ΑΡΧΙΜ. ΠΑΪΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΦΙΛΩΤΑ
1. Όσοι ασχολούνται επιστημονικά με τον άνθρωπο γνωρίζουν εξ απόψεως φυσιολογίας ότι ο οργανισμός μας συνίσταται από διάφορα είδη κυττάρων, τρισεκατομμύρια στον αριθμό, που και αυτά συγκροτούνται από διάφορες δομές που οργανώνονται από υπερμοριακά βιολογικά σύμπλοκα, τα οποία αποτελούνται από οργανικά μόρια νουκλεϊκών οξέων, πρωτεϊνών, λιπιδίων και υδατανθράκων. Αυτά, επίσης, σχηματίζονται από μικρότερους δομικούς λίθους τα νουκλεοτίδια, τα αμινοξέα, τα λιπαρά οξέα και τα σάκχαρα. Όλα αυτά εξ απόψεως φυσικοχημείας είναι οργανικές ενώσεις ατόμων κυρίως από στοιχεία του άνθρακα 9%, του οξυγόνου 26%, του υδρογόνου 63%, και του αζώτου 1% τα οποία αποτελούν το 99% του συνολικού αριθμού των ατόμων από τα ζωτικά στοιχεία του οργανισμού μας. Τα επτά ζωτικά μεταλλικά στοιχεία (ασβέστιο, κάλιο, νάτριο, φώσφορος, θείο, χλώριο και μαγνήσιο) που αποτελούν τις πολυπληθέστερες διαλυμένες ουσίες στο εξωκυττάριο και ενδοκυττάριο υγρό μαζί με τα δεκατρία ιχνοστοιχεία (σίδηρος, ιώδιο, χαλκός, ψευδάργυρος, μαγγάνιο, κοβάλτιο, χρώμιο, σελήνιο, μολυβδαίνιο, φθόριο, κασσίτερος, πυρίτιο, βανάδιο) -ορισμένοι συγκαταλέγουν πολλά περισσότερα στοιχεία- που υπάρχουν σε εξαιρετικά χαμηλές συγκεντρώσεις, μολονότι ο ζωτικός ρόλος τους είναι καθοριστικός για τον οργανισμό μας, συνιστούν μόλις το 1% από τα στοιχεία του.
2. Τα κύτταρα, αν και είναι οι βασικές δομικές λειτουργικές μονάδες στα έμβια όντα, ωστόσο, στους πολυκύτταρους οργανισμούς, εκδηλώνουν το φαινόμενο της ζωής όχι μεμονωμένα αλλά σχηματίζοντας μεταξύ τους ομάδες ιστών στα διάφορα όργανα που ενυπάρχουν και λειτουργούν προς κοινό σκοπό. Και πάλι, κάθε όργανο δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνο του αλλά συλλειτουργεί σε σχέση με τα άλλα όργανα και τους ιστούς από τα οποία εξαρτάται. Το ίδιο συμβαίνει και με τα οργανικά συστήματα. Κάθε ένα λειτουργεί στο συγκροτημένο σώμα σε δομική και λειτουργική συνάφεια μαζί με τα άλλα. Υπάρχει, δηλαδή, στα οργανικά μας μέλη μια εσπαρμένη τελονομία, που ορίζει την βιολογική μας προοπτική, έξω από την οποία κάθε τι που υφίσταται φυσιολογικά τουλάχιστον δεν λειτουργεί.
