέλω να ευχαριστήσω τον εν Χριστώ αδελφόν Ευστράτιον, που είχε την καλωσύνη να φιλοτεχνήσει την εικόνα για το παρόν άρθρο. Δεν είναι μόνον, ότι μοιράστηκε τις πνευματικές ανησυχίες κι έκλεισε τα μάτια σαν καλλιτέχνης (όπως του ζήτησα για να εμπνευσθεί) αλλά ότι αυτό που καλλιτέχνησε ήταν πολύ διδακτικό για μένα, τοποθετώντας τον τίτλον πάνω σε Σταυρόν, αφού ο Πρώτος μακράν, που δικαιούται να εκφράσει παράπονο είναι ο Κύριος ημών. Ευχαριστώ αδελφέ!
Επί του θέματος : Απευθύνοντας κάποιες δημόσιες επιστολές (σχετικά με την τρέχουσα εκκλησιαστική κατάσταση εξ αιτίας του covid-19) προς μητροπολίτες αλλά και την ιεραρχία της Ελλάδος διαπίστωσα ότι υπάρχει διαστροφή εκκλησιαστικών όρων, που πάντα ήταν γνωστόν ότι έχουν άλλη έννοιαν από τους ομόγραφους κοσμικούς όρους αλλά οι πολλοί (πιστοί) ούτε το ξέρουν ούτε το καταλαβαίνουν ακόμα και τώρα. Το χειρότερο όμως είναι ότι αυτή την διαστροφή των όρων δεν μπορούν πια να την κατανοήσει μεγάλη πλειοψηφία του κλήρου και δυστυχώς (δυστυχέστατα) η συντριπτική πλειοψηφία της ιεραρχίας, δείχνωντας ότι αγνοούν το αντικείμενο του λειτουργήματός τους.
Για να δώσω ένα κοσμικό ισοδύναμο, αν υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα μηχανολογείο, όλοι ξέρουν ποιό εργαλείο είναι η καστάνια κι όποιος την ζητήσει είναι σίγουρος ότι θα του δώσουν. Σήμερα λοιπόν φθάσαμε στο σημείο να ζητάει κάποιος καστάνια και να του δίνουν κατσαβίδι… Φανταστείτε να ζητά κάποιος χειρουργός νυστέρι και η νοσοκόμα να του δίνει λαβίδα.
Πιο συγκεκριμένα : Όπως έχω αναφέρει ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΣ, είμαι όμως επιστήμονας κι έχω μάθει να λειτουργώ με ακρίβεια, ορίζοντας τις έννοιες των όρων κι εργαζόμενος με τις ιδιότητες αυτών γιατί είναι απαίτηση κάθε επιστήμης, οπότε αν το μάθεις σωστά στην επιστήμη σου μπορείς να το παρακολουθείς και σε όποια άλλη. Όταν ακούστηκε ο όρος “ΥΠΑΚΟΗ” και η ιεραρχία “απαίτησε υπακοή” στους “φετφάδες της”, έψαξα να δω τι περιλαμβάνει ο εκκλησιαστικός όρος “υπακοή”. Επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι θεολόγος αλλά έμαθα κάποια στοιχεία κι αναζήτησα την ερμηνεία του όρου “υπακοή” στο βιβλίο ΚΛΙΜΑΞ του Αγ.Ιωάννου Σιναϊτου, που θεωρείται από τα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) εκκλησιαστικά βιβλία στην περιγραφή και ιεράρχηση των απαιτούμενων αρετών στον δρόμον προς την θέωση, δηλαδή την εκπλήρωση του προορισμού για τον οποίον ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο.
Ήταν μεγάλη έκπληξη τα όσα διάβασα κι αναρωτήθηκα τελικά πόσοι εκκλησιαστικοί έχουν διαβάσει αυτό το κορυφαίο βιβλίο. Περιγράφω συγκεκριμένα τα σημεία, που μου προκάλεσαν έκπληξη κι ανατριχίλα μαζί με την εκκλησιαστικήν “αγραμματοσύνη” της ιεραρχίας. (Λόγω βιασύνης αναζήτησα το βιβλίο διαδικτυακά και το βρήκα σε ιστοσελίδα μητροπόλεως, δηλαδή ελεγμένης εκκλησιαστικά (εύχομαι) http://imverias.blogspot.com/2013/04/blog-post_6201.html ). Απαριθμώ :
1 – Η υπακοή περιγράφεται σαν αρετή, που πρέπει να αποκτήσεις και οι ιεράρχες “απαιτούν” να την τηρήσεις!!! Πως “απαιτούν”;;; Περί Αυτεξούσιου δεν έμαθαν ποτέ; Ότι καταπατώντας το Αυτεξούσιο ο άνθρωπος δεν θα φθάσει ποτέ στην θέωση δεν το ξέρουν; ή μήπως “πονηρά” το κρύβουν; Οπότε τίθεται το ερώτημα : ΠΩΣ ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΜΙΑ ΑΡΕΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΑΣ ΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ;
2 – Η υπακοή βρίσκεται στην 4η κλίμακα του Αγίου Σιναϊτη και για να την αποκτήσεις πρέπει να έχεις κατακτήσει τις προηγούμενες αρετές (1η αποταγή, 2η απροσπάθεια, 3η ξενιτεία). Έτσι λειτουργεί η Ορθοδοξία, έτσι τα είπαν οι θεοφόροι πατέρες της Εκκλησίας κι αποδεικνύεται με την παρούσα κατάσταση γιατί προωθείται η μεταπατερική παπαρο-λογία : για να τα κάνουν “κουλουβάχατα” και να διαλύσουν την Πίστη. Ερώτημα : ΠΩΣ ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΥΠΑΚΟΗ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ;
3 – Η περιγραφή της αρετής ΥΠΑΚΟΗ ήταν το αποκορύφωμα του προσωπικού σοκ. Αναφέρω περιληπτικά : “Υπακοή σημαίνει ενέργεια χωρίς εξέτασι, θάνατος εκούσιος, ζωή χωρίς περιέργεια, αμεριμνία για κάθε σωματικό κίνδυνο, αμεριμνία για το τι θα απολογηθής στον Θεό, να μη φοβήσαι τον θάνατο”. Επανάληψη : Αμεριμνία για κάθε σωματικό κίνδυνο … ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΣΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ!!! Σήμερα “επιβάλεται” η υπακοή επειδή φοβόμαστε τον θάνατο; Στέκει;;; Επανάληψη ερωτήματος : ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΑΚΟΗ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΟΤΑΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΑΚΟΗ;
Δεν είναι “σκυλίσια αγωγή”, όπως προωθείται η υπακοή, την επιτυγχάνεις με το ήθος σου, κατεβάζοντας ελεύθερα και ειρηνικά τον νου στη καρδία και ποτέ επιβαλόμενα, ώστε να επιτευχθεί η νοερά προσευχή. «Όστις θέλει οπίσω Μου ελθείν». ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ, δεν ανάγκασε κανένα και θα αναγκάσει η ιεραρχία κατ’ επιταγήν των εωσφοριστών; Στα θέματα Πίστης δεν κομπογιαννίζουμε.
