Στην πενταμερή γιατί απουσιάζει πάλι η Κυπριακή Δημοκρατία; Από το 1977, ο κοινοτάρχης της ελληνικής κοινότητας και ο κοινοτάρχης της τουρκοκυπριακής συναντώνται για να συζητήσουν για οδοφράγματα και επαφές, την ώρα που η Τουρκία αναδύεται ξανά στη Μεσανατολική και ευρωπαϊκή σκακιέρα και διεκδικεί ρόλο και λόγο στην ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια. Και η τουρκική εισβολή και κατοχή; Ο εποικισμός, η εθνοκάθαρση; Η παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών; Ποιο είναι το αφήγημα της Κυβέρνησης προς τους ξένους;
Στις ελβετικές Άλπεις συντρίβονται, συχνά, υψιπετείς προσδοκίες Κυπρίων Προέδρων. Από τη Ζυρίχη μέχρι το Crans Montana, από το Μπούργκενστοκ και το Mont Pelerin μέχρι τη Γενεύη, πόσοι ευσεβείς πόθοι διαλύθηκαν κάτω από την τουρκική αδιστακτότητα; Από τον Μακάριο μέχρι τον Ν. Χριστοδουλίδη, όλοι ήθελαν δίκαιη, βιώσιμη, λειτουργική λύση. Όλοι, όμως, αρνούνται να μελετήσουν τον Τούρκο και αποφεύγουν ν’ αναλύουν τις δραματικές εξελίξεις στον κόσμο. Οι ανιστόρητοι ηγέτες μας να το εμπεδώσουν: Στη χιλιόχρονη και πλέον κατακτητική παρουσία του στην περιοχή μας, ο Τούρκος ουδέποτε επέστρεψε με την υπογραφή του ό,τι άρπαξε με το σπαθί του. Σέβεται μόνον τη δύναμη! Ούτε το δίκαιο, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες.
Ο Ν. Χριστοδουλίδης μεταβαίνει στη Γενεύη ΟΧΙ ως Πρόεδρος της διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της ΕΕ, αλλά ως κοινοτάρχης των ελευθέρων περιοχών, για να συναντήσει τον κατοχικό κοινοτάρχη, Τατάρ. Για να συζητήσουν, τι; Να αποφασίσουν, τι; Και οι δύο θα βρίσκονται υπό τη σαρδόνια επίβλεψη μιας απενοχοποιημένης εγκληματικής Τουρκίας, εγγυήτριας, δήθεν, της Κύπρου! Οποία κοροϊδία! Ποια είναι η ατζέντα της συνάντησης; Ουδείς γνωρίζει. Απλώς διαχέονται επιτηδείως διάφορες σπερμολογίες. Ο Πρόεδρος της Κύπρου πανηγυρίζει ότι, χάρη σε δικές του πρωτοβουλίες, έγινε κατορθωτή η συνάντηση. Προσδοκά σε επανάληψη των συνομιλιών, που είχαν διακοπεί πριν από οκτώ ολόκληρα χρόνια, εξαιτίας της τουρκικής αδιστακτότητας.
Ο Ν. Χριστοδουλίδης βολεύεται με το σύνθημα ότι θέλει λύση και ότι «ακόμα και αύριο είναι πανέτοιμος να συζητήσει». Εμφανώς δεν πήρε χαμπάρι ότι οι Τούρκοι δεν συζητούν πια για τη διζωνική, αγγλικής υποβολής από το 1956, τουρκικής οικειοποίησης από το 1974 και ελληνικής αποδοχής από το 1990. Απαιτούν λύση δύο κρατών και κυριαρχική, όχι πολιτική ισότητα. Ο Πρόεδρος ψαλμωδεί το ίδιο ανούσιο ποιηματάκι: «Εμμένουμε στο συμφωνημένο πλαίσιο λύσης, που είναι η διζωνική με πολιτική ισότητα και δεν συζητάμε τίποτε άλλο». Το… συμφωνημένο πλαίσιο ήδη καταργήθηκε από τους Τούρκους. Ο κατοχικός Τατάρ, κατ’ εντολήν της Τουρκίας, μεταβαίνει στη Γενεύη για να εξηγήσει ξανά ότι δεν συζητά λύση διζωνικής αλλά δύο κρατών, με την εσαεί παρουσία του τουρκικού στρατού. Το αδιέξοδο είναι ήδη προδιαγεγραμμένο. Αλλά… περιμένετε: Ο Κύπριος Πρόεδρος διαβεβαιώνει ότι πηγαίνει στη Γενεύη «με συγκεκριμένο πλάνο και συγκεκριμένες προτάσεις» και θα πράξει «ό,τι είναι δυνατόν» για την επανένωση της Κύπρου.
Τι εννοεί; Θα κάνει και άλλες υποχωρήσεις για να… καλοπιάσει τον Τούρκο, τον οποίο εδώ και πολλούς μήνες εκλιπαρεί κυριολεκτικά και ικετεύει γελοιωδώς να επανέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών; Ο Τούρκος είναι κρυστάλλινος στην αξίωσή του αλλ’ ο Κύπριος Πρόεδρος φαίνεται να μην ακούει και να μην καταλαβαίνει: Απαιτεί την παράδοση και την υποταγή μας! Οι Τούρκοι φωνάζουν στους ανεπαρκείς ηγέτες μας ότι δεν θέλουν διζωνική, ομοσπονδία, συνομοσπονδία ή δύο κράτη. Απαιτούν κατάληψη και έλεγχο ΟΛΗΣ της Κύπρου ως ισχυρού γεωπολιτικού εφαλτηρίου για τις νεο-οθωμανικές ονειρώξεις τους. Από το 1956, διά των εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ μέχρι τον Νταβούτογλου και σήμερα τον Ερντογάν, η τουρκική ηγεσία λέγει ότι, ακόμα και ένας Τούρκος να υπήρχε στο νησί, η Τουρκία όφειλε να το ελέγξει.