3. Σοφά, λοιπόν, έχει επισημανθεί «ότι ο άνθρωπος ως σύνολο, είναι κάτι διαφορετικό από τα μέρη που τον αποτελούν».Έτσι, η ανθρώπινη φύση μας μολονότι εξ απόψεως βιολογίας αποτελείται από οργανικά συστήματα, όργανα, ιστούς και κύτταρα, κανείς δεν θα έλεγε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο αυτά καθ’ αυτά, διότι αν έλλειπε η ζωή, τότε τίποτε από όλα αυτά δεν θα λειτουργούσε. Στα έμβια όντα παρατηρείται το αξιοθαύμαστο όχι μόνο να δημιουργούν αλλά και να συντηρούν τάξη μέσα σε ένα σύμπαν που πάντοτε τείνει προς μεγαλύτερη αταξία. Προκειμένου να δημιουργήσουν αυτή την τάξη, τα κύτταρα ενός ζωντανού οργανισμού χρειάζεται να πραγματοποιούν μια ατέρμονη σειρά χημικών αντιδράσεων στα πλαίσια του μεταβολισμού. Η οποιαδήποτε χρήση ενέργειας από τον οργανισμό αποτελεί τον μεταβολισμό. Πιο ειδικά στα κύτταρα ο μεταβολισμός είναι το σύνολο των αλληλοσυνδεόμενων και αλληλοεξαρτώμενων χημικών αντιδράσεων που αενάως συμβαίνουν μέσα στα ζωντανά κύτταρα προκειμένου να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν την τάξη τους αλλά και να επιτελέσουν τις βασικές τους λειτουργίες με το εντεταλμένο εξειδικευμένο έργο τους στον οργανισμό που ανήκουν. Ο μεταβολισμός διακρίνεται στη βιοσύνθεση που ονομάζεται αναβολισμός και στην αποικοδόμηση που αποκαλείται καταβολισμός. Κάθε μια από τις αλυσιδωτές αντιδράσεις μετατροπής ενέργειας εντός του κυττάρου, ονομάζεται μεταβολική οδός. Πρέπει να τονισθεί ότι οι κύριοι παράγοντες του μεταβολισμού είναι το ΑΤΡ και τα ένζυμα.
4. Αναμφισβήτητα, όσο ένα έμβιο ον είναι ζωντανό, ανταλλάσσει ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον του. Το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο με τις δομικές και λειτουργικές μονάδες της ζωής στους οργανισμούς , τα κύτταρα, αλλά ακόμη και με τα οικοσυστήματα. Όπως στη φυσική ορίζεται ως άτομο το μικρότερο κομμάτι της ύλης που διατηρεί τις ιδιότητές της, έτσι και στη βιολογία ορίζεται το κύτταρο ως η μικρότερη λειτουργική έμβια μονάδα. Το κύτταρο επειδή ανταλλάσσει συνεχώς ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον του αποτελεί ανοικτό σύστημα. Ένας αυτοτελής οργανισμός, επίσης, αποτελεί ανοικτό σύστημα. Το ίδιο ισχύει και για ένα οικοσύστημα. Η γη πάλι συμπεριλαμβανομένης και της ατμόσφαιράς της αποτελεί κλειστό σύστημα επειδή ανταλλάσσει με το περιβάλλον της ενέργεια όχι όμως και ύλη. Για ολόκληρο το σύμπαν όμως δεν μπορούμε να μιλάμε για ανοικτό ή κλειστό σύστημα καθώς το σύμπαν από την άποψη της φυσικής στερείται περιβάλλοντος. Μιλάμε, δηλαδή, για κλειστά ή ανοικτά συστήματα όταν αυτά σχετίζονται με περιβάλλον με το οποίο ανταλλάσσουν ενέργεια ή ύλη ή και τα δύο. Υπ’ αυτή την έννοια η μείωση της αταξίας, δηλαδή της εντροπίας, η οποία παρατηρείται στο κλειστό γήινο σύστημα και οφείλεται