Είναι τόσο προκλητικά “ηλίθιος” ο τρόπος που προωθείται η “υπακοή” σαν “σκυλίσια υποταγή”, που θα ήθελα να ακούσω (από χείλη ιεραρχικά) τι θα γινόταν αν υποθέσουμε ο Νεστόριος ζητούσε υπακοή στην αίρεσή του, αφού ήταν Πατριάρχης Κων/πόλεως. Θα είχε “πεθάνει” η Εκκλησία, πέφτοντας στην αμαρτία; Υπακοή κάνουμε ΜΟΝΟΝ ΣΤΟΥΣ ΘΕΙΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ κι όχι σε κάθε τυχόντα “παλιάνθρωπο” (εκ του παλαιού ανθρώπου, προς άρση πιθανής παρεξήγησης).
Πάνω σε αυτά τα θέματα απευθύνθηκα προς διάφορες κατευθύνσεις, κληρικούς (και ιερομονάχους) και λαϊκούς (γνώστες, τουλάχιστον σαφώς περισσότερο από μένα), ώστε να τεθούν με τρόπον θεολογικότερον εμού και κανείς μα κανείς δεν φιλοτιμήθηκε έστω να το ψάξει. Μπορεί να κάνω και λάθος. Αλλά σε ποιά κατάσταση έχουμε καταντήσει όταν δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα ότι μας επιβάλουν χωρίς να το ερευνούμε; Ειδικά στα θέματα Πίστης ξεχάσαμε το «ερευνάτε τας Γραφάς». Τι περιμένουμε, ότι θα έρθει ο Χριστός να μας σώσει χωρίς να προσπαθήσουμε; Την κίνηση καρδιάς περιμένει για να δώσει σε μας την δύναμη να σωθούμε. Εμείς εξεταζόμαστε, όχι Εκείνος.
Εκεί λοιπόν έγκειται το ΠΑΡΑΠΟΝΟ του παρόντος άρθρου και δεν είναι προσωπικό αλλά ως προς Εκείνον. Προσωπικά ξέρω που θα βρω την απάντηση αλλά λογικά θα μου πει “οι άλλοι τι κάνουν;” Την παραβολή των ταλάντων δεν την εμπέδωσαν; Χτυπώ λοιπόν την πόρτα του “αρχηγού” > ΑΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ : ΙΔΟΥ Ο (αναζητούμενος) ΗΓΕΤΗΣ
Καλή δύναμη σε όλους εν αναμονή των επερχομένων
υγ—Βλέποντας αυτόν τον δυστυχισμένο σκοτισμένο ανθρωπάριο, που παριστάνει τον δεσπότην κι αποφασίζει με το “έτσι θέλω” να κλείσει τους οίκους του Κυρίου και να ΕΠΙΒΑΛΕΙ πνευματική πείνα στο ποίμνιό του, αναρωτιέμαι κάτι παράπονα που έχω (Με απόφαση του Μητροπολίτη κκ. Παϊσίου κλείνει επ’ αόριστον ο Ενοριακός ΙΝ Αγίου Αθανασίου Καλύμνου, ενώ τίθεται σε δίμηνη αργία ο εφημέριος …Δείτε γιατί !).
Όπως ανέφερα στην ιεραρχία (http://ul.to/jqq44nhu ) είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε στο τέρμα ακόμα και χωρίς επισκόπους, αν δεν συναισθάνονται τον κοινόν αγώνα μας.
Παρόλο δε ότι το να φθάσουμε ακέφαλοι στο τέλος θα μας δώσει επιπλέον μισθό, δεν το προτιμούμε γιατί δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο το τομαράκι μας αλλά το σύνολο της Εκκλησίας και της ανθρωπότητας.
Πρόβλημα είναι των επισκόπων, γιατί μόνοι τους στο τέρμα δεν θα φθάσουν ΠΟΤΕ χωρίς το ποίμνιο. ΠΟΤΕ!!! Και ο άλλος επίσκοπος μας λέει : “οι χριστιανοί έφτιαξαν το Ευαγγέλιο, δεν έφτιαξε το Ευαγγέλιο την Εκκλησία” (https://youtu.be/NZS2J5gJ-Dk ). Πιάσ’ το αυγό και κούρευ’το!!!