Ποιο είναι το λεγόμενο «κεκτημένο των συνομιλιών», στο οποίο αγκιστρώνεται παραλυτικά ο Πρόεδρος; Είναι οι ολέθριες υποχωρήσεις Μακαρίου, Κυπριανού, Κληρίδη, Τάσσου, η διζωνική Βασιλείου, οι συγκλίσεις Χριστόφια και οι καταστροφικές υποχωρήσεις Αναστασιάδη. Η διζωνική, μια πρωτοφανής τερατογένεση, που ουδαμόθεν του πλανήτη συναντάται, απορρίφθηκε βροντερά στις 24/4/2004, από το 76% του κυπριακού Ελληνισμού. Ο Χριστοδουλίδης, ασεβέστατος και εξοργιστικός τουρκοδιζωνιστής, επιμένει σε μια «λύση», η οποία θα καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο πανίσχυρο διεθνές έρεισμα που μας απέμεινε, για να αντικατασταθεί από μία εκ προοιμίου δυσλειτουργική, δηλ. θνησιγενή ομοσπονδία. Επιμένει να αγνοεί όσα ο τότε ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, είχε γράψει στον Πρωθυπουργό της Βρετανίας, Τόνι Μπλέαρ (31/3/2004), για το Σχέδιο Ανάν:
«Σε περίπτωση που η Ιδρυτική Συμφωνία δεν εγκριθεί στα ξεχωριστά ταυτόχρονα δημοψηφίσματα, ή αν μια από τις εγγυήτριες δυνάμεις δεν υπογράψει τη Συνθήκη για τα θέματα που αφορούν τη νέα τάξη πραγμάτων στη Κύπρο όχι αργότερον της 29ης Απριλίου 2004, αυτή θα είναι άκυρη (null and void ab initio) και οι δεσμεύσεις που είχαν αναληφθεί, καθώς και η υποβολή του δημοψηφίσματος, δεν θα έχουν καμία νομική ισχύ» (Φανούλα Αργυρού: To «Σχέδιο Ανάν», 31 Μαρτίου 2004 μετά από 20 χρόνια –«Σημερινή», 31.12.2024). Και ο Ν. Χριστοδουλίδης ας καταλάβει, επιτέλους: Το 2004, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων απέρριψαν το έκτρωμα Ανάν και ενταφίασαν τη διζωνική ανωμαλία.
Τι γυρεύει, λοιπόν, στη Γενεύη; Να… τετραγωνίσει τον φαύλο κύκλο του Κυπριακού; Να… πείσει τον πράκτορα της τουρκικής κατοχής να συζητήσουν για τη διζωνική ενώ αυτός, κατ’ εντολήν της Τουρκίας, απαιτεί λύση δύο κρατών και κυριαρχική ισότητα; Πρώτα απ’ όλα, όμως, ο Ν. Χριστοδουλίδης ας μας εξηγήσει τι είναι η διζωνική; Ποιο είναι το… «σωστό» περιεχόμενό της; Ποια είναι η νομική υποστύλωσή της στη διεθνή δικαιοπραξία; Πώς, πού, πόσο και σε τι ταυτίζεται με το Κοινοτικό Κεκτημένο, που επικαλείται; Ποια είναι τα «θετικά» της διζωνικής, που η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ διακήρυξε πριν από δύο χρόνια ότι θα μας διδάξει αλλά ακόμα τα αναζητεί; Και τι σημαίνουν «συνιστώντα» ή «παράγωγα» κρατίδια και πώς η κάθε πλευρά τα ερμηνεύει; Γιατί ο Κύπριος Πρόεδρος συνηγορεί στην εξουδετέρωση της παγκόσμιας αρχής, «ένας άνθρωπος, μία ψήφος», για να υποστηρίξει την κραυγαλέα παραβίαση της αρχής της πλειοψηφίας διά της «εκ περιτροπής προεδρίας»;
Στην πενταμερή γιατί απουσιάζει πάλι η Κυπριακή Δημοκρατία; Από το 1977, ο κοινοτάρχης της ελληνικής κοινότητας και ο κοινοτάρχης της τουρκοκυπριακής συναντώνται για να συζητήσουν για οδοφράγματα και επαφές, την ώρα που η Τουρκία αναδύεται ξανά στη Μεσανατολική και ευρωπαϊκή σκακιέρα και διεκδικεί ρόλο και λόγο στην ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια. Και η τουρκική εισβολή και κατοχή; Ο εποικισμός, η εθνοκάθαρση; Η παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών; Ποιο είναι το αφήγημα της Κυβέρνησης προς τους ξένους; Το Κυπριακό, από διεθνές πρόβλημα κραυγαλέων, εγκληματικών παραβιάσεων από την Τουρκία υποβαθμίστηκε σε απλή δικοινοτική διαφορά. Όλα αυτά, προφανώς, είναι εκτός του «πλάνου» και των «προτάσεων» του «πανέτοιμου» Ν. Χριστοδουλίδη.