στην εκπληκτική οργάνωση των εμβίων όντων, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο που προβλέπει συνεχή αύξηση της αταξίας (εντροπίας) σε κάθε κλειστό σύστημα. Επειδή τα έμβια όντα, καθώς οργανώνουν τάξη παραβιάζουν τον θεμελιώδη, για τη φυσική και τη χημεία, δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο καταδεικνύεται ότι δεν είναι μόνο ύλη, διότι αν ήταν θέμα μόνο χημικών ενώσεων και ενέργειας, θα έπρεπε να υπακούουν στο δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να απαντηθεί από όσους ισχυρίζονται ότι κάνουν επιστήμη γράφοντας άρθρα στα οποία εξοβελίζουν την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου. Δεχόμενοι εμείς την Δημιουργία του Κόσμου από τον Θεό σύμφωνα με την Βιβλική Θεώρηση δεν λύνεται το θέμα με τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο, διότι δεχόμαστε την εξήγηση της προσφοράς ενέργειας από την δημιουργική ενέργεια του Θεού. Όσοι όμως εκθέτουν την θεωρία της αυτόματης Γένεσης εκ του μή όντος θα πρέπει επιστημονικώς και επαρκώς να εξηγήσουν ποιός πρόσφερε την πρώτη ενεργεία αφού δεν υπήρχε κανείς προ της Δημιουργίας. Αν πάλι ισχυρίζονται την προϋπαρξη ύλης και ενέργειας ας μας εξηγήσουν σαφώς και όχι με υποθέσεις και εικασίες αν αυτό είναι παραδεκτό επιστημονικά, αφού υπάρχει το αξίωμα της κυτταρικής θεωρίας του R. Virchow, το οποίο συμπλήρωσε ουσιαστικά την κυτταρική θεωρία με το γνωστό πλέον (στη λατινική γλώσσα) omnis cellula e cellula (= κάθε κύτταρο {προέρχεται} από κύτταρο. Αν όμως κάθε στο κύτταρο, ήτοι η βασική δομική και λειτουργική μονάδα της ζωής, δεν μπορούμε να δεχτούμε αυτόματη γένεση, μπορούμε άργε να δεχτούμε αυτόματη Γένεση- Δημιουργία του Σύμπαντος που εμπεριέχει και την Γη στην οποία εμφανίστηκε η ζωή; Ούτε στα κύτταρα, ούτε στον μακρόκοσμο ούτε και στον μικρόκοσμο έχουμε αυτόματη απροϋπόθετη εμφάνιση της ζωής!
5. Ο άνθρωπος ως ύπαρξη που ανήκει στα έμβια όντα οπωσδήποτε έχει λειτουργίες που διέπονται από τις αρχές και της φυσικής επιστήμης. Η μελέτη της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος, σε μακροσκοπική κλίμακα ως προς τους φυσικούς νόμους που ακολουθεί, γίνεται με βάση την κλασική «Νευτώνια» φυσική. Οι μοριακές μας όμως βιολογικές δομές, που και αυτές διέπονται από φυσικούς νόμους σαφώς δεν μελετώνται από την κλασική «Νευτώνια» φυσική, αλλά σε μικροσκοπική κλίμακα, από την κβαντομηχανική. Τα πολύ μικρά μεγέθη, οι μικρές μάζες, οι μεγάλες ταχύτητες, οι πολύ υψηλοί ρυθμοί μεταβολισμού, καθώς και η έλλειψη ικανοποιητικού μοντέλου για τα άτομα των οργανικών μας μορίων αδυνατούσε να τα μελετήσει η κλασική, Νευτώνεια, φυσική, γι’ αυτό και την σκυτάλη πήρε η κβαντομηχανική και η Θεωρία της Σχετικότητας, που κατάφεραν να προσφέρουν αποδεκτές εξηγήσεις στα φαινόμενα που σχετίζονται με τον μικρόκοσμο.
6. Σε αυτή την συνάφεια, ενώ λοιπόν τα έμβια όντα υπόκεινται στους φυσικούς νόμους, η φύση μας είναι συγκερασμένη με κάθε είδος ζωτικής λειτουργίας που επισημαίνονται και στα φυτά και στα ζώα, και μάλιστα η οντότητά μας μετέχει και στην νόηση των λογικών. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος δεν έχει μόνο σωματικές ανάγκες αλλά έχει και διανοητικές και πνευματικές. Σωστά έχει επισημανθεί ότι η αυτάρεσκη δική μας εποχή σπάνια στρέφει τα μάτια της προς τα πίσω να δει την πορεία που χρειάστηκε να κάνει η επιστήμη ως τη σημερινή της εξέλιξη και να ανιχνεύσει τις απαρχές της, τότε που η επιστήμη ξεκίνησε στην αρχαία Ελλάδα μαζί με την φιλοσοφία. Πιο συγκεκριμένα, στον τομέα της γενικής φυσιολογίας και βιολογίας, μολονότι ο Γαληνός πίστευε, ότι το ανθρώπινο σώμα προκύπτει από την κράση, σύνθεση, των τεσσάρων στοιχείων της φωτιάς, του αέρα, του ύδατος και της γης, που αντιπροσωπεύονται από τους τέσσερις χυμούς στον οργανισμό το αίμα, το φλέγμα, την κίτρινη χολή και την μαύρη χολή, τοποθετείται σε ένα μεταφυσικό επίπεδο που αφορά όχι μόνο το ανθρώπινο σώμα αλλά και όλο τον υλικό κόσμο. Εμείς εδώ, βέβαια, δεν θα εξετάσουμε πόσο ισχύει η μεταφυσική του Γαληνού αλλά επισημαίνουμε ότι δεν δέχεται τον άνθρωπο χωρίς την μεταφυσική.
7. Ὁ Γρηγόριος Νύσσης ἐξηγεῖ· «κατὰ τὴν ἀκολουθία τῶν ὄντων ποὺ ἔχουν λάβει τὴ ζωὴ διὰ τὴς σαρκός, τὰ μὲν αἰσθητικὰ μποροῦν νὰ ὑφίστανται μόνα τους, χωρὶς τὴ νοερὴ φύσι, τὸ δὲ λογικὸ δὲν θὰ μποροῦσε ἀλλιῶς νὰ μείνη σὲ σῶμα, ἂν δὲν εἶχε συγκραθῆ μὲ τὸ αἰσθητό. Γι’ αὐτὸ ὁ ἅνθρωπος κατασκευάσθηκε τελευταῖος, μετὰ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα, καθὼς ἡ φύσις προχωρεῖ στὸ δρόμο πρὸς τὴν τελειότητα μὲ συνέπεια. Διότι τὸ λογικὸ τοῦτο ζῶο, ὁ ἄνθρωπος, εἶναι συγκερασμένος μὲ κάθε εἶδος ψυχικῆς λειτουργίας· τρέφεται κατὰ τὴ φυσικὴ λειτουργία τῆς ψυχῆς, ἐνῶ στὴν αὐξητικὴ δύναμη ἔχει προσφυσθῆ ἡ αἰσθητική, ποὺ εὐρίσκεται στὸ μέσο κατά τὴ φύσι της ἀνάμεσα στὴ νοερὴ καὶ στὴν ὑλώδη οὐσία, τόσο παχυμερέστερη ἀπὸ τούτη ὅσο καθαρώτερη ἀπὸ ἐκείνη». Κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει ότι ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα επειδή σκέφτεται. Η ζώσα ύπαρξή μας που αποτελεί την κορωνίδα της δημιουργίας ασκεί δράσεις που έχουν σχέση με την βούληση και την προαίρεση, τις επιθυμητικές δυνάμεις μας. Ο εγκέφαλος αποτυπώνει τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν στη φαντασία που αποτελεί σύνορο πνευματικής και βιολογικής φύσεως στον άνθρωπο. Καθώς όμως ο άνθρωπος συλλογίζεται και διαλογίζεται και αναλογίζεται, εξετάζοντας διανοητικά όλα τα δεδομένα και κρίνοντας διαμορφώνει άποψη και στη συνέχεια, όχι απλώς με την ορμέμφυτη κίνηση, αλλά κυρίως με τη βούληση και την προαίρεση προβαίνει σε ενέργειες και δημιουργεί πολιτισμό. Ποιό από τα ζώα ανέπτυξε τη γλώσσα, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τις επιστήμες, την κυβερνητική και τη θεολογία; Ο άνθρωπος με το να βρίσκεται μέσα στον αισθητό κόσμο που τον περιβάλλει προσλαμβάνει μηνύματα από αυτόν με τις αισθήσεις. Αυτές διαμέσου των νευρικών ώσεων διαβιβάζουν τις πληροφορίες στον εγκέφαλο. Από δω και πέρα όμως οι λειτουργίες στον άνθρωπο, δεν αφορούν μόνο τη φυσιολογία του, αλλά και την ψυχολογία και κατ’ επέκταση την πνευματική του ζωή. Υπάρχει όμως μία γέφυρα που συνδέει τις φυσιολογικές και τις πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου που πρέπει να την ακούσουν όσοι σπουδάζουν την ιατρική επιστήμη. Όταν κανείς κινείται με προκατάληψη τελικά μένει στην άγνοιά του. Γι’ αυτό, αν και δεν είναι κανείς υποχρωμένος να πιστεύει στην ύπαρξη ψυχής και πνευματικού κόσμου, ωστόσο θα πρέπει να είναι δεκτικός στο να ακούσει και μια άλλη θεώρηση που εξηγεί τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες της φυσιολογίας που είναι υπό έρευνα δομημένες, προσέξτε όχι σε άλλο μοντέλο αλλά το ίδιο ξεκινώντας όμως αντίστροφα από την ψυχή προς το σώμα και εξηγώντας έτσι τις νευροφυσιολογικές και ενδοκρινολογικές λειτουργίες! Γι’ αυτό είναι ανάγκη να επισημανθεί ότι η ορολογία που θα χρησιμοποιηθεί, στην πραγματικότητα θα ερμηνεύσει την σύζευξη της φυσιολογίας και της ψυχολογίας. Της ψυχολογίας όμως εκείνης που θα εκφράζει τη Νηπτική Πατερική θεολογία, η οποία στην πραγματικότητα αντιστοιχεί στο περιεχόμενο της γνωστικής ψυχολογίας της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από τους Πατέρες της Εκκλησίας που την αφομοίωσαν και την ξεκαθάρισαν πετώντας το μυθικό στοιχείο και εξηγώντας την σχέση ψυχής και σώματος.
8. Η επιστήμη στην προσπάθειά της να γνωρίσει τον άνθρωπο, καθώς παρατηρεί, καταγράφει και μελετά τις διάφορες πτυχές της υπάρξεώς του με ολοένα και μεγαλύτερη εξειδίκευση, κινδυνεύει να χάσει την αλήθεια, διότι λειτουργεί με βάση την θεώρηση που έχει από το γνωστικό της αντικείμενο και δεν συνεξετάζει τις διάφορες πλευρές του για να δει αυτό που είναι ο άνθρωπος καθ’ ολοκληρίαν καθώς και στην προοπτική του. Όπως έγραφε ο Dr Alexis Carrel: «Ο άνθρωπος είναι ένα αδιαίρετο σύνολο εξαιρετικά πολύπλοκο. Είναι αδύνατο να τον απλοποιήσεις. Δεν υπάρχει μια μέθοδος που να μπορεί να τον συλλάβει, συγχρόνως, στο σύνολό του, στα μέρη του και στις σχέσεις του με τον εξωτερικό κόσμο. Η μελέτη του πρέπει να αρχίσει με ποικίλες τεχνικές, γιατί χρησιμοποιεί πολλές ξέχωρες επιστήμες. Φυσικά, κάθε μια δεν εξάγει απ’ αυτό παρά ό,τι η φύση της τεχνικής της, της επιτρέπει να φτάσει. Και το σύνολο, απ’ όλες αυτές τις αφηρημένες έννοιες, είναι λιγότερο πλούσιο από το συγκεκριμένο γεγονός. Παραμένει ένα υπόλειμμα πολύ σημαντικό ώστε να αγνοηθεί. Γιατί η ανατομία, η χημεία, η φυσιολογία, η ψυχολογία, η παιδαγωγική, η ιστορία, η πολιτική οικονομία και όλοι τους οι κλάδοι, δεν εξαντλούν το θέμα. Ο άνθρωπος που γνωρίζουν οι ειδικοί δεν είναι λοιπόν, ο συγκεκριμένος πραγματικός άνθρωπος. Δεν είναι παρά ένα διάγραμμα, που αποτελείται και αυτό από διαγράμματα, κατασκευασμένα κι αυτά από την τεχνική της κάθε επιστήμης. Είναι, συγχρόνως, το κατακομμένο από τους ανατόμους σώμα, η συνείδηση που παρακολουθούν οι ψυχολόγοι και οι ασχολούμενοι με την πνευματική ζωή, και προσωπικότητα, που η ενδοσκόπηση αποκαλύπτει στον καθένα μας. Είναι οι χημικές ουσίες, που αποτελούν τους ιστούς και τους χυμούς του σώματος. Είναι το θαυμάσιο σύνολο κυττάρων και θρεπτικών υγρών, που οι φυσιολόγοι μελετούν τους νόμους των σχέσεών τους. Είναι το σύνολο των οργάνων και της συνείδησης, που απλώνεται στο χρόνο και που οι υγιεινολόγοι και οι παιδαγωγοί προσπαθούν να κατευθύνουν προς την καλύτερή του ανάπτυξη. Είναι ο homo economicus, που αδιάκοπα πρέπει να καταναλώνει, για να μπορούν να λειτουργούν οι μηχανές, που είναι σκλάβος τους. Είναι, επίσης ο ήρωας και ο άγιος. Είναι, όχι μόνον το θαυμαστά πολύπλοκο ον, που οι σοφοί με τις ειδικές τους τεχνικές αναλύουν, αλλά, επίσης, το άθροισμα των τάσεων, των υποθέσεων και των επιθυμιών της ανθρωπότητας».
9. Μας διαφεύγει τους περισσοτέρους ότι, σύμφωνα με τον ορισμό της Παγκόσμιας Οργάνωση Υγείας των Ηνωμένων Εθνών, που διατύπωσε πως «υγεία είναι η πλήρης σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία του ανθρώπου και όχι μόνο η απουσία νόσου ή αναπηρίας», στην πραγματικότητα δεχόμαστε τον άνθρωπο όχι μόνο ως βιολογική ύπαρξη αλλά και πνευματική οντότητα; μαζί με την βιολογική του φύση και την ύπαρξη ψυχής. Διότι τί θα πει ψυχική ευεξία; Οπωσδήποτε, αν η ψυχή είναι η ενέργεια του σώματος μόνο, τότε έφθανε να κάνουμε λόγο για σωματική ευεξία ή ασθένεια μόνο, αφού η ψυχική υγεία ή ασθένεια, ως ενέργεια, θα ήταν απόρροια μόνο της καλής ή της κακής λειτουργίας του σώματος. Αφού αυτό, στην πραγματικότητα, δηλώνουν όσοι ισχυρίζονται ό,τι η ψυχή είναι μόνο η ενέργεια του σώματος, που προκύπτει από τις βιοχημικές του διεργασίες. Σύμφωνα λοιπόν με μια τέτοια θεώρηση δεν θα έπρεπε καν να γίνεται λόγος περί ψυχικής υγείας. Επειδή όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον ρεαλισμό της ψυχικής ευεξίας ή των ψυχικών νοσημάτων, διαπιστώνεται το άτοπο της υποθέσεως και αποδεικνύεται το αβάσιμο της. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι πεπαιδευμένοι πολύ στην φιλοσοφία και την ιατρική, από την εποχή της κλασικής αρχαιότητας ακόμη, λέγοντας «νους υγιής εν σώματι υγιή», εξέφραζαν, αυτήν, την διπλή θεώρηση για την ύπαρξη του ανθρώπου. Συνεπώς, άλλο είναι να αποδεχόμαστε ότι η ψυχική υγεία επηρεάζεται από την κατάσταση του σώματος και άλλο να ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει η ψυχή ως οντότητα στον άνθρωπο, που τον κάνει να υπάρχει ως πρόσωπο.
10. Μολονότι η σύγχρονη επιστημονική έρευνα έχει κάνει μεγάλα άλματα στις βιοεπιστήμες, αυτά που δεν γνωρίζουμε ακόμη για τα ζωντανά όντα είναι τόσα, ώστε δεν ξεφύγαμε ακόμη από το περιγραφικό στάδιο. Όπως σημειώνει ο Dr Alexis Carrel: «καθένας μας συμμετέχει σε μια λιτανεία φαντασμάτων, που στο μέσο της περπατά μια αγνώριστη πραγματικότητα. Η άγνοιά μας είναι πραγματικά μεγάλη. Τα πιο πολλά ερωτήματα που προβάλλουν σ’ αυτούς που μελετούν τα ανθρώπινα όντα μένουν αναπάντητα. Τεράστιες περιοχές του εσωτερικού μας κόσμου είναι ακόμα άγνωστες». Γι’ αυτό και οι ανώτερες πνευματικές λειτουργίες στον άνθρωπο για τις βιοεπιστήμες μέχρι σήμερα είναι ανεξιχνίαστες. Η αλήθεια αυτή επισημαίνεται επίσης και σε εξαιρετικά, σύγχρονα επιστημονικά συγγράμματα. Λόγου χάρη στην Φυσιολογία των Vander, M.D, Sherman, Ph.D και Louciano, Ph.D δηλώνεται ότι «πρέπει να γίνει μια πολύ σημαντική παρατήρηση γύρω από το παρόν και το μέλλον της Φυσιολογίας. Είναι πολύ εύκολο ο φοιτητής από το παρόν εγχειρίδιο να αποκομίσει την εσφαλμένη εντύπωση ότι σχεδόν τα πάντα είναι γνωστά γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα, για την φυσιολογία όμως, δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερη αυταπάτη από αυτή. Πολλοί λειτουργικοί τομείς είναι ακόμα ελάχιστα γνωστοί (πχ. πώς η λειτουργία του εγκεφάλου παράγει τα φαινόμενα, που συλλογικά αποκαλούμε “νόηση”;». Ακόμη πιο εξειδικευμένα στο πεδίο της Νευροεπιστήμης και της Συμπεριφοράς διαπιστώνονται πρωτόγνωρες σχέσεις μεταξύ των βιολογικών και των ψυχολογικών φαινομένων και γι’ αυτό κρίνεται σκόπιμο να υπάρξει σύγκλιση της μοριακής νευροεπιστήμης και της γνωστικής ψυχολογίας προς μια νέα προοπτική που αφορά την συμπεριφορά. Ο προβληματισμός και η δυσκολία στον τομέα αυτό φαίνεται από την αδυναμία να αντιπροσωπευθούν από νευρολογική άποψη η συνείδηση και η αυτογνωσία, κάτι που θεωρείται ως ένα από «τα πιο μυστηριώδη αινίγματα της βιολογίας» (Νευροεπιστήμη και Συμπεριφορά, Eric R. Kandel, James H.Swartz, Thomas M. Jessell, σ.20). Ήδη με τις ενδεικτικές και μόνο αυτές παραπομπές διαπιστώνεται ότι υπάρχει κάτι που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα άλλα έμβια όντα, το οποίο αποτελεί και την ειδοποιό μας διαφορά από τα άλογα ζώα.
Συνεχίζεται